UA-118292059-1

Monthly Archives: juni 2021

Kirana Commerce

Om online shoppen te bevorderen in India, waar een aanzienlijk deel van de bevolking geen goede toegang heeft tot internet of zijn bestellingen niet online kan betalen, is door Amazon een keten mini-markets opgezet. Deze winkeltjes fungeren tevens als verkooppunt en afhaalloket. Dat fenomeen noemen we Kirana Commerce.

Kirana CommerceSinds Amazon op de Chinese markt wordt overvleugeld door Alibaba, heeft het bedrijf zijn oog laten vallen op India. Daar heeft Amazon echter te maken met Walmart, dat in 2018 de lokale webwinkel Flipkart overnam. Een belangrijke troef van Flipkart zijn de 1,6 miljoen zelfstandige winkeliers die als verkoop- en afhaalpunt fungeren. Amazon kopieert die aanpak met de formule Amazon Easy. Aanvankelijk een assisted shopping service, maar inmiddels ook een eigen retail franchise formule. Om lokaties te vinden, lanceerde Amazon vorig jaar een wervingscampage met als thema I Have Space, gericht op lokale ondernemers. Er zijn nu een slordige 45.000 service points in India.

De samenwerking tussen grote webwinkels en lokale ondernemers wordt bevorderd door collaborative platforms onder het label kirana tech. Een kirana is de klassieke corner store in India, gerund door een lokale familie. Daar zijn er zo’n twintig miljoen van in India. Kirana Commerce is the key to India! Veel grote webwinkels bieden nu apps aan waarmee deze kleine winkeliers onderdeel kunnen worden van een groter verkoop- en distributienetwerk. Amazon nam daarom onlangs het bedrijf Perpule over, dat UltraPOS ontwikkelt voor deze kleine retailers.

Amazon leerde zelf ook van zijn winkeltjes. Zo werd al snel duidelijk dat mensen in India de icon van het boodschappenmandje niet snapten. Dat is daarom vervangen door een boodschappentas. Het vergrootglas van de zoekfunctie werd aangezien voor een tafeltennisbat, dus Amazon voegde een pop-up toe met uitleg in Hindi. Klassieke #UX!

Vroom Vroom Volvo

Een idee wordt door reclamemakers vaak ‘concept’ genoemd. Zo’n concept ontstaat doorgaans uit overleg tussen tekstschrijvers en art directors, hoewel ook fotografen, regisseurs en andere creatieven een rol kunnen spelen. Als er awards worden uitgedeeld, zie je ook echter account managers en zogenaamde strategen opduiken tussen de credits. De echte ideeënmakers verdwijnen dan bescheiden naar de achtergrond.

De nieuwe Volvo commercial in de campagne The Future is Electric is gemaakt door het productiebedrijf New Land met vestigingen in Stockholm, Kopenhagen, Londen en min-of-meer ook Amsterdam. Het idee is dat een grootvader dankzij zijn kleindochter beseft hoe de wereld langzaam elektriseert. De oudere man (gespeeld door de Zweedse acteur Rolf Lassgård) beseft dat de romantiek van het autorijden voor eeuwig veranderd is. Zijn kleindochter kijkt hem onbegrijpend aan als hij het geluid van een doorschakelende auto nadoet. Ze wordt opgehaald in de nieuwste Volvo EV die geruisloos versnelt. Opa heeft zonnepanelen op het dak van zijn bungalow, dat wel.

Hoe sterk het idee uitgewerkt is, blijkt wel uit het vrijwel ontbreken van woorden. Je ziet de creatieven gewoon tot de conclusie komen hoe via vroom-vroom het verhaal verteld kan worden. De slogan is redelijk droog, maar het verhaal dat naar die conclusie leidt is prachtig uitgewerkt. Met enige weemoed zelfs. Maar ook met het herkenbaar sentiment dat onze kinderen de toekomst onbevangen betreden.

Ik ben meteen gaan kijken naar ander werk van New Land en trof een parel aan voor Siker Trafik, oftewel Veilig Verkeer Denemarken. Kijk zelf!

Dropshipper Verstopschipper

Dropshipping krijgt een slechte naam door get-rich-quick pubers die rotzooi uit China verkopen met misleidende advertenties en webshops. Toch is er met dropshipping niks mis, als de verkoper gewoon eerlijk is en consumentenrechten respecteert. De flopschippers die dat bewust negeren, kunnen aangemeld worden bij Consuwijzer van de Autoriteit Consument & Markt en zelfs strafrechtelijk vervolgd worden. Dat weten ze. Daarom verstoppen veel van deze foute dropshippers zich.

De redactie van het televisieprogramma Radar heeft onderzoek gedaan naar ervaringen van online kopers met dropshippers. Het betrof een slordige 15.000 deelnemers aan het panel van Radar, dus meer dan gemiddeld kritische kopers. Maar het onderzoek geeft desondanks wel duidelijke signalen.

  • 61% denkt weleens bij een dropshipper besteld te hebben
  • 36% weet dat zeker
  • 52% heeft weleens lang gewacht op een levering
  • 33% ontving slechte kwaliteit
  • 24% had te maken met ontbrekende klantenservice
  • 12% ontving de bestelling nooit
  • 80% daarvan krijgt zijn geld niet terug

Klanten belanden bij een dropshipper omdat ze een banner tegenkomen met een aanbieding, uitgezet via Google Banner Network of op Facebook, Wordfeud of Candy Crush. Zo’n 28% kocht iets bij dropshippers via platforms zoals Amazon en Bol.com.

[illustratie Winfred Rembert]

Action beproeft online weekdeals

Action heeft lang gewacht met de keuze voor een webverkoop-aanpak. Deze week is het bedrijf gestart met online weekdeals. Een logische keuze die past bij het karakter van Action. Maar waarom hebben ze Koopjedeal niet overgenomen toen de curator op zoek was naar een nieuwe eigenaar?

Webshops bij een bestaande winkelketen zijn een no-brainer voor de buitenwereld en de media, maar een retailer die zijn kosten in de gaten houdt maakt zo’n keuze niet overhaast. Met het assortiment en het prijspeil van Action is het onwaarschijnlijk dat de extra kosten van een webwinkel met het volledig assortiment ooit terug te verdienen zijn. Zelfbediening is niet voor niets zelfbediening.

Zelfbediening is in de jaren vijftig ontstaan als goedkoop alternatief voor onder andere de kruidenier die vanachter de toonbank levensmiddelen inpakte of zelfs thuis bezorgde. Bij zelfbediening gaan de kosten omlaag en kunnen de prijzen dus ook naar beneden. Dat geldt voor supermarkten en warenhuizen, maar ook voor speciaalzaken als IKEA en Decathlon.

Een webshop is het tegendeel van zelfbediening, want de klant verwacht service tot aan zijn voordeur en vervolgens vaak ook nog eens wat extra dienstyverlening in de vorm van kostenloze retouren. Dat maakt de webshop voor retailers een dure variant van verkopen. Dat anderen bereid zijn vele jaren verlies te maken op een webwinkel betekent niet dat ketens zoals Action en Primark ook op die trein moeten stappen. De omzet neemt weliswaar toe, maar de kosten stijgen vaak boven het niveau dat voor zulke discounters acceptabel is. Dat heeft Primark al eens uitgelegd aan de Wall Street Journal.

Action heeft desondanks een paar jaar geleden bekend gemaakt met interesse te kijken naar de mogelijkheden van online verkoop. Het was voorspelbaar dat deze keten nadacht over huishoudelijke investeringsgoederen of diensten die aanvullend zouden zijn op het reguliere winkelaanbod. Een optie die voor de hand lag was de overname van of deelname in een dealsite zoals Koopjedeal. Dat was destijds een snel groeiende webshop die vanuit het niets naar een positie als top-adverteerder sprong. Het leek er zelfs op dat de landelijke dagbladen een revenue-sharing deal hadden met Koopjedeal, want daar stonden wekelijks paginagrote advertenties in met aanbiedingen die steeds aanlokkelijker werden.

Elke week een andere wereld

Het weekdeal-model is groot gemaakt door Tchibo in Duitsland. Van oorsprong een koffiewinkel, maar die voegde steeds meer huishoudelijke en hobby-artikelen toe aan zijn assortiment. Omdat al die spullen niet in kleine winkels pasten, lanceerde Tchibo het weekassortiment. Vrij snel stonden er toen in elke Duitse stad koffiewinkels die de ene week vol lagen met schilderspullen en de volgende week met ruitergoed of strandzaken. Een uniek model dat Tchibo in staat stelde om hoge kwaliteit tegen een lage prijs aan te bieden, want de onderneming kocht grootschalig in. Jede Woche ein Neue Welt!

Dat model is later door Lidl en Aldi overgenomen. Deze hard discounters gebruiken het voor non-food en food specialties, vaak rond vaste thema’s. De ene week staan Griekse levensmiddelen centraal; de volgende week slaat Zwitserland de klok. Andere supermarkten probeerden dat ook, maar die hebben vaak niet het internationale bereik en de schaalgrootte die de Duitse discounters hebben.

Het lijkt desondanks een goed alternatief voor Action. De formule had ook een maandritme kunnen kiezen, als dat beter te organiseren is op die schaal. Levensmiddelen en klein grut in de winkels; grotere goederen online. Beddengoed, kleding en meubels bijvoorbeeld. Een superdeal met flatscreens of laptops. Blijft wel een strategische keuze, want hoe zet je inkoop op in een wereld die al vol zit met discounters en actiematige inkopers? Zelfs de bouwmarkten en een formule als Mediamarkt hanteren een gelijksoortige aanpak. Partijenhandel!

Groupon

De online variant van partijenhandel herkennen we bij aanbiedingssites zoals Groupon en Social Deal. Beiden bestaan om producenten en dienstverleners van hun overcapaciteit af te helpen. Groupon verkoopt overproductie tegen dumpprijzen; Social Deal doet hetzelfde met diensten in daluren.

Koopjedeal was ook zo’n partijenhandelaar, opgezet door twee studenten die vanuit een schuur in Lelystad begonnen. Hun verhaal moet ook nog eens opnieuw verteld worden, want dat kent interessante hoofdstukken. Koopjedeal ging in de zomer van 2019 failliet nadat een brand een deel van de voorraad in rook deed opgaan. Om vervolgens voor drie ton uit de boedel opgekocht te worden door dekbed-discounter Niels Verwij (Jamani Groep) uit Gouda, die destijds ook nog eens beloofde om gedupeerde consumenten te helpen met een spaarpuntentegoed. Verwij kan zich wat permiteren, want die heeft inmiddels steun van keukenkampioen Ben Mandemakers.

Uit het verslag van de curator blijkt dat Koopjedeal in zijn laatste boekjaar een omzet had van 24 miljoen euro en een verlies van 1,4 miljoen euro. Het eigen vermogen was toen bijna drie miljoen euro in de min. Koopjedeal was met andere woorden een geoliede verkoopmachine die snel groeide, maar wel eentje die jaar op jaar met steeds meer verlies draaide. De ondernemers waren zo gericht op groei, dat ze niet genoeg aandacht hadden voor de toenemende kwetsbaarheid van hun onderneming. Lage brutomarges, hoge kosten en een voorraad die niet goed verzekerd was. Daardoor deed een brand in het pakhuis Koopjedeal de das om. Uiteindelijk waren het onbetaalde leveranciers die schaap naar de slachter leidden.

Webweekdeal bij Action

De curator van Koopjedeal had in 2019 een stuk of dertig bieders, dus wellicht was Action destijds wel van de partij. Maar de reputatie van Koopjedeal was niet vlekkeloos en het was ook niet bepaald een soepel lopende organisatie. Er was eigenlijk niets te koop dat Action desgewenst niet zelf kon opzetten. Het voordeel dat het bedrijf bij een eigen webshop had, woog waarschijnlijk niet op tegen het risico. Bovendien vergde de internationale expansie van Action ook veel aandacht en kapitaal, dus waarom tijd verspillen aan kostbare online experimenten?

Maar toen kwam begin 2020 Corona voorbij en moesten de winkels maandenlang dicht. Dat dwong Action om alsnog een online service op te zetten, waarbij klanten op de website konden bestellen om hun spullen in de winkels af te halen. Waarschijnlijk heeft dat noodverband de doorslag gegeven om alsnog op kleine schaal en bij wijze van proef met online weekdeals te beginnen.

Action bewijst al jaren dat de onderneming kan leren terwijl de zaak in beweging is. Bovendien heeft Action de schaalgrootte om partijendeals tot kunst te verheffen. Misschien dat ze nog eens goed naar Tchibo kijken, en elke week een wissel doorvoeren met steeds nieuwe hobbies als doelwit. De ene keer aanbiedingen voor paardenmeisjes, de andere week voor watersporters. Daar zit mogelijk nog toegevoegde waarde in.

Lepelaar

Lepelaars komen elders in Europa amper voor, maar de populatie in Nederland groeit sinds de jaren zeventig gestaag. Vogelaars tellen een paar duizend exemplaren, zigzaggend door de sloten van ons platteland. Ze zijn herkenbaar aan hun lange snavel met een breed uiteinde: de lepel die ze gebruiken om garnaaltjes op te scheppen. In Amerika heten deze vogels spoonbills.

Op een online veiling trof ik een illustratie aan van zo’n lepelaar. Volgens de verkoper een 19e eeuws aquarel uit de Hollandse School. Opmerkelijk, want toen kwamen deze vogels amper voor in Nederland. En zeker niet in de roze variant. Het papier van deze aquarel heeft wat waterschade, dus de waardering is beperkt. Maar oude illustraties zijn desondanks soms enorm waardevol, afhankelijk van de maker.

Audubon

Een oppervlakkige zoektocht leidde al snel naar John James Audubon, naamgever van de National Audubon Society in de Verenigde Staten. Audubon (1785-1851) is geboren op Haïti. Om de dienstplicht van Napoleon te vermijden, week deze Fransman uit naar de Verenigde Staten. Hij kwam daar nogal eens in moeilijkheden, maar Audubon had een uniek talent om vogels te schilderen. Hij verdween vaak weken in de natuur om in camouflage-outfit vogels te bekijken en schetsen te maken. Audubon schrok er ook niet voor terug om vele vogels af te schieten, zodat hij hun spierenstelsel en verendek thuis beter kon bestuderen.

Al dat werk resulteerde in The Birds of America, een vierdelige serie vol prachtige illustraties. De boeken zijn gedrukt in double elephant-formaat: 99×66 cm. Van alle watercolours zijn etsen gemaakt die vervolgens met de hand ingekleurd zijn. Deze uitgave uit 1827-1836 geldt inmiddels als de duurste boekenset ter wereld. Er zijn nog 119 exemplaren in omloop (waarvan slechts elf in particulier bezit) en de laatste keer dat er eentje geveild werd, viel de hamer op iets meer dan 10 miljoen dollar.

Alexander Wilson

In het boek staat ook een tekening van de roseate spoonbill, maar dat is niet dezelfde die we op het te veilen werk herkennen. Daarvoor moeten we nog verder terug in de geschiedenis. Een voorloper van John James Audubon was namelijk Alexander Wilson, de Schots-Amerikaanse vogelaar die illustraties gemaakt had voor de negen-delige American Ornithology een uitgave uit 1808. Het formaat van deze bundels is minder spectaculair (35×27 cm) en de waarde op veilingen is dan ook lager. Een recent geveilde eerste editie bracht iets meer dan $9300- op. De illustraties zijn handgekleurde gravures gemaakt naar de aquarellen van Wilson.

Kijken we nou naar de lepelaar die nu geveild wordt, dan herkennen we de spoonbill van Wilson. Die heeft er verschillende gemaakt. Eentje met de roze lepelaar op zichzelf en een tweede met enkele andere vogels erbij. Op de aangeboden illustratie is de vogel echter afgebeeld zonder kluut. Zoals wel vaker bij oude boeken met zulke illustraties zijn er handelaren die de afbeeldingen los verkopen. Die hebben uiteraard ook een hoge verzamelwaarde. Een illustratie van de roze lepelaar uit het boek van Audubon bracht enkele jaren geleden $60.000 op bij Sotheby’s.

Maar wat is de huidige illustratie dan waard? Laten we eerst eens vaststellen dat genoemde prijzen de waarderingen zijn voor de boeken en bladzijden daar uit. Dat zijn dus niet de originelen! Als een ingekleurde ets uit het midden van de negentiende eeuw al zestigduizend dollar waard is, wat betalen liefhebbers dan voor het origineel? De waardering voor Wilson is lager dan die voor Audubon, maar een authentieke Wilson is nog steeds een uniek bezit.

Het kan natuurlijk ook een kopie zijn, gemaakt door een bewonderaar van Wilson. Klik op bijgevoegde afbeeldingen en vergelijk ze, dan zie je toch veel details. Zo heeft de lepelaar op de aangeboden aquarel geen roze onderstel. Het is een witte vogel in een roze pandjesjas. Tussen de tenen zien we geen zwemvlies. Dan was Wilson toch de betere observator. Het kan best een oude werk zijn dat geveild wordt, maar meer dan een naschildering is het niet. Het stuk werd afgehamerd op 85 euro.

 

 

Magic Wand Original

In 1968 lanceerde de Japanse firma Hitachi een nieuw apparaat dat gebruikt kon worden om pijnlijke of stijve spieren te masseren, de Magic Wand. Al snel was duidelijk dat deze vibrerende toverstaf ook inzetbaar was als zelfbevredigingsinstrument, asl sex toy. Dat werd opgepikt door feministen die duidelijk wilden maken dat ook vrouwen recht hadden op hun eigen genot, met als gevolg dat dit product van Hitachi meerdere golven van populariteit meegemaakt heeft.

In de populaire televisieserie Sex and the City gebruikt het kartakter Samantha diverse sex toys en was de Magic Wand haar favoriet. Dat leidde ertoe dat de verkoop explodeerde.

Al die aandacht bracht Hitachi enigszins in verlegenheid. Het Japanse bedrijf is een enorm concern dat ook boormachines, treinen en verzekeringen verkoopt, dus het bedrijf haalde in 2013 even zijn vibrator van de markt. Daar maakte de handel bezwaar tegen (want die verkochten miljoenen stuks) dus sindsdien wordt het instrument verkocht als Original Magic Wand zonder de bedrijfsnaam eraan gekoppeld.