UA-118292059-1

Monthly Archives: juli 2020

Bali, dropshippers hub

Bali is een hoofdkwartier van passieve inkomenstrekkers. Op dit Indonesische eiland strijken al die internet-ondernemers neer die geld verdienen aan argeloze consumenten. Of aan elkaar. 

Een populaire manier om een passief inkomen te verdienen is de verkoop van dropshipramsh. De ondernemer selecteert een product op AliExpress, bouwt daar een verkoopverhaal omheen en biedt het voor een fiks hogere prijs aan op Amazon, Bol.com of via een eigen webshop, al dan niet gesteund met advertenties op social media. Veel verkopers plakken daar een fantasienaam op: het zogenaamde private labelen.

Op zich is daar niets mis mee. Zeeman, Wibra, Blokker en HEMA: die kopen allemaal al generaties in in China om hun spulletjes vervolgens met flinke winst op de thuismarkt te verkopen. Maar als verkoper heb je op je thuismarkt wel een paar verantwoordelijkheden. Je moet bijvoorbeeld eerlijk zijn over de kwaliteit en het materiaalgebruik, en het is wel verstandig om een reëel beeld te geven van de maten.

Dat is zeker voor een webshop van belang, want anders krijg je veel klachten en kostbare retouren. Als er sprake is van misleidende reclame, de klachten vervolgens genegeerd worden en de vergoeding van retouren moeizaam verloopt, kunnen we spreken van dropshipscammers. Dat lijkt een toepasselijke beschrijving van Oslo Brands (DIV Brands) maar ook van Sable Services uit de UK.

Babbelbusiness

Andere ondernemers op Bali lopen binnen door wannabees het trucwerk aan te leren. Deze babbelbusiness is misschien nog lucratiever. Aan de top van de piramide staan de passief inkomen goeroes zoals Mike Vestil, de babbel-bosses.

Maar volgens Wired is het einde van deze winstgevende opzet nabij. Ervaren dropshippers zijn het beu nagejaagd to worden door boze klanten, dus een deel koopt nou serieuzer in, houdt zelf voorraad en doet aan klantenservice. De aanwas van onderen is ook een probleem, want er zijn teveel starters voor een markt met een afnemend appeal.

Vroeger of later lopen de coaches die anderen de trucs aanleren zelf ook vast. Voorlopers zoals Thomas Despin zijn al iets anders gaan doen, iets nuttigs. Hij legt uit waarom in TechinAsia.

#babbelbusiness
#dropshipscam

Iedereen doet wat

In het milieu-marketingbeleid van onze overheid zie je hoe in Nederland koopman en dominee altijd tegelijk door de voordeur gaan. Yin en yang, Jip en Janneke, Wipneus en Pim. Alle belangen moeten in balans blijven.

Nou worden we weer verrast met een nieuwe* milieucampagne. Iedereen doet wat. Qua taal wel een mooie keuze, maar de toon is zo paternalistisch als wat. Rutten kon ‘m zelf bedacht hebben. Wat Drees heeft betekend voor de AOW, is Rutten’s bijdrage aan de pandemie en de stikstofuitstoot. Vadertje Drees en neef Mark.Kijk dan eens naar akela Markel, die durft tenminste. Wir schaffen das!

Om te voorkomen dat corona echt doet wat een virus moet – zich snel verspreiden – heeft het rijk een serie maatregels genomen die Rutten het liefst als afspraken presenteert. Dat zijn doorgaans afspraken die opgelegd worden, en een deel heeft zelfs strafrechtelijke gevolgen. Maar het woord afspraken suggereert dat alle betrokkenen deel hebben genomen aan het voorafgaand overleg. Daar wordt ook naar verwezen als later gesteld wordt: maar we hadden toch duidelijke afgesproken dat…

Nou past de rijksoverheid dezelfde truc toe met een nieuwe duurzaamheidspromotie. De slogan Iedereen doet wat (uit de koker van KesselsKramer) suggereert een gezamenlijk handelen dat in praktijk helemaal niet bestaat. De boeren, de bouw, de zware industrie, de energiebedrijven, de luchtvaartbedrijven: ze schuiven allemaal de keuzes voor zich uit. En als de rijksoverheid dan knopen doorhakt, gaan boze boeren en bouwers de straat op.

Dat zijn uiteraard vooral de boze milities van beide beroepsgroepen. Er zijn ook talloze boeren en bouwers die best een bijdrage willen leveren aan duurzaamheid. Die de ingewikkelde puzzel willen oplossen: hoe krijg je de markt zover dat duurzaamheidscriteria zijn ingebakken in de kostprijs? Dat niet de boer of de bouwer met de lasten blijft zitten, maar dat die verdisconteerd worden in de marktprijs?

Natuur als nutsvoorziening

Dat zijn ingewikkelde vragen die politieke keuzes vergen, want de politiek zal op landelijk en Europees niveau regels moeten opstellen om de kosten van het collectieve goed leefmilieu te verwerken in het prijsmechanisme. En dus niet die kostenpost doorduwen naar komende generaties, zoals we al sinds de jaren zeventig doen. Al veel langer eigenlijk, maar voorgaande generaties waren nog niet zo gewaarschuwd als wij zijn.

Voorgaande generaties gebruikten de natuur als nutsvoorziening door vrijelijk te verzamelen. Voor toekomstige generaties moeten we die nutsvoorziening weer als gemeentelijk goed gaan behandelen, die geen free of all meer is.

Boyscouts

Het grote idee achter Iedereen doet wat is op zich wel okay. Het thema borduurt voort op de gedachte: Verbeter de wereld, begin bij jezelf. En het is een duikplank voor concretisering. Aafje doet zus, Theo doet zo. De campagne wordt dan ook mede gedragen door bedrijven en instellingen die laten zien wat zij doen.

Bovendien: zo’n campagne komt niet in de plaats van politieke keuzes. De campagne kan ook niet met het vingertje wijzen: wanneer verplaatsen we Hoogovens naar Zeeland? Durven we van Schiphol een treinknooppunt te maken? Gaan we Shell eens streng aanpakken?

Boosdoeners zijn we allemaal, dus moeten we minstens ook in eigen huis beginnen. Met eigen gedrag. Maar kan het ook zonder die brave boyscout-toonzetting?

*De campagne loopt al sinds najaar 2019

#iedereendoetwat

Barbour

Barbour is een Britse producent van waxed cotton coats, oftewel waterbestendige jassen. Het bedrijf is opgericht door John Barbour in 1894, die zijn producten verkocht aan vissers en andere zeelieden. Boeren, herders en jagers stelden de regenkleding echter ook op prijs. Deze jassen zijn dan ook onlosmakelijk verbonden met de typische Britse country style, net zoals de laarzen van Wellington. Beide merken zijn bijna een soortnaam in het Verenigd Koninkrijk.

Barbour & Sons meldde over 2019 een omzet van £225 miljoen, met een winst van £39 miljoen. Het bedrijf is nog steeds in bezit van de familie, alleen staan nu vrouwelijke nazaten aan het roer. De ontwikkeling kent ups & downs, zeker nadat de van oorsprong functioneel gerichte onderneming een lifestyle brand werd en truien en tassen begon te verkopen. Dan ontstaan er enorme pieken als je aanbod opgepikt wordt door de trendsetters, en diepe dalen als die naar hun nieuwe voorkeur overstappen.

[in bewerking]

Geldmaat

Geldmaat is een initiatief van de banken ING, ABN-AMRO, Rabobank en Geld-Service Nederland (GSN) om het beheer van geldautomaten samen te voegen. De vraag naar contant geld neemt af in Nederland. De beveiliging tegen plofkraken vergt bovendien grote investeringen, dus het is veel slimmer om één netwerk op te zetten in plaats van drie in stand te houden.

GSN is al sinds 2011 een shared service center van de drie banken voor het beheer van de bankbiljettenstroom. Het vervoer en vullen wordt gedaan door gespcialiseerde geldtransporteurs, maar de centrale verwerking vindt plaats bij GSN in Weesp.

Categorie-label

GSN neemt nu ook het beheer van de automaten onder zijn hoede. Geldmaat is de publieke naam en identiteit van deze dienst (ontwikkeld door Globrands en VBAT) met de herkenbare signaalkleur geel en een vriendelijke smiley met beide aa’s als ogen.

De meningen daarover lopen uiteen, maar ik vind het een publieksvriendelijke keuze. Geldmaat is meer een categorie-label dan een brand, net zoals frisdrank dat is. Maar dat is juist prima als een woord snel moet inburgeren. Het bedenken van unieke beschrijvende begrippen is een edele kunst. Het merk en de nieuwe vormgeving zijn in november 2018 gelanceerd. De eerste nieuwe automaat is medio 2019 opengesteld in Soest.

De eerste geldverdeelmachine in 1982 was een initiatief van Rabobank Pey en Maria Hoop in Limburg, op initiatief van de lokale bankdirecteur Ben Bartholomeus. Daar heeft de centrale Rabobank en ook de Nederlandsche Bankiersvereniging zich destijds nog tegen verzet. Bij de oprichting van GSN in 2011 waren er twaalfduizend geldautomaten in Nederland, toen was de daling al ingezet. Nu zijn dat er nog achtduizend.

GeldmaatkioskGeldmaat plaatst ook geldautomaten bij retailers. Een vernieuwing zijn de vrijstaande geldkiosks die geplaatst worden in dorpskernen en bij winkelcentra. Deze eenheden worden gebouwd door de modulaire bouwfirma Jan Snel uit Montfoort, die ervaring heeft met units die hufterproof zijn.

 

Orphan Brands

In de merkenleer is een aparte rol gereserveerd voor merken die liefdeloos in wees- en bejaardenoorden een bestaan lijden waarbij ze min-of-meer aan hun lot worden overgelaten of het slachtoffer zijn van geldbeluste beheerders. Ze hebben hun oorspronkelijke functie verloren. Zijn door de familie verlaten. Hun enige bestaansrecht is een licht aha-effect bij de consument.

Kodak scheermesjesDeze week zijn bij Koopjedeal scheermesjes van Kodak in de aanbieding. Scheermesjes van Kodak?! Twintig stuks met houder van €29,99 voor €9,99.

Kodak

We kennen Kodak nog als een merk dat groot was in fotografie. Zo groot dat een kreet uit de reclamecampagnes van het bedrijf zelfs in ons taalgebruik vereeuwigd is, het kodak-moment. Die uitdrukking kreeg later de cynische bijbetekenis: zakelijke kans gemist. Begin jaren tachtig had het bedrijf meer dan 10 miljard dollar omzet. In 2012 ging Kodak failliet.

Kodak cameraKodak is in 1888 geregistreerd door George Eastman, dus het is een merk met een enorme historie. Na het faillissement vond er een gedeeltelijke doorstart plaats onder de naam Kodak Alaris, onder hoede van het eigen Britse pensioenfonds. Daar vinden we een ratjetoe aan activiteiten. Zo worden er posters en met eigen foto’s bedrukte mokken verkocht onder het label Kodakmoments. Deze divisie heeft ook een B-to-B tak die dhz-drukwerkcomputers verkoopt aan retailers. En ze doen iets met hypotheken.

Kodak ImageOok bij Eastman Kodak zelf bleef na het faillissement bestaan, want nadat alle schuldenaars betaald waren uit de opbrengst van de uitverkoop resteerde er nog een bedrijf dat van de rechter aan de beurs genoteerd mocht blijven. De onderneming maakt nog steeds film en fotopapier, maar het verhuurt ook de oude Eastman Kodak industrieparken.

Licensing

Tegelijkertijd wordt door Eastman Kodak de naam en het beeldmerk in licentie gegeven aan derden. Dat is een manier om oude merken uit te melken. Geef het in licentie aan een batterijfabriek, een inktcartridge-producent, een zonnebrillenfabriek en een scheermessenverkoper, dan levert het nog wat extra op.

Degene die genoemde scheermesjes laat maken en verkoopt is Strand Europe in Engeland, tevens licentiehouder van het merk voor batterijen en zaklampen. Strand Europe heeft lokale groothandels zoals het bedrijf Base World Trading, gevestigd in woonhuis in een voorstadje van Barcelona. Dat bedrijf zien we ook verkopen op Amazon.nl.

Kijk overigens goed naar dat beeldmerk, want dat kent verschillende varianten. Met tekst horizontaal en verticaal, en toch blijft de vorm altijd herkenbaar als Kodak.

Mr Butler

Restaurants zijn voor een groeiend deel van hun omzet afhankelijk van bestel- en bezorgdiensten zoals Deliveroo en Thuisbezorgd. Die vragen voor hun dienstverlening een vergoeding van 30% met en 13% zonder thuisbezorging.

Tijdens de corona-shutdown hebben restaurants veel omzet verloren. Nu ze weer open mogen, zijn ze door de 1,5 meter-regel niet in staat snel te herstellen. Bezorging blijft een noodzakelijke aanvulling. Maar dan is de vergoeding een struikelblok. Er lijkt ruimte voor andere bestel-apps.

MrButlerHorecagroothandel Sligro speelt daar op in met MrButler, een Nederlandse bestel-app. De dienst is nu beschikbaar in Venlo en vanaf eind juli ook in Nijmegen en Den Bosch. Sligro vraagt een vergoeding van 19% met en 7,5% zonder bezorging. Daarvan wordt 3% toegevoegd als inkooptegoed op rekening van Sligro. Dat gaat dus weer terug naar de horeca-ondernemer. Voornemen is MrButler ook in andere grote steden te activeren.

Lijkt wel Douwe Bob…

Het is weer barbecue-seizoen, dus de supermarkten etaleren hun vlees- en saus-assortiment op televisie. AH is marktleider, maar op televisie maakt Jumbo de dienst uit met het kolderieke gezin rond acteur Frans Lammers. Een goede keuze, want dat Brabantse past bij de goedmoedige sfeer rond het familiebedrijf Jumbo. Daar kan het formulebedrijf AH niet aan tippen. Al doet ’s lands grootste supermarkt erg zijn best om de succesformule van Jumbo te kopiëren.

AH ZomerkrantAH heeft nu immers zijn eigen gezinnetje. Daar draait alles om moeder Ilse die toevallig ook nog chef is in de lokale supermarkt. We volgen haar in het dagelijks leven, zowel in de winkel als thuis met haar gezin. Met een knipoog, zo meldt het persbericht bij de lancering. Knipoog? In de eerste aflevering zag ik de heer des huizes een kat met zijn elektrische tandenborstel bevredigen. Zulke Zaanse fratsen hoef je bij ons in Brabant niet mee aan te komen.

De familie doorsnee van beide supermarkten brengt de vakantie dit jaar door in eigen land. Jumbo rijdt de caravan naar Hintergarten; AH gaat kamperen op de Terschelling. En ze barbecueën alletwee. Jumbo neemt salades en fruit mee, AH benadrukt dat ze ook goedkope burgers doen. Alle vriendjes mogen mee-eten! En Douwe Bob natuurlijk ook.

Douwe Bob: waar komt die ineens vandaan? Nou dat zit zo. Jumbo heeft guest appearances van Max Verstappen, dus nou moet AH ook een bekende Nederlander hebben. Vandaar dat Douwe Bob op het pirateneiland bivakkeert met zijn hipster-Peugeot. Verder heeft hij nergens wat mee te maken. Aan zijn boots erbij gesleept, zogezegd. Tenzij Ilse aan dogging doet in de duinen.

Douwe Piraat tekent ook voor het achtergrondmuziekje, met zijn zomerhit Sweet Sunshine.

De campagne voor Jumbo wordt gemaakt door Alfred; de spotjes van AH komen uit de koker van TBWA\Neboko.

babbelkoeler

De dropshipscams begonnen druppelgewijs, maar inmiddels regent het oplichtersaanbiedingen. Op Youtube loopt sinds kort een reclamespotje voor Polaire, ook wel Air Cube genaamd. Het zou een uitvinding zijn van twee Nederlanders: John van Aalst en Marco Jansen. Die werkten zogenaamd voor een gerenommeerde airco-fabrikant, waar ze geleerd zouden hebben dat we allemaal genept worden. Koeling kan veel goedkoper met hun uitvinding Hydro Chill.

Het is één breiwerk van leugens. Wie iets bestelt op de website GetPolaire wordt bedrogen. Dan ontvang je een goedkoop Chinees apparaat dat elders voor een paar tientjes te krijg is. Een babbelkoeler.

Trap er niet in. Jansen en Van Aalst bestaan niet. De site wordt gerund door Sable Services LP in Schotland, een bedrijf op naam van een Ricardo Jose Santos Diogo. Maar dat kan ook een zetbaas zijn.

Sable Services runt ook een webshop onder de naam Shopwala, te vinden via MyShopwala.

Een Duitse klant die via Paypal betaald had, kreeg uiteindelijk haar geld terug van de betaaldienst.

Bij Bol.com wordt hetzelfde apparaat onder het label Arctic Air verkocht door Telsell voor iets meer dan drie tientjes.

[in bewerking]

#babbelweb

Kabelkampioenen

In IT wordt lekker luchtig over clouds gesproken, maar zowel de public cloud als de private cloud bestaat uit datacenters die onderling verbonden zijn met kabels. Er gaan niet zo veel data door de lucht. We weten dat veel datacenters in bezit zijn van IT-bedrijven. Minder bekend is dat ook de belangrijke oceaanverbindingen inmiddels eigendom zijn van Google, Facebook, Amazon en Microsoft.

Toen Henry Ford zijn auto-imperium aan het uitbouwen was, schrok hij er niet voor terug om te investeren in rubber-plantages en mijnen, alleen al om de aanvoer van grondstoffen zeker te stellen. Verticale integratie noemen we dat in de bedrijfskunde. In IT zien we een vergelijkbaar fenomeen, als we kijken naar de datacenters en zelfs kabelvoorzieningen die niet langer voorbehouden zijn aan klassieke telecombedrijven.

Een aanzienlijk deel van de strategische infrastructuur wordt nu gebouwd en beheerd met geld van Google, Facebook, Amazon en Microsoft. Apple ontbreekt in dit rijtje. Uit data verzameld door Broadbandnow over 2018 is af te leiden dat Google voorop loopt in het uitrollen van onderwaterkabels, met een bezit van circa 102.362 kilometer. Daarna komen Facebook (91.859 km), Amazon (30.557 km) en Microsoft (6.605 km).

kabelkampioenen

Reden om te investeren in kabels is de enorme behoefte aan snelle verbindingen tussen datacenters in alle belangrijke regio’s. In plaats van capaciteit te kopen bij de consortia die kabels leggen, doen de grote IT-bedrijven zelf mee. Google, Facebook, Amazon en Microsoft verkopen de ruimte op hun kabels niet, maar gebruiken die om onderling capaciteit te kunnen ruilen.

In juli komt de nieuwe kaart van TeleGeography op de markt, die elk jaar verslag doet van vorderingen op de zeebodem.