UA-118292059-1

Monthly Archives: oktober 2020

Beschaving

dwarschavenHoe schaaft men kaas? Er zijn kennelijk lengteschavers en dwarsschavers. Dat is bij een punt (gesneden uit een ronde kaas) makkelijker te bepalen dan bij een blok (gesneden uit een rechthoekige kaas). Milner toont op televisie twee voorbeelden van dwarsschavers. Op de verpakking wordt zelfs scheefschaven bevorderd.

Boycotten dat merk!

Eerst zien we een schuinschaver in een keukenomgeving thuis. Daarna toont Milner een dwarsschaver in een kaaswinkel. Dat oogt nog redelijk bij een nieuw stuk kaas, maar stel je voor hoe die kaas eruit ziet als opeenvolgende huisgenoten hun portie geschaafd hebben.

Korst alom!

Arie Veldhoen

Erg oud is hij niet geworden: Arie Veldhoen, de vader van Aat. Maar hij was zeker een meester op het doek. Dat zien we aan dit portret van een zwarte man in Amsterdam.

Het zal gemaakt zijn in de jaren twintig of dertig. Het zou zo maar één van de Surinaamse muzikanten kunnen zijn die als verstekeling meegelift waren met de oceaanstomer Cottica. Ze arriveerden in Amsterdam in januari 1928. Hun eerste kennismaking met vorst en sneeuw. Ze verdienden hun brood door op te treden in clubs en bars op de Wallen. Jazz in de Red Light District!

Arie Veldhoen (1907-1955) werkte als reclametekenaar, maar zijn hart was verpand aan de vrije kunst. Dit portret in waterverf werd getoond in zijn atelier aan de Bloemgracht 40. NTK staat er op de achterzijde: niet te koop! Maar in 1942 ruilde Arie dit werk voor meel om zijn gezin te voeden. Het bracht in 2020 negenhonderd euro op.

<nog in bewerking>

Fijn voor elkaar?

Als je aandacht behoevende ouderen wil aanspreken en daarbij de mantelzorgers niet mag vergeten, helpt het dan om een verstrooide commentaarstem te gebruiken?

Het nieuwe ouderenzorginitiatief Senior Service heeft Bram van der Vlugt ingehuurd als voice-over voor zijn commercials. Bram beschikt over een prachtige toneelstem die ondanks zijn 86+ jaren nog genoeg energie heeft. Desalniettemin lijkt men gevraagd te hebben om een verstrooide versie van Sinterklaas, want in de commercials van Senior Service komt Bram tamelijk traag over. Voor de mannen van Pixel This is echter vooral belangrijk dat de commercial in één take is opgenomen. Wow!

Dat trage was waarschijnlijk de bedoeling. ‘We zijn geen snelle jongens die even willen binnenlopen over de rug van oude mensen,” lijkt Senior Service te willen zeggen. Ook over de slogans doet het bedrijf niet moeilijk. Elke commercial heeft hetzelfde stemmige pianodeuntje, maar de slagregels veranderen voortdurend. Helemaal toegespitst op de Alzheimer-doelgroep.

Fijn voor elkaar.
Gewoon fijn geregeld.
Ook heel gewoon.

<nog in bewerking>

Jan de Munck

Zou het een skutsje zijn? Op het doek worstelt een zeilboot met de elementen. Donkere wolken kondigen striemende regen aan, de golfslag is gehaast. Je ziet de beurtschipper al zwoegen om zijn lading naar de haven te krijgen.

Het tafereel is met grove penseelstreken op het doek gezet. Herkenbaar zijn de vele grijzen en zilvers van het Hollands impressionisme, maar ook een vlekje strak blauw. Hoop! Er zit een mooie lijst van lindehout omheen, die was destijds kostbaar. Maar de maker is volgens de verkoper van het schilderij en de veilmeester onbekend.

Jan de MunckDe signatuur laat zich echter ontcijferen. J. de Munck: dat is Jan of Johannes de Munck (1866-1943), een Zeeuwse schilder die nog les heeft gehad aan de Quillinusschool in Amsterdam, samen met Breitner. Zijn werk past in de stroming van de Haagse School, met een repertoire van haven- en zeezichten. Als zoon van een beurtschipper op de route Middelburg-Amsterdam kende De Munck het reilen en zeilen op woelige wateren.

In 2013 is er een kleine tentoonstelling geweest van zijn werk in het museum De Schotse Huizen te Veere. Daar werden doeken getoond uit de collectie Boers/Soeterik, een verzameling die opgezet is door nazaten van de schilder.

Tot tien minuten voor de afloop van de veiling werd het werk gewaardeerd op dertig euro, toen weren de koopjesjagers en liefhebbers actief. Op €150- heb ik het schilderij laten gaan. Volgens mij een koopje.

 

Paard van Marken

De vuurtoren op het eiland Marken is al drie eeuwen een baken dat schepen vanaf de waddeneilanden de weg wijst naar Amsterdam. Eerst door de Zuiderzee, nu door het IJsselmeer. Aanvankelijk stond er een vierkant bouwwerk van steen, maar in 1839 werd er een ijzeren lichthuis geplaatst op een ronde basis. Niet veel later is er een woonhuis met werkplaats bijgebouwd, waardoor de vuurtoren de bijnaam Paard van Marken kreeg.

Paard van Marken voor 1919Het kan ook zijn dat die bijnaam later is bedacht, want in 1919 is een machinekamer tussen de toren en het woonhuis toegevoegd waardoor het bouwwerk echt een kop en kont kreeg. Dat geeft ons gelegenheid om een schilderij te dateren dat onlangs op een online veiling te koop wordt aangeboden.

De verkoper noemt het een zeezicht met vuurtoren, maar als we even zoeken herkennen we het Paard van Marken al snel. Vergelijken we oude foto’s met meer recente afbeeldingen, dan zien we dat op dit schilderij de machinekamer nog niet aangebouwd is. Dat maakt het waarschijnlijk een 19e eeuws doek.

Paard van MarkenIs het een hebbenswaardig schilderij? Ik aarzel. Het is ‘verdoekt’ en oogt wat flets. Kun je zo’n schilderij oppoetsen?

Ik ben bovendien geen liefhebber van die grote vergulde lijsten. Klatergoud. Iemand zou eens met moderne lijsten moeten komen; ik denk dat veel oude werken een wedergeboorte kunnen meemaken in een moderne lijst.

Maar voor een paar tientjes wil ik het risico wel nemen. Schoonmaken en eens met een lijstenmaker kletsen, om te bekijken of het zich voor doorverkoop leent. Of toch maar niet?

Het kunstwerk ging uiteindelijk voor iets meer dan honderd euro naar een nieuwe eigenaar.

Fotocredits hoofdfoto: EnRICoPictures Fotografie Enkhuizen