UA-118292059-1

Monthly Archives: december 2019

Schoonmaaksap

Sinds er wasmiddel bestaat dat oogt als snoep, zijn er ook waarschuw-spotjes. Buiten bereik van kinderen houden! Trekt dat extra aandacht? Waarom maken producenten schoonmaakmiddelen die er als voeding uitzien? Ben je dan niet aansprakelijk voor misbruik? Kijk die Ajax eens!

Ajax schoonmaakmiddel in plastic flaconIn de aanbieding bij Aldi: schoonmaakmiddel van Ajax in de smaken citrus en framboos. Tijdelijk €1,29 per liter. Wat kost een vergelijkbaar pak sap?

Jaarlijk vinden er zo’n zevenduizend ongevallen plaats omdat peuters en kleuters schoonmaakmiddel voor snoep aanzien. VeiligheidNL en de Voedsel- en Waren Autoriteit proberen ouders bewust te maken van de risico’s. Gaaf of gevaarlijk? Plaats schoonmaakmiddelen buiten bereik!

Toch  blijven vaatwastabletten, liquid caps en toiletblokjes verleidelijk voor kids. Is dat nou helemaal en 100% de verantwoordelijkheid van de ouders? Of heeft Ajax ook enige aansprakelijkheid…

Gehannes

In Soest staat een Jumbo die de primeur heeft. Dozen met groenten en fruit: allemaal voorzien van een Johannes-look. Vieren we met Kerst de geboorte van Jezus, duikt een week vooraf die Johannes ineens op tussen dagelijkse boodschappen.

Wie is Johannes? Waar staat dat merk voor? Op de website is de verpakking dominant. Die is duurzaam en leent zich voor hergebruik of herverwerking. Maar het is geen dozenfabrikant. Want de grootvader van Johannes was ook al een fruitventer. Johannes is een handelsmerk van AGF Holland. Dus geen fancy label voor de huismerkgroenten van Jumbo.

Johannes dozen in Jumbo SoestAGF Holland is de grootste marktverkoper van groenten en fruit in Nederland. De derde generatie in het familiebedrijf heeft duurzame verpakkingen ontwikkeld, ook om iets te doen tegen plastics en voor herbruikbaarheid. Petje af en klompen aan de achterdeur.

Maar in deze vorm zal Johannes geen lang leven beschoren zijn, vrees ik. Als de verpakking dominanter is dan de inhoud, ben je vers aan het verstoppen. Daar heeft Jumbo geen belang bij, en de leverboeren ook niet. Ik wil als klant in één oogopslag zien waar de appels en tomaten liggen. Nu zie ik alleen maar dozen met opdruk. Gehannes!

Toch is de vorm herkenbaar. Het lijkt op de verpakking van soep- en maaltijd-verspakketten die sinds een jaar of twee in veel supermarkten te zien zijn. Dat zijn ook papieren dozen met een wikkel. Misschien is Johannes slechts een voorbeeld. Laat AGF Holland zien hoe onder huismerk of fancy label verspakketten hun plek in de winkel kunnen opeisen. Demo-doosjes! Dat is dan weer wel te snappen.

Gare de l’Est

Is dat nou de Gare du Nord of de Gare de l’Est? De stations van Parijs zijn vaak te zien op schilderijen van La Belle Epoque. Populair als souvenir, want deze imposante bouwwerken zijn een fraaie achtergrond om Parijs als lichtstad in regen, mist of sneeuw op het doek te zetten.

Gare de l'EstEr moeten wat dames met paraplu bij, een enkel trammetje en liefst een bloemenkar. Dan is het tafereel compleet. Een hele serie schilders had daar van 1850 tot de Tweede Wereldoorlog een broodwinning aan, want vergelijkbare werken lijken in grote hoeveelheden gemaakt. En nagemaakt. Eerder heb ik al schilderijen van de Notre Dame vergeleken. En deze keer kwam een afbeelding van een station voorbij. Te koop bij een online veiling. Het kwam me al bekend voor.

De Vlaamse verkoper houdt zich van de domme. Hij beschrijft het tafereel als ‘herfst in de stad’ en geeft verder geen info. Zoek het zelf maar uit!

Gare de l'Est 1910Eerst stellen we vast welke plek het is. Al snel moet gekozen worden tussen Gare du Nord en Gare de l’Est. De verwarring ontstaat door een hangar rechts van de voorzijde. Die bestaat wel bij het noord-station, maar bij het oost-station is deze overkapping zelden te zien. Daar staan op de meeste afbeeldingen woningen. Zou de schilder een mengeling van beide stations gefabriceerd hebben? Dan duiken er echter alsnog foto’s op uit de jaren twintig waarop een aanpalende dakconstructie te zien is.

Tijdgenoten

Het schilderij is niet gesigneerd, maar dit genre kent enkele kopstukken.

Gare de l'Est - Galien LaloueLaten we eens beginnen met Eugène Galien-Laloue (1854-1941), een schilder met Italiaanse voorvaders. Daar zien we meteen een treffende gelijkenis. Galien-Laloue heeft dit tafereel vanaf dezelfde positie wel een keer of tien op het doek vastgelegd, bij verschillende weersomstandigheden. Het is evident dat deze doeken de inspiratie zijn geweest voor de navolger die eerder getoond doek heeft gemaakt. Zelfs de lamp en boom zijn vrijwel identiek. Maar de kwaliteit van Galien-Laloue is veel beter. Meer detail.

 Gare de l'Est - Edouard Léon CortèsHet werk van Galien-Laloue heeft een hoge illustratieve waarde. De schilder werd destijds zelfs door de Franse spoorwegen ingehuurd om spooractiviteiten vast te leggen voor toekomsitige generaties.

Hij heeft verschillende tijdgenoten en navolgers. Een tijdgenoot is Edouard Léon Cortès (1882-1969), een Franse schilder met Spaanse ouders. Ook deze schilder heeft talloze doeken met de Gare de l’Est geproduceerd. Deze schilders wisten heel goed dat zulke schilderijen goed verkochten, zeker ook omdat ze de sfeer van een gure winteravond treffend wisten vast te leggen.

Navolgers

Grand Bazar - Jean SalabetEen navolger was Jean Salabet die in 1900 geboren was. Hij heeft de koetsen alleen als kind gezien, dus zijn werk is gebaseerd op oudere afbeeldingen. Hij schilderde het Parijs van zijn ouders. Maar Salabet is wel een zeer vaardige schilder, dus zijn werk verkoopt nog steeds goed. Ook al is de artistieke waarde beperkt. We zien hier weer dezelfde lamp en dezelfde boom. En de ingang van het warenhuis Grand Bazaar.

Gare de l'Est - Antoine BlanchardNoemen we ook de schilder Antoine Blanchard (1910-1988), een pseudoniem van de schilder Marcel Masson. Die heeft het werk van Galien-Laloue en Cortes eindeloos nageschilderd. Ook voor hem geldt dat het zeer vaardig en decoratief werk is, dat vooral in de VS goed verkoopt. De zoon van zijn Amerikaanse agent is graag bereid originelen van vervalsingen te onderscheiden, want ook navolgers kennen namakers.

Veiling

Nou heeft het schilderij op de online veiling een eigen stijl die afwijkt van alle andere doeken. De maker lijkt alles met dezelfde kwast geschilderd te hebben. Details ontbreken. Verfijnd is het niet, maar op zich is dat eigenlijk heel knap gedaan. Ook de kleurkeuze is wat excentriek. De lucht is groen en de lampen in het warenhuis lijken in brand te staan. Noem het gerust impressionistisch, neigend naar het kolderieke. Dat viel me bij dat doek van de Notre Dame ook al op.

Kijken we vervolgens naar de lijst, dan valt het kwartje. Beide werken zijn van dezelfde maker. De achterkanten zijn identiek, het doek lijkt nieuw en de lijst is van klatergoud. Zelfs de Vlaamse handelaar die deze doeken te koop aanbiedt is dezelfde. Misschien laat hij deze schilderijen wel in China maken. Namaken uit een catalogus van Galien-Laloue.

lijst 1 lijst 1achterkant 1achterkant 2

Wat brengt zo’n schilderij nou op? Het doek met Notre Dame was goed voor €160- terwijl op het doek met Gare de l’Est uiteindelijk €310- geboden werd. Daarvoor heb je wel een handgemaakte decoratie aan de muur.

Gare de l'Est - Galien-Laloue Gare de l'Est - Galien-Laloue Gare de l'Est - Galien-LaloueGare de l'Est - Galien-Laloue

Gare de l'Est - Edouard Léon Cortès Gare de l'Est - Edouard Léon Cortès Gare de l'Est - Leon-Cortes

Burg Bentheim

Kasteel Bentheim was een favoriet thema voor de schilder Jacob van Ruisdael. Het imposante slot in een heuvel landschap wordt op zijn doeken een sprookjeskasteel op een berg omringd door wouden en stroompjes, dat zich aftekent tegen dreigende luchten.

kasteelhoeveOp een online veiling vond ik een schilderij van een kasteel op een heuvel, eigenlijk meer een versterkte hoeve. De heuvel is bebost en aan de voet loopt een stroompje langs weiden waarin we een herderin met een koe aantreffen.

Zo’n landschap wordt wel een arcadia genoemd, een droomlandschap. Ik vind het tamelijk middel-europees. Het tafereel is geschilderd op een paneel. Dit werk zou 19e eeuws zijn, maar het kan ook op een eerdere datum gemaakt zijn. Of later natuurlijk, door een liefhebber (of namaker) van dit soort schilderijen.

Jacob van Ruisdael

Ik ben op zoek gegaan naar een vergelijkbaar bouwwerk, en stuitte toen op doeken van Van Ruisdael met het kasteel Bentheim als thema. Die zijn qua opzet en vlakverdeling vergelijkbaar.

Bentheim door Van RuisdaelJacob van Ruisdael (1628-1682) geldt als meester der landschapschilders. In zijn vroege werk zien we het duinlandschap van de kust bij Haarlem, maar halverwege de 17e eeuw maakte hij vele reizen naar Duitsland. Daar trof hij bergen en watervallen aan, een woeste natuur die reliëf gaf aan zijn werk.

Eén van zijn favorieten was Burg Bentheim, net over de grens bij Oldenzaal. Het hoger gelegen kasteel is tenminste twaalf keer op het doek gezet door Van Ruisdael, al fantaseerde de schilder er vaak een indrukwekkend landschap omheen. In de 17e eeuw was verf in tubes nog niet beschikbaar, dus vervaardigde Ruisdael zijn doeken in een atelier op basis van schetsen die hij verzameld had op zijn reizen. Borreltje erbij, dan kwamen de watervallen vanzelf.

Jager of herder

Kenmerkend voor de fantasiewerken van Van Ruisdael zijn het kasteel op de heuvel en een personage ergens decentraal, als bijvangst. Vaak is het een jager of een herder. Met een hondje of enkele schapen. In mijn vondst zien we een herderin met een eenzame melkkoe.

Van Ruisdael schilderde altijd met veel genoegen wilde wateren en bewolkte luchten op zijn doeken. Die treffen we op mijn werk niet echt aan. Er zitten wel wolken in de lucht, maar die lijken verdwenen onder de vernis. Ook ontbreken de vele details die in de echte werken van Van Ruisdael nog herkenbaar zijn. Het meest gelijkende doek heb ik al aan deze tekst toegevoegd. De andere werken volgen nu.

Burg Bentheim door Van RuisdaelBurg Benthem door Van RuisdaelBurg Bentheim door Van RuisdaelBurg Bentheim door Van RuisdaelBurg Bentheim door Van RuisdaelBurg Bentheim door Van RuisdaelBurg Bentheim door Van RuisdaelLandschap door Van Ruisdael

Zijn er nog andere aanwijzingen die helpen bij het vinden van de herkomst? Het bouwwerk op de recent geveilde versie is niet zo’n grote vesting als het kasteel in Bentheim, maar dat is wel de vorm van de oude Kronenburg die het hart vormt van Burg Bentheim. De maker verwijst wellicht naar de periode voordat de muren en torens toegevoegd zijn. En misschien is het wel een fantasiegebouw, net als de landschappen van Ruisdael.

Er is een signatuur te zien op mijn paneel, maar die lijkt weggekrast en vervangen door een nieuwe, voordat het vernis is aangebracht. Er staat zoiets als LEGRE…

signatuur

Voor mijn ongeschoolde oog is er ook gelijkenis met het werk van Frederik Marinus Kruseman (1816-1882), een leerling van de romantische landschapschilder Koekkoek die veel in de omgeving van Kleve werkte.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Fredrik_Marinus_Krusemanhttps://nl.wikipedia.org/wiki/Fredrik_Marinus_Krusemanhttps://nl.wikipedia.org/wiki/Fredrik_Marinus_Krusemanhttps://nl.wikipedia.org/wiki/Fredrik_Marinus_Krusemanhttps://nl.wikipedia.org/wiki/Fredrik_Marinus_Kruseman

Peet’s

Portfolio poker: zo wordt het spel weleens genoemd van grote multinationals die met enige regelmaat hun merken en activiteiten herschikken. Daarbij spelen marktkrachten een rol. Ze kopen marktaandeel, distributiekracht of inkoopmacht. Maar soms is het ook gewoon een spiel om shareholder value te creëren.

Die beurs komt ineens in beeld voor JDE-Peets. In de naam zien we bekende koffiemerken als Jacobs, Douwe Egberts en Peet’s terug. Al die merken zijn de afgelopen jaren bijeen gesprokkeld met geld van JAB, de John A. Benckiser Holding company.

Benckiser is groot geworden met de productie van Calgon, een wasmiddeltoevoeging om de effecten van kalkrijk zogenaamd hard water te verminderen. Het bedrijf wordt geleid door de Reimann familie, nazaten van de chemicus Karl Ludwig Reimann die met de dochter van oprichter Benckiser trouwde. Kort voor de eeuwwisseling fuseerde het Duitse bedrijf Benckiser onder leiding van de Nederlander Bart Becht met de Britse onderneming Reckitt. Dat bedrijf was bekend van zijn blauw, een toevoeging om witte was nog witter te laten lijken.

Beckiser Reckitt productsDe ondernemingen waren elk belust op groei door acquisities, dus samen werden ze een sterke overname-machine. Al snel beschikte de combinatie over een indrukwekkende portfolio aan bekende merken die via de drogist en supermarkt verkocht worden: Airwick, Clearasil, Dettol, Durex, Scholl, Strepsils, Woolite.

Enkele jaren eerder had Benckiser al het bedrijf Coty overgenomen, van oorsprong een Franse producent van parfums. Coty groeide op armslengte afstand van Reckit-Benckiser uit tot de grootste parfumfabrikant ter wereld. In 2013 werd Coty naar de beurs gebracht. JAB Holding heeft nu een belang van 37%.

Koffie

In 2012 ondernam JAB Holding een vergelijkbare move in de koffiemarkt. Die zomer kochten de Duitsers 13% van de aandelen van DE Master Blenders. In het najaar werden vervolgens Peet’s en Caribou overgenomen, twee Amerikaanse koffieketens. JAB verwierf in 2013 alle overige aandelen van DE Master Blenders en fuseerde dat bedrijf in 2014 met de koffie-activiteiten van de Amerikaanse onderneming Mondelez. De nieuwe combinatie werd Jacobs Douwe Egberts genoemd. Interessant, want Jacobs is van oorsprong ook een Duits merk.

Jacobs Douwe Egberts is na Nestlé de tweede koffiebrander ter wereld. Maar nu heeft JAB Holding het voornemen om dat koffiebedrijf samen te voegen met zijn koffieketens Peet’s en Caribou Coffee, en de combinatie naar de beurs te brengen als JDE-Peets. Eigenlijk hetzelfde als wat eerder met Coty gedaan is.

Peet's Iced EspressoWat weinig mensen beseffen, is dat Peet’s ook Nederlandse wortels heeft. Peet’s is genoemd naar Alfred Peet, een Nederlandse migrant die in de jaren zestig een koffiebranderij in San Francisco begon. Peet heeft mee aan de basis gestaan van Starbucks, want de oprichters van dat merk zijn door Alfred opgeleid.

Het leven van Peet wordt verteld in een biografie, geschreven door Jasper Houtman. Daar is een mooie film van te maken, want Peet is nou zo’n typische koffie-nerd die net als Woody Allen’s Zelig achteloos door de wereldgeschiedenis wandelt. Hij zat als dwangarbeider in Duitsland, maakte als buitenstaander de politionele acties in Indonesië mee en belandde in Berkeley (San Francisco) toen het hippie-tijdperk begon. Was het een koffie-liefhebber? Peet dronk liever een kopje thee…

baby-sampling

In 2008 kondigde Bert Dorenbos van Schreeuw om Leven aan foetus-poppetjes huis-aan-huis te gaan bezorgen om aandacht te vragen voor pro-life standpunt van zijn groep. Bluf, zo bleek al snel. Elf jaar later kijkt Medialogica van omroep Human terug op de media-oorlog tussen voor- en tegenstanders van abortus.

Het is bijna onvermijdelijk dat het abortusdebat gepaard gaat met framing en story-telling. De tegenstelling is niet links versus rechts, niet progressief tegen conservatief, zelfs niet pro-leven versus anti-leven. De fundamentele vraag is: mogen ouders (de moeder met name) beschikken over het leven van de jonge foetus? Dat is een gewetensvraag, maar het is ook een pragmatische kwestie – als je beseft op welke manieren zwangerschappen beëindigd worden in landen waar abortus illegaal is.

In Nederland staan we abortus voorwaardelijk toe, al sinds de jaren zeventig. Maar het debat gaat voort, en de standpunten evolueren – zo zien we in Medialogica van omroep Human. De interviewer stelt vragen aan Christa Compas, directeur van het Humanistisch Verbond. Dat lijkt me een onhandige keuze, te dicht bij huis. Compas werd aangesproken als feminist en blikte terug op de acties onder het vaandel Baas in Eigen Buik.

Baas in eigen Buik afficheDat was al een frame avant la lettre, die buik. Zo werd het abortusvraagstuk een kwestie van zelfbeschikking. Niet de staat en niet de kerk hebben het primaat over ons lichaam. Daar had de anti-abortus beweging geen antwoord op. De dominees die met Zijn Woord zwaaiden waren geen partij voor de Dolle Mina’s. De bijbelbroeders hebben lang met horror-foto’s gewerkt van verminkte feuti. Wreed en bloederig.

Pro-Life

Tot ze vanuit de Verenigde Staten slimme campagne-technieken aangereikt kregen. Dat begon al met het label pro-life. Prompt waren de actievoerders geen tegenstanders van abortus meer, maar voorstanders van het leven. Ook het ongeboren leven. Dat trekt veel twijfelaars terug over de streep. Het weerwoord was pro-choice. Ook geen slechte slogan.

En toen kwam iemand met foetus-poppetjes. Dorenbos deed in 2008 alsof hij ze zelf bedacht had, maar deze Precious Ones fetusmodels zijn al in de jaren zeventig ontwikkeld. Bedoeld voor aanschouwelijk onderwijs op school. In de VS werden ze ooit met Halloween uitgedeeld, door een actie-dominee die meespeelde met trick-or-treat.

In de documentaire van Human komt een kunstenares aan het woord die de poppetjes verwerkt in haar art. Zij suggereerde dat voor de gekleurde poppetjes een andere prijs gevraagd wordt dan voor de blanke, maar dat is niet waar. Ze kosten allemaal twee kwartjes groothandelsprijs.

Als promotiemiddel zijn ze wel een stuk sympathieker dan de bloederige foto’s die Schreeuw om Leven eerder uitdeelde. Of het getuigt van medeleven om zulke poppetjes te geven aan vrouwen bij de ingang van abortusklinieken is weer een andere vraag. Ik houd niet van hysterische zedenprekers en straatverkopers, maar misschien kunnen ze in de kliniek zelf uitgereikt worden bij het voorgesprek. Als extra nadenkinstrument.

Poppetjespropaganda

Medialogica beschrijft hoe Dorenbos met een koffer vol feutuspoppetjes naar Auschwitz is gereisd om ze daar te fotograferen onder een poort met Abortus makes Free. Sensatiebelust, smakeloos en meedogenloos: zo kennen we onze Bert. Altijd goed voor een evangelische rel. Was Jezus zelf ook geen activist? Medialogica stelt vast dat Auschwitz niet op de hoogte was van dit gebruik. Dat is weer zo’n eigenaardige twist in dit verhaal: pleit een programma over de media er nu voor dat zulke partijen betrokken raken bij het script?

Zo valt Medialogica zelf ook in de valkuil van sensatiezoekende story-telling. De politiek correcte reporters kunnen het niet laten om met het vingertje te zwaaien dat aan de dominee voorbehouden is. Terwijl de simpele feiten prima door de kijker zelf beoordeeld kunnen worden. Want ook met zijn poppetjespropaganda was Dorenbos niet de eerste. In de jaren negentig zijn feutuspoppetjes gemaakt met een peukje in hun mondje: de Itty Bitty Smoker als waarschuwing tegen het roken tijdens de zwangerschap.

Les Nabis

Les Nabis (de profeten) was een groep kunstenaars die nu als voorhoede van de abstracte kunst gezien worden. De schilders van Les Nabis portretteerden elkaar vaak lezend. Opgaand in het verhaal, verdwijnend in hun omgeving. De mens als achteloos object.

Ker-Xavier Roussel en Edouard Vuillard waren vrienden op het Lycée Condorcet in Parijs, ergens in de 1870s. Met verwante kunstschilders aan de Academie Julian vormden ze enkele jaren later het collectief Les Nabis, de profeten. Kenmerkend voor deze groep is de uitbundigheid in kleuren en vlakken, en het platte perspectief.

De groep viel al snel uiteen, omdat elke deelnemer voor zijn eigen ontwikkeling koos. Toch worden Les Nabis gezien als één van de voorhoedes van de abstracte kunst, omdat de aanzet tot abstractie al in een aantal werken te zien is. Dan zijn kleur, vlak en stofuitdrukking belangrijker dan een samenhangend tafereel.

Stof-expressie

Opvallend aan het werk van Vuillard en Roussel is dat ze vaak stoffen met een patroon op hun doeken verwerken. Je moet het zien om het te begrijpen. Het lijkt net alsof deze schilders elkaar naar de loef steken door bonte kleding, vloerbedekking, behang, gordijnen en andere stoffen te plooien in de omgeving. Een context die zo sterk is dat het subject er bijna in verdwijnt. Er bestaan een heleboel portretten van personen die opgaan in hun omgeving, alsof ze verdwijnen in hun bezigheid. Deze stijl wordt wel intimisme genoemd.

Edouard Vuillard - Ker-Xavier ?Zo’n portret werd onlangs aangeboden op een online veiling. Kijk maar naar het jasje. Er zat een plakstrip op de achterzijde met de naam Vuillard erop, en in de verf meent de verkoper de signatuur K. Xav te zien. Die geeft een voorzetje aan de koper. Even opzoeken op Google en je herkent de namen van onze intimisten. Maar dat voor een paar tientjes? Ik vertrouw het niet.

Het schilderij is gemaakt in the spirit van Roussel en Vuillard, maar als belangstellende leek mis ik de vaardige hand die je in de overige schilderijen en schetsen wel ziet. En zelfs als het een authentieke Ker-Xavier Roussel is, vind ik deze niet zo mooi als andere werken.

Blur

Ker-Xavier Les DamesWelke andere werken? Ik heb een lijst gemaakt van voorbeelden van Les Nabis, onderin dit artikel. Maar kijk ook eens naar Les Dames van Roussel met hun prachtige jassen. De bomen en het gras zijn achtergrond. Zelfs de gezichten doen er niet toe, ze verdwijnen in een kenmerkende blur. Maar toch zie je dat de gelaten er volledig zijn. Zelfs het haar is herkenbaar als dat van een oudere dame die nog wekelijks een kleurspoeling bij de kapper gaat halen.

woman feeding a child Ker-XavierOf neem de moeder die haar kind voedt. Alles heeft een dessin: het behang, het kamerscherm, de stoelen, de kleedjes, de kleding. Het lijkt wel patchwork. Ook hier zijn de gelaten amper zichtbaar. Het is alsof Ker-Xavier wil laten zien dat hij in staat is alles van een patroon te voorzien en toch herkenbaar te houden. Zoals een voetballer zijn balbeheersing demonstreert.

De Lezer

Le Pere Ker-XavierDe lezer is een terugkerend thema bij Les Nabis. De deelnemende kunstenaars portretteren elkaar vaak lezend. Op Le Pere zien we de vader van Ker-Xavier lezend. Dat is nou een schilderij om van dichtbij te bewonderen, want de stof-expressie komt nu eens niet tot uitdrukking in patronen. Vader draagt een pak van wol of fluweel. Opnieuw is de gelaatsuitdrukking niet van belang. Maar de houding en de hand zijn treffend geplaatst. Er zit lichaamstaal in het schilderij.

lezer Ker-Xavier RousselDie lichaamstaal is ook herkenbaar in een ander lezersschilderij. Daar is de stof-expressie ook minder prominent, al kan Ker-Xavier het niet nalaten om de plaid over het bed een patroon te geven. Let ook op de glanzende lakschoenen. De geportretteerde lezer lijkt hier een landkaart te bestuderen. Of is het een dagblad? Ik durf te wedden dat op het echte schilderij zelfs de wegen en plaatsnamen op de kaart van Frankrijk te zien zijn.

Vuillard reding by Ker-Xavier

Tenslotte nog een portret waar we een lezende Edward Vuillard zien die geportretteerd is door Ker-Xavier. Hij lijkt in slaap gesukkeld boven zijn boek. En hij draagt een warme kamerjas die prachtig om zijn weggezakt lichaam heen plooit. Het is een demonstratie van de vaardigheid van Roussel.

Een vergelijkbare beeldkracht en vaardigheid zie ik in de online aanbieding niet terug. Dat lezend portret is van eigenaar verwisseld voor 160 euro.

 

Natason portrays Ker-Xavier Rousselportrait de Ker-XavierWoman with Child

Umi. Lifestyle label van Amazon?

Afgelopen voorjaar signaleerden we Umi. Het lifestyle label van Amazon dat beproefd werd in Engeland. Nu zien we dat het assortiment uitgebreid is met nieuwe premium producten. Designed for Amazon only!

Amazon experimenteert al een tijdje met huismerken. Net zoals de meeste warenhuizen en supermarkten is Amazon begonnen met basics. Daar kwamen later niche-producten bij die onder fantasiemerk verkocht werden. Maar sinds een jaartje doet Amazon ook proeven met premium private label. Dat zijn producten die in een hogere prijsklasse vallen en zich onderscheiden door het design en/of de kwaliteit. Het team dat ontwikkelde voor het lifestyle label Umi. heeft Engeland als thuisbasis.

UMI stofzuigerWat is nieuw eind 2019? We zien een witte draadloze stofzuiger voor £199 die het tegen Dyson mag opnemen. Een set van negen foam vloertegels in mahonie-look. We zien veel nieuwe fitness-spullen, lampen, gitaar-accessoires, kranen en vooral ook kinderschoenen.

Het is welbeschouwd een allegaartje. Vloertegel? Wel kinderschoentjes maar niks voor de ouders? Gitaaraccessoires? Dat wekt niet de indruk dat de Britse ontwikkelaars zelf prioriteiten mochten stellen. Umi is eigenlijk meer Uhmmm. Het lijkt wel alsof de developer van Amazon noodgedwongen moeten samenwerken met producenten die bereid zijn aan collaborative design mee te werken. Alsof de aan hun toeleveranciers hebben gevraagd: heb jij nog wat liggen dat we kunnen gebruiken?

UMI sandalsVan al die Umi. producten verschijnen alleen de kinderschoenen bij Amazon.com in de VS. Daar zijn ze al sinds 2005 te koop. Dat is vreemd. Blijkt dat er in de VS een leverancier is die het merk Umi al langer gebruikt. En met exact hetzelfde beeldmerk. Nou breekt m’n klomp.