UA-118292059-1

Monthly Archives: april 2021

Trendsy: Dropshipscam?

We zien online veel klachten over slecht werkende producten en falende klantenservice van Trendsy, een webshop die veel op Facebook adverteert. De onderneming noemt zichzelf Trendsy Amsterdam, maar het is een handelsnaam van Lars van der Wijst eCommerce uit Uden.

Deze eenmanszaak is een dropshipper die producten selecteer bij Alibaba, ze verkoopt alsof het van een gangbare webwinkel is en dan zijn klanten met de sores laat zitten, want die moeten hun producten terug sturen naar China en hopen dat ze geld terug krijgen. Zoals de Fohnbrush Pro, van €54,95 voor €34,95. Dit product wordt getoond met een trademark-teken terwijl er geen registratie bekend is. Dezelfde borstel is echter bij AliExpress te bestellen voor €18,75. De antimors baby-kom die Lars aanbiedt van €40- voor €24,95 is bij AliExpress te koop voor een prijs tussen €0,53 en €1,05. Dat is wat wel bedoeld wordt met het begrip woekerwinst.

Op Bol.com verkoopt Van der Wijst onder de naam VANWISE een elektrische haarborstel die als baardborstel wordt aangeprezen. Een klant moppert: “Product is niet geschikt voor baarden. Enkel voor lang haar.”

De naam van zijn webshop Trendsy wordt herkend door de database van Politie.nl, dus deze onderneming staat gesignaleerd als dubieus.

 

Twister

Neil Rabens en Chuck Foley bedachten halverwege de jaren zestig een spel dat al snel onder de naam Twister op de markt gebracht werd door Hasbro in de VS en Europa. In Japan had Nintendo een licentie. Het patent werd in 1969 toegekend aan de uitvinders.

TwisterRuim vijftig jaar na dato is Twister nog steeds een spel dat door Hasbro op de markt gebracht wordt. Op Amazon.nl vinden we inderdaad een aanbod dat door Amazon bij de fabrikant ingekocht is voor €35,44. Amazon.nl heeft echter ook een Chinese versie voor slechts €10,99 van leverancier Lovexiu uit Shengzhen.

LovexiuOf dat allemaal wel klopt qua intellectueel eigendom (patent, auteursrecht, merk) is een serieuze vraag, maar opvallend is dat de Chinese leverancier op promotiefoto’s dezelfde spelers toont als Hasbro. Niet alleen bij Amazon.nl maar bij alle Amazons wereldwijd.

Zouden die kopieerchinezen gewoon het logo weggeshopt hebben?

Taalstrijd in Brussel

De keizer gaat niet over grammatica: een oude latijns wijsheid die ook dient om aan te geven dat geen wereldse macht de vrijheid van expressie kan onderdrukken. Er staat altijd iemand aan de kant die roept dat de heerser geen kleren aan heeft. Deze keer zijn het veganisten die zich verzetten tegen zuivelcensuur.

Afgelopen najaar heeft het Europees Parlement gestemd tegen een verbod op het gebruik van vleestermen voor producten waar geen vlees in zit. Het mag dus wel. Sojaburger mag, wortel hotdog mag; de uitdrukkingen ham, salami, schnitzel en steak zijn niet aan de slagers voorbehouden.

Waarom staat dat überhaupt ter discussie? Er bestond toch al een woord zoals vruchtvlees, dat bewijst dat vlees niet perse van dieren afkomstig hoeft te zijn? Toch is de vleesverwerkende industrie erin geslaagd dit onderwerp op de agenda te krijgen, met als verklaring dat het gebruik van vleesuitdrukkingen verwarrend is voor de consument. Dan zie je bijna de mallemolen van advocaten en andere schriftgeleerden draaien (de Brusselse lobbies zijn samen net zo’n industrie als de belastingontwijkers aan de Amsterdamse Zuidas) om de stemmachine van het Europese Parlement voor dat karretje te spannen.

De toegang ontzeggen tot gewone taal is een barriere die de vleesvervangende industrie dwingt om nieuwe woorden te bedenken, wat wel eens tot jaren achterstand kan leiden. Het idee om een verbod te vragen, komt voort uit de commerciële strategie van de slachtsector. Niet je eigen verkoop bevorderen, maar je concurrent vertragen. Op zich best knap. Je herkent ook het juridische argument ‘verwarring’ dat vaak in incidentele rechtszaken over merken en handelsnamen een rol speelt. Ik zou de onderzoeken wel eens willen zien, die bewijzen dat iemand in de war raakt van vegaburgers.

Misschien is de reclame van Mora wel een bewijs. Je proeft geen verschil! Zo’n veganistische bitterbal is net zo lekker…

Kokosmelk & Aardbeienyoghurt

Eén voorstel heeft het wel gehaald in het Europees Parlement. Het gebruik van zuiveltermen wordt ingeperkt. Amandement 171 moet nog nader uitgewerkt worden, want traditionele uitdrukkingen mogen dan weer wel. Kokosmelk en pindakaas hoeven niet opnieuw gelabeld te worden, maar amandelmelk en sojayoghurt zijn verboten. Ook een omschrijving als romig zou alleen gebruikt mogen worden door de echte zuivelindustrie. Daar komt de vegan-lobby nu tegen in het geweer met een oproep aan de EC om het amandement te verwerpen en zuivelcensuur tegen te gaan.

Er zit wel een eigenaardig aspect in deze strijd. De zuivellobby is tegen amandelmelk (zonder koeienmelk) maar pleit wel weer voor vanillevla (zonder vanille). De industrie stelt zelfs dat de consument weet dat een product met aardbeiensmaak op de verpakking geen echte aardbeien bevat. Andersom zien we groepen zoals Foodwatch strijden tegen aarbeienyoghurt zonder aardbeien en voor havermelk zonder koeienmelk.

Een woord als analoogkaas voor palmoliekaas zou verhullend zijn, maar vegaburger is vervolgens weer okay. Dat levert een juridische knoop op, omdat verwarring bij de consument en eenduidige etikettering niet altijd tot dezelfde conclusie leiden. Het woordgebruik op verpakkingen is nog wel objectief te analyseren, maar verwarring blijft een subjectief fenomeen. Dat zijn nou typisch van die onderwerpen die wetgevers dan maar aan de rechtspraak overlaten. Mag de rechter er kaas van maken.

 

Coke2home

Coke2homeDe distributeur van Coca-Cola in India experimenteert met verschillende winkelketens en webshops op het Coke2Home platform met een bestel- en bezorgdienst. De site geeft informatie over producten van het bedrijf, behalve Coke ook Fanta, Sprite, Schweppes, MinuteMaid, Powerade en nog wat andere frisdranken. Er staan links naar partners en er is ruimte voor Coke Studio, een online muziekpromotie van de merkhandelaar.

Het is eigenlijk niet zo moeilijk om zo’n site op te zetten. Coca-Cola Nederland kan een stagiair aan het werk zetten die even alle links tussen alle merkproducten en alle digitale schappen op een site zet. Paar promoties erbij en klaar is case.

Mensen staan altijd klaar

Als je beseft hoeveel mensen meekijken voordat een nieuwe commercial op televisie verschijnt, dan vraag je je af waarom niemand een vraagteken durft te plaatsen bij een gebruikte tekst als die wanstaltig is. Is het een klunzige vertaling uit het Koreaans? Heeft iemand zo’n gedrocht van clichés zelf bedacht? Was het de directeur en is er voor tegenspraak geen plek?

Hyundai lanceert een campagne om een smart bonus aan te kondigen die kopers van het model i20 ontvangen. Je mag het ook gewoon ‘korting’ noemen. Wat valt er verder te vertellen over deze auto? Er zit veel intelligentie en interactiviteit in, vandaar die ‘i’ voor de 20. Je kan deze auto met je stem bedienen. Je kan ‘m koppelen via je smartphone. De Hyundai i20 is door ingebouwde sensors omgevingsbewust. Allemaal features, maar in commercials willen reclamemakers waarschijnlijk vooral emoties overdragen. En dan werkt de combinatie van clichés met abstracte lichtbeelden of landschappen soms beter. Maar dit gedrocht?

Mensen staan altijd klaar om alles uit ieder moment te halen. Maar er zijn situaties die je simpelweg niet kan overzien. Op dat moment staan wij voor je klaar…

Wat zegt Hyundai nou eigenlijk? Wij staan voor je klaar… Wordt de auto bestuurd door kabouters? Ik kan me niet voorstellen dat de service-afdeling van Hyundai klaar staat als berijders in een onoverzichtelijke situatie belanden. De reclametekst is (met andere woorden) wartaal. Wat is daar mis gegaan? Dit is mijn theorie. De andere commercials zijn allemaal bedacht en voorbereid door het vaste reclamebureau. Er kwam echter plotseling een kortingsactie en toen moest iemand snel een tekst onder bestaande beelden schrijven. Dus deze tekst is uitbesteed aan een stagiair, een junior of de tekstschrijver van het bureau dat nieuwsbrieven maakt. Iemand die in blinde paniek gemeenplaatsen aan elkaar is gaan plakken.

Maar misschien is er wel iemand met Google Translate aan de gang gegaan om een Koreaanse tekst te vertalen. Of is het toch algemeen beleid bij Hyundai? We komen namelijk meer van die clichéteksten tegen. Voor de ‘volledig nieuwe’ Tucson Hybrid bijvoorbeeld.

Het buitengewone ligt binnen handbereik. Want niets is onmogelijk, als je gewoontes doorbreekt. 

 

Geluk zit in elk detail

Ooit mocht ik lunchkaartjes voor Transavia maken. De drukkerij waar onze reclamestudio aan verbonden was, had een opdracht gekregen voor suikerzakjes en andere onboard prullaria. Blijkbaar was ook voorgesteld om daar een klein menukaartje toe te voegen. Ik moest die last-minute van tekst voorzien. Alleen was het menu nog niet bekend.

Destijds werden er nog lichte maaltijden geserveerd aan boord bij Transavia. Wat zet je op zo’n kaartje? Iets over smaak op grote hoogte boven Europa? Ik koos er voor om een paar gemeenplaatsen aan elkaar te knopen. Een stuk of vijf nietszeggende zinnetjes die een positief gevoel moesten opwekken. Een soort maaltijdmantra. Mits lekker lopend heeft zo’n mantra een hypnotiserend effect. Met als gevolg dat mensen hun bordjes leegeten. Eentje voor opa, eentje voor oma. Maar als het niet goed gedaan is, krommen je tenen ervan.

Een paar maanden later las ik in de Volkskrant dat Wim de Bie ook wel eens met Transavia vloog. In zijn column gaf hij commentaar op mijn lunchclichés. De teneur ben ik vergeten, maar hij had het door. Ik meen dat hij een opmerking had over de overbodigheid van nietszeggende taal. Ik was het hartgrondig met hem eens.

Baderie

Als ik nu dan naar commercials van De Baderie kijk, hoor ik hetzelfde. De beelden zijn hypnotiserend: een vrouw gaat te water omringd door blauwe bloemblaadjes. Maar de teksten zijn tenenkrommend. Plak een paar nietszeggende clichés aan elkaar en je hebt weer een commercial verkocht aan zo’n opdrachtgever die alles wel best vind, als-ie maar een veer in zijn reet voelt. Aandacht. Ook voor de teksten waar hij niet aan dacht. Kopen mensen meer badkamer als ze zulke prietpraat te horen krijgen? Valt er nou helemaal niets zinnigs te vertellen over tegels en kranen? Of iets intelligenters te doen met zulke muzaktaal?

Geluk zit vaak in kleine dingen. Aandacht. Ook voor de mogelijkheden waar jij niet aan dacht. Kleine dingen die van een badkamer jouw ideale badkamer maken. Baderie. Het geluk zit in elk detail.

De thans lopende campagne is overigens een herhaling van spotjes die ook in 2018 al gebruikt zijn. Ze zijn destijds gemaakt door Crossmarks. Daar was zelfs iemand verantwoordelijk voor de concept copy! Dat betekent met andere woorden dat een senior creatief het idee bedacht heeft en dat de uitvoering uitbesteed is. Nog meer aandacht waar we niet aan gedacht hadden. Maar ze leggen zelf uit waarom al deze gemeenplaatsen ook voor Baderie gelden.

’Het geluk zit vaak in kleine dingen’. Een uitdrukking die zeker van toepassing is op het laten ontwerpen en plaatsen van een nieuwe badkamer. Want je wordt pas echt gelukkig van het resultaat als alles tot in detail klopt en precies is zoals jij het voor ogen had. Van de aandacht waarmee je door je adviseur geholpen wordt tot en met de afwerking van het kleinste kitrandje.

Toren van Babel

Het schilderij waarop Pieter Bruegel het verhaal van de toren van Babel vereeuwigde, is een ikoon uit de gouden eeuw van de Vlaamse schilderkunst. Bruegel de Oude heeft drie versies van deze afbeelding gemaakt. Een grote die in het Kunsthistorisches Museum te Wenen hangt, een kleinere die in Museum Boijmans van Beuningen hangt (uit de collectie van havenbaron Van Beuningen) en een derde op ivoor. De laatste is zoek.

Bruegel schilderde zijn toren halverwege 16e eeuw, toen een vergelijkbaar tafereel door veel kunstschilders in Antwerpen op het doek gezet werd. De havenstad was destijds een van de belangrijkste handelsplaatsen in Europa en het wemelde er van de nationaliteiten. Een toren van Babel aan de muur in een herenkamer was een mooi conversation piece. Babylon was de eerste stad die gebouwd werd na de zondvloed, Antwerpen was nu de grootste stad ter wereld.

Nou is die toren een mythisch bouwproject gebaseerd op de citadel van het bijbelse Babylon, dus is het interessant welke visie de schilder op de architectuur van die toren deelde. Bruegel liet zich inspireren door het Colosseum in Rome, dat hij eerder bezocht had. Een ronde constructie met galerij op galerij. In de hogere verdiepingen herkennen we meer gotische vormen en steunberen. Eerdere schilders kozen doorgaans slankere vormen.

Metropolis

De navolgers van Bruegel maakten vervolgens vrijwel allemaal brede ronde bouwwerken die tot in de wolken reikten. In het Kröller-Müller Museum hangt een prachtig doek dat eind 16e eeuw gemaakt is door een Hendrick van Cleve (III). Hier heeft het bouwwerk een meer rechthoekige basis, waarin we zelfs al brede boulevards herkennen. Heel modern voor een laat-middeleeuws werk. Beelden uit de film Metropolis lijken geïnspireerd door dit doek. Hendrik was een zoon van Willem van Cleve en een broer van Marten, allemaal actief in Antwerpen.

Er waren destijds meer artistieke families gevestigd in Antwerpen. Zo ook de gebroeders Van Valkenborch uit Mechelen, Lukas en Marten die samen naar de grote stad gereisd waren. Marten vertrok later met zijn zonen Frederik en Gillis naar Frankfurt. Er zijn verschillende torens van Babel gemaakt door deze neven Van Valkenborch.

En dan waren er nog vader en zoon Jacob en Abel Grimmer. Jacob Grimmer verdiende een goede boterham met de verkoop van handzame kopieën van het werk van tijdgenoot Bruegel de Oude. Abel volgde in zijn vader’s voetsporen. Een favoriet thema van Abel was de toren van Babel. Er zijn verschillende doeken van zijn hand bekend met daarop een eigen variant van Bruegel’s toren met het Colosseum als basis.

Abel Grimmer moet genoemd worden, want in een online veiling van een schilderij met de toren van Babel als thema worden de werken van Bruegel genoemd als bron van inspiratie, terwijl vergelijking laat zien dat deze versie gemaakt is met een toren van Grimmer als voorbeeld. Kenmerkend voor het werk van Abel Grimmer is de echoput. Hij vroeg zijn opdrachtgevers in die put te roepen: “Van wie is de beste toren van Babel?” Het origineel van Grimmer hangt in de vestiging van het Louvre in Abu Dhabi, een paneel van 72 bij 92.

Nimrod

Op veel doeken die de bouw van de toren laten zien, vinden we links- of rechtsonder een plateau waarop koning Nimrod toeziet op de vorderingen. Nimrod was de achterkleinzoon van Noach, bouwer van de ark. Abel Grimmer voegde zelf ook elementen toe. Op enkele versies van zijn torendoeken is op de voorgrond een zwaardgevecht te zien, een verwijzing naar de afscheiding van de protestante noordelijke provincies der Nederlanden. Dat zien we op de geveilde kopie niet. Ook bouwde Grimmer een klein klooster aan de voet van de toren, om duidelijk te maken dat de basis Rooms Katholiek was.

Grimmer was een meester in perspectieven, maar de spiraalvormige toren bleek op onderdelen net iets te lastig. De kopieer-schilder van het veilingwerk raakt vervolgens helemaal het spoor bijster. Die laat een oplopende rondweg naar beneden afbuigen. Dan wordt zo’n toren een wiebelige bruiloftstaart. Toch is ook de kopie een knap geschilderd doek vol details. De drager is een lap jute, dus misschien is het wel een echt oud doek. De expert schat het op een waarde van driehonderd euro, maar die herkende Grimmer niet eens. De hoogste bieder had er €400- voor over.

Tik ‘m aan

Op school hadden we vroeger apekooien tijdens de laatste gymles voor elke vakantie. De zaal werd volgezet met klimapparaten en in die constellatie ontstond een wilde tikpartij.

Die gymzaal duikt sindsdien steeds weer op in onze culturele omgeving. In 1986 deden dertig studenten van drie TH’s een poging om het aantal dominostenen dat met één zetje om te duwen was in het Guinness Book of Records te verhogen naar 1,25 miljoen. Ze kwamen op driekwart miljoen, maar dat was voldoende. Deze recordpoging was opgenomen voor het tv-programma De Eerste De Beste van de TROS. Bij een volgende uitzending in 1988 vielen er bijna 1,4 miljoen dominostenen om. Het programma werd gepresenteerd door Tom Blom, bij trouwe luisteraars bekend als Klaas Vaak.

Dat initiatief leidde vervolgens tot het programma-format Domino D-Day bij Endemol, want John de Mol had toen al een goede neus voor kijkcijferstunts. De opnames werden wereldwijd verkocht, maar al snel maakten de Duitsers bezwaar tegen de uitdrukking D-Day. Die schijnen dat niet als bevrijding te zien. Het werd daarom Domina Day. Dat event werd tot 2009 jaarlijks uitgezonden; de stand was toen 4,49 miljoen dominostenen om. Er is sprake van dat ze er binnenkort weer mee beginnen.

Panem et Circenses

In 2020 waaide vervolgens vanuit Engeland het programma Lego Masters over. Geef het volk brood en spelen, naar oude Romeinse traditie. Panem et Circenses. De Britten waren in 2017 begonnen met het bouwprogramma, gesponsord door een bekende Deense speelgoedfabrikant. Lego Masters is een format van het zelfstandige bedrijf Tuesday’s Child, maar wordt voor RTL Nederland gemaakt door Endemol Shine.

John de Mol reageerde met Marble Mania, een gymzaal vol knikkers. Je ziet aan de naam al dat hij het opneemt tegen de goden. Het idee is overgenomen van Jelle’s Marble Run, de hobby van Jelle Bakker en zijn broer Dion die knikkerraces opzetten voor hun eigen Youtubekanaal. De Bakkers hebben tegenwoordig ook een fanshop, met merchandise van populaire knikkers. Ze doneren geld aan autistische doelen, maar zoeken begin 2021 toch ook een sponsor om hun races te kunnen voortzetten. Het contract dat Talpa hen aanbod, zouden ze volgens John de Mol niet geaccepteerd hebben.

In al dit speelgoedgeweld kan de publieke omroep natuurlijk niet achterblijven. BNNVara brengt daarom nu zijn kijkcijferkanonnen in stelling om Tik ‘m Aan te lanceren, een soort eetkamer-parcours om de lockdown te overleven. Deelnemers moeten een kettingreactie veroorzaken op de eettafel. Ik denk dan spontaan aan een Mentos in een fles Coca-Cola in een hete frituurpan in een bejaardenflat op het eiland Marken, maar dat is waarschijnlijk niet toegestaan. Een voorbeeld is Lemonade Machine, drie jaar geleden gemaakt door Sprice Machines in San Diego. Daar zien we dominostenen en knikkers samen komen in de ultieme Brood & Spelen. De Lemonade Machine trok bijna twintig miljoen kijkers.

Dat soort cijfers spreekt bij BNNVara aan, dus mogen Emma Wortelboer en Frank Evenblij nu apekooien in de keuken. Het programma is afhankelijk van huisnijverheid en ingestuurde video’s, dus Evenblij en Wortelboer komen niet bij de kijkers thuis. Ik voorspel veel teleurgestelde kinderen, want hun knutselwerken worden waarschijnlijk afgekeurd voor televisie. Ik verwacht wat ongewenste sluikreclame. En ik voorzien dat Youtube de lachende derde wordt, want tegen de inventiviteit van authentieke Jelles kan geen programmamaker op.

Weldoor Oneerlijk?

Op Pinterest kom ik kunststof tuinflamingo’s tegen die draaien en buigen met de wind. Leuk? Of nog meer ramsh in de natuur? Doe me nog een paar van die tuinkabouters.

Aanbieder is webshop Weldoor. Ik krijg meteen dropship-vibes. Plastic ramsj uit het Verre Oosten. Dat wordt bevestigd door de volgende tekst op de Over Ons pagina. Die citeren we maar even in zijn geheel, want de woordkeuze spreekt voor zichzelf.

Ook proberen wij de wereld een stukje beter te maken door onze producten rechtstreeks vanuit de leverancier te sturen. Hierdoor wordt het milieu minder belast omdat het product rechtstreeks naar de klant wordt gestuurd. Wij kunnen besparen op opslag- en verpakkingskosten, en de wereld wordt er ook een stukje beter van. Daarnaast kan jij mede hierdoor profiteren van een eerlijke prijs.

Bij die ‘eerlijke prijs’ zijn ook kanttekeningen te plaatsen. De tuinflamingo wordt aangeboden voor €34,99, maar bij AliExpress kost een vergelijkbaar product €5,32 en bij Wish brengen ze €6- in rekening. Walmart vraagt twintig dollar. Ik weet: Blokker en HEMA halen ook goedkope spullen uit China. Maar die noemen zichzelf geen wereldverbeteraars.

De ondernemer achter Weldoor verstopt zich niet. Er is een KvK-nummer en dus ook een adres te vinden. Weldoor heeft bovendien een retour- en terugbetaal-beleid. Er zijn geen klachten te vinden online, maar wel een hele pagina vol onwaarachtige reviews bij Loox. Vel zelf een oordeel!