UA-118292059-1

Zamelwoede

Tamboeren

Het oog wordt meteen getrokken door het sterke beeld van een trommelaar met zijn hangende drum en een uniform dat meeplooit met zijn slagen. Weer zo’n schilderij op een online veiling dat nader onderzoek verdient.

de tamboerDe expert van de veiling vindt deze tamboer een paar honderd euro waard. De lijst om het schilderij kan genegeerd worden, maar het paneel suggereert toch enige leeftijd. De afbeelding is gemaakt met rake, wilde streken van penseel en paletmes. Het schilderij is zeker decoratief, maar is het niet een kopie van een veel sterker origineel?

Le Tambour Isaac IsrealsDe ervaring leert dat zo’n werk op een online veiling meestal lukrake namaak is van een beter schilderij. En inderdaad, een beetje zoeken levert een treffer op bij kunsthandel Ivo Bouwman, nu in particulier bezit: Le Tambour van Isaac Israels. Gemaakt in 1882 toen de schilder 17 was. Als studie voor het latere werk Transport der Kolonialen. Ook olieverf op een paneel. Zelfs de maten komen ruwweg overeen. Alleen voor de schaduw had de namaker geen geduld. De trom ontbeert glans. Vergelijk ook eens de stand van de voeten. Desondanks geen onverdienstelijke kopie.

Heeft de expert van de veiling dit niet gezien? De verkoper Artpoint Amsterdam* doet alsof hij van niks weet. “Heeft de kwaliteit van een schilder als Isaac Israels.” Als die dacht dat het een echte Israels zou kunnen zijn, werd het niet voor 1 euro startprijs aangeboden. Het schilderij vond een nieuwe eigenaar voor 180 euro.

Kröller Müller

Het meesterwerk Transport der Kolonialen van wonderkind Isaac hangt in het Kröller Müller museum, een enorme lap van 3 bij 1,60 meter groot. De tamboer op dat werk is veel gedetailleerder. Dat schilderij is onderdeel van een serie, want ook in Museum Rotterdam hangt een afbeelding van vertrekkende KNIL-soldaten, onder begeleiding van de marechaussee.

Israels zou pas later een impressionistische stijl ontwikkeld hebben, maar deze studie suggereert dat hij ook als zeventienjarige al een trefzekere kwast had. Of waren het toch meerdere studies?

[naschrift] * Een dag nadat dit bericht online geplaatst is, meldt Artpoint op Facebook dat er overeenkomsten zijn. Wat een gehaaide handelaar is dat. Het trucje om te suggereren dat er een bekende kunstenaar bij betrokken is, wordt vaker gebruikt om de prijs op te drijven. Ik ga er speciaal op letten nu.

Delpy’s Klaprozen

Klaprozen hebben voor Britten een belangrijke betekenis. Het zijn de bloemen die bloeien op de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog. Wanneer die oorlog herdacht wordt, draagt het hele verenigd koninkrijk poppies als teken van rouw en herinnering. Plastic klaprozen.

Die slagvelden van de Eerste Wereldoorlog liggen in Vlaanderen. De Franse schilder Henry-Jacques Delpy (1877-1957) heeft enkele fraaie stillevens gemaakt van klaprozen in een gouden vaas. Een aantal daarvan is in Engeland terecht gekomen, omdat de Britten er een hoge symbolische waarde aan toekennen.

Delpy is vooral bekend van zijn landschappen in stijl van de Barbizon school, een voorloper van het impressionisme. Veel werk en plein air, in de buitenlucht. In de landschappen van Delpy is al een impressionistische kijk zichtbaar in de bomen, de luchten en het water. Een mooi landschap van Delpy is een paar duizend euro waard.

Klaprozen

Dat werd in het jaar 2000 ook betaald voor een stilleven met klaprozen dat geveild werd bij Christies in Londen. Nadien zijn er meer vergelijkbare stukken aangeboden op de kunstmarkt. Een tweede op een onbekende veiling in 2013. De derde uit Frankrijk online voor een paar honderd euro; een vierde uit Engeland online nu voor enkele tientjes. Deze laatste wordt snel doorverkocht, want het schilderij is enkele weken eerder geveild via eBay voor vijftig pond. De eerste drie schilderijen zijn relatief groot; de vierde meet 14×18 cm. Een liefhebber betaalde deze keer 149 euro.

Het tafereel zelf vertoont veel overeenkomsten. De bloemen, hun schikking, het groen, de goudkleurige vaas, de tafel. In het eerste twee schilderijen ligt een klaproos op tafel. Dat hebben de andere twee niet. De vaas verschilt sterk op elk schilderij. Ook het groen ziet er telkens anders uit. De schilderijen lijken niet van dezelfde hand. Maar welke zijn dan namaak? En wat denken de namakers te bereiken? Zijn die paar honderd euro opbrengst nou echt die moeite waard? In Luxemburg zit een copycat die meent van wel.

Of zijn ze alle vier echt? Varianten op één thema. Een studie en drie werken voor de verkoop? Ze hebben allemaal een zekere charme.

En toen kwam ik de vijfde variant tegen op een veiling in Cannes, verkocht in 2013. Nou vind ik ze ineens allemaal nepperig

Delpy Pavots 1poppies 2Delpy Pavots 2Delpy Pavots 3coquelicots 5

bodegon

In de Spaanse schilderkunst ontstond mid-zeventiende eeuw een stijl van stillevens die als bodegon omschreven wordt. Het betreft doorgaans keukentaferelen met fruit, vis, groenten en bloemen tegen een duistere achtergrond. Deze Spaanse variant was geïnspireerd door kunst uit de lage landen waar ook donkere stillevens oftewel inanimati gemaakt werden. De Vlaamse en Nederlandse schilders etaleerden hun vaardigheid in stofuitdrukking: glas, aardewerk, linnen, druiven. De Spaanse schilders maakten graag keukenstukken met onbewerkte ingrediënten.

Een bekende bodegon-schilder was Luis Egidio Mendelez, een meester in de weergave van verschillende texturen en lichtval. Deze Luis werd in 1716 geboren in een Spaanse soldatenfamilie in Napels (Italië). De vader van Luis werd aangesteld aan het Spaanse hof als schilder van miniaturen die werden uitgedeeld als relatiegeschenk aan diplomaten. Luis ontwikkelde zich tot een specialist in stillevens. Tussen 1759 en 1772 maakte hij ruim veertig bodegons voor de collectie van de prins van Asturias, die later koning Charles de 14e van Spanje werd.

Op een online veiling trof ik een Spaanse bodegon aan die in de 19e eeuw gemaakt zou zijn door een desconocido, een onbekende schilder. Mijn bod was het hoogste, nog geen honderd euro. Misschien zat ik weer te bieden op een vaardig stuk namaak, maar ik blijf zulk werk waardevoller vinden dan posters van IKEA. Soms is de lijst alleen al zo’n bedrag waard. De verkoper had een hogere limiet ingesteld, dus het werk blijft vooralsnog in Spanje. Mijn gemiste bodegon is de eerste in de serie; vergelijk ‘m eens met het werk van Mendelez.

Naschrift: een paar maanden later is het schilderij opnieuw in de aanbieding. Deze keer bereikten bieders wel een prijs boven de limiet. Het werk ging voor 250 euro naar een nieuwe eigenaar.

bodegonbodegonbodegonbodegonbodegonbodegonbodegonbodegonbodegonbodegon

 

 

Tureluurs

De Amerikaanse kunstschilder Frank Weston Benson had meerdere muzes in eigen huis. Zijn dochters Eleanor, Elizabeth en Sylvia verschijnen op menig tafereel, doorgaans gekleed in lichte zomerjurken turend naar de zee. Veel van deze werken zijn gemaakt aan de kust bij Penobscot Bay in Maine, waar de Bensons een buitenhuis hadden: Wooster Farm.

Benson wordt omschreven als Amerikaanse impressionist. Hij verbleef eind 19e eeuw enkele jaren in Frankrijk, voordat hij terugkeerde naar Maine. De kunstenaar was een fan van het licht van Vermeer, maar hij had een voorkeur voor de zwierige kwast van Monet. In 1909 maakt hij het schilderij Summer van vier dames aan zee. Als afgeleide maakt Benson nog drie schilderijen. Vergelijk deze werken met andere schilderijen en je herkent de dochters Eleanor, Elizabeth en Sylvia.

summereleanordaughtersdaughters

Hier is goed te zien dat Benson kenmerkende beelden herhaaldelijk opnieuw op het doek heeft gezet. Hij speelt met de compositie en experimenteert met de lichtval op het hoofd en de jurk van zijn dochter. Misschien zijn het voorstudies, mogelijk zijn het nakomertjes. Linksom of rechtsom: een Eleanor speurend naar vergezichten is een prachtig tafereel.

Eleonoradaughters

Voor de liefhebber is er nu een evenbeeld te koop op een online veiling. De verkoper (een professionele handelaar) schrijft het toe aan een onbekende schilder en de twee meekijkende taxateurs hebben ook geen benul. De startprijs is 1 euro. Het gaat om een olieverf op doek op paneel, en dat is zo te zien hardboard.

Knap gemaakt, maar zonder de verfijning die in de originelen te zien is. Dit soort werken is ook te koop als poster. Dan is een vaardig nageschilderde kopie zo gek nog niet. Hoewel vaardig? Het werk is zo snel gemaakt dat het niet goed in de lijst past. Iemand betaalde er alsnog bijna 300 euro voor.

unknown

Een paar maanden wordt wederom een werk online aangeboden, geïnspireerd op dezelfde serie. Deze keer wordt het toegeschreven aan de Engelse School en kiest de verkoper de naam picnic. We zien weer vier belles in witte zomerjurken.

picnic painting

Gele Rijders

Het bereden artillerie-regiment De Gele Rijders spreekt tot de verbeelding. Deze ruiters met kanonnen hebben nog voor Napoleon gevochten toen hij heerser was in Nederland, om zich even later tegen de Franse keizer te keren bij Waterloo. Met hun hoge berenmutsen en geel geliste uniformjasjes – de dolman – maakten deze ruiters indruk op vriend en vijand.

Breitner studie cavalerieZe waren ook een geliefd onderwerp voor menig schilder, eind 19e eeuw. George Hendrik Breitner leerde paarden schilderen van Charles Rochussen; hij oefende zelfs in de Haagse stadsrijschool. Zijn ruiters waren zo goed dat de schilder Mesdag hem vroeg mee te werken aan zijn panorama in wording. Er zijn talloze krijttekeningen, aquarellen en olieverfschilderijen bekend waarop Breitner laat zien hoe de cavalerie of de rijdende artillerie oefent in de duinen rond Den Haag.

Laten we eens een bekend schilderij van Breitner (nu in de collectie van het Rijksmuseum) vergelijken met een werk dat onlangs op een online veiling verkocht werd voor 650 euro. Op Breitners werk zien we opstuivend zand, paarden in galop en ruiters in prachtige uniformen (zelfs met sabels) die hun paarden in toom houden. Op de voorgrond twee ruiters, waarvan eentje een derde paard meeneemt. Er is zelfs een schets gevonden van dit schilderij.

Het werk op de veiling vertoont enkele opvallende overeenkomsten. Ook hier twee ruiters op de voorgrond, waarvan de middelste een derde paard onder controle probeert te houden. Het perspectief verschilt een beetje. Breitner staat iets hoger; de tweede schilder staat wat lager. En de kleding wijkt af. Op het geveilde schilderij dragen de ruiters niet het indrukwekkende uniform van de Gele Rijders. Wat dragen ze wel? Een donkergrijs tuniek en een kwartiermuts met rode kentekens.

ruitersOvereenkomsten

De overeenkomsten zijn zodanig dat het geveilde schilderij in ieder geval qua themakeuze en compositie een kopie lijkt van het origineel. Maar waarom dan een lager perspectief gekozen? Dat maakt het voor de kopieerder niet eenvoudig.

De stijl verschilt ook. Al is het wel bekend dat Breitner dit onderwerp op diverse manieren verwerkt heeft. Ook als houtskoolschets en aquarel. En dan de uniformen. Natuurlijk zijn de paradepakken van de Gele Rijders indrukwekkend. Maar gingen ze daarmee ook altijd op oefening? De uniforms op het geveilde schilderij komen overeen met het veldtenue van de Gele Rijders. Zo’n kwartiermuts met rode opslag werd niet door andere artillerie-regimenten gedragen.

dekselKijk ook eens naar het paneel waarop het veilingwerk is geschilderd. Dat lijkt een deksel van een kist. Een munitiekist? Typisch een keuze van iemand die gedreven is, maar tijd of geld ontbeert om een goed doek aan te schaffen. Niet bepaald een kenmerk van namaak, al kan de schilder zich wel hebben laten inspireren door eerder werk. Bovendien is de maker van het veilingwerk een vaardig paardenschilder.

Jakob-Hendrik Geerlings Gele RijdersOf het van dezelfde kunstenaar is, vergt het oog van een echte expert. Wellicht is het geveilde schilderij door een tijdgenoot van Breitner gemaakt. Of door een voorganger, want ook Rochussen heeft oefeningen op het doek vereeuwigd. Een tijdgenoot zou Jacob Hendrik Geerlings kunnen zijn. Die heeft exercities bij Rozendaal geschilderd. We zien op een doek doek dat ooit is verkocht door Galerie Wijdemeren twee ruiters en drie paarden. Bij Simonis & Buunk zijn nog diverse stukken van Geerlings te koop. En van Hermanus Willem Joekoek die ook vaak oefeningen vast legde.

Maar misschien is het wel één van de vele voorstudies die Breitner zelf maakte voor zijn schilderij De Charge die nu in het Haags Museum te zien is, letterlijk een huzarenstuk. Hoe dan ook: er waren enkele liefhebbers die wel wat zagen in het veilingstuk, want de prijs steeg vrij snel van tweehonderd naar een ruim drievoud. Het paneel was blijkbaar een gokje waard.

Peintre du peuple

De paardenperiode wordt gekoppeld aan de jonge jaren van Breitner. Toen trok hij er ook op uit met een jonge Vincent van Gogh. Ze deelden een voorkeur voor alledaagse onderwerpen. De werkplaatsen, de wasserijen, de moestuinen van Den Haag. Peintre du peuple. Maar Van Gogh vond Breitner’s paarden in de duinen maar ‘vlakken verschoten kleur als op een uitgebleekt en vermolmd en beschimmeld behang’, een aanpak die door Breitner omschreven werd als pure painting. Na zijn Haagse jaren trok Breitner naar Parijs, om vervolgens terug te keren naar Nederland. Hij vestigde zich in Amsterdam waar hij beroemd werd.

 

Man van Smarten

CristoBieden op kunst leidt elke keer weer tot een stoomcursus kunstgeschiedenis. Zo trof ik recent op een online veiling een schilderij aan dat werd aangeprezen als een 19e eeuwse afbeelding van Christus. Paar tientjes om mee te beginnen. Het leek op een vaardig gemaakt kunstwerk, maar de signatuur ontbrak. Tot tweehonderd euro heb ik meegeboden; daarna haakte ik af. Ik had vooraf al wat research gedaan, maar na het bieden wilde ik toch weten of mijn instinct goed was. Zoekend op beeld kwam ik geen vergelijkbare werken tegen in de search engines, maar woorden troffen wel doel.

Cristo_2Het schilderij blijkt een kopie van een doek dat toegeschreven wordt aan de 17e eeuwse artiest Giovanni Antonio Galli. Dit kunstwerk is sinds 1862 opgenomen in de collectie van het Perth Museum in de gelijknamige Schotse plaats, een geschenk van een kolonel Macdonald. Volgens experts is het gemaakt in de stijl van il Caravaggio (Michelangelo Merisi, 1571-1610).

De voorstelling is op zich bekend: de Man van Smarten. Jezus die zijn wonden toont aan de apostel Thomas, de ostentatio vulnerum. Meestal is apostel zichtbaar op zulke schilderijen, maar deze keer is het de toeschouwer die als ongelovige Thomas wordt aangesproken. Wel een aardig gegeven voor namaak in kunst. Eerst zien, dan geloven!

Ikonen

beeld van ChristusIn dit geval toont Jezus zijn wonden aan de kijker. Er zijn talloze hommes des douleurs in de kunst. In de 12e eeuw komt de Man van Smarten al voor op ikonen, en dan is hij nog eeuwen later te zien in kunst gemaakt in opdracht. Als schilderij, maar er zijn ook beeldhouwwerken waarop de zoon van god zijn wonden toont. Het was een beeltenis die vaak vertoond werd in middeleeuwse ziekenhuizen om patienten eraan te herinneren dat een goed katholiek niet zeurt als hij lijdt.

schmerzensmannOnderzoekers van het meesterwerk in Perth leggen uit dat veel ziekenhuizen opdracht gaven aan een kunstschilder om een schilderij te maken van deze bijbelse gebeurtenis, dus daar kan het op de veiling aangeboden doek een voorbeeld van zijn. Maar de gelijkenis is zo groot (het schilderij in Perth is pas publiekelijk ontdekt in 2009) dat het waarschijnlijk een latere vervalsing betreft.

Had ik meer dan 200 euro geboden, dan was ik nu zelf een schmerzensmann geweest. Al moet ik zeggen dat het recent geveilde schilderij ouder lijkt dan het werk dat in Perth hangt. Die Schotse Christus heeft niet eens een echte baard!

 

slaves on sale

Stel je voor: een stel dames drinkt thee in de salon van een gegoede familie in een Franse stad, mid-negentiende eeuw. Aan de muur hangt de nieuwste aanwinst. Het schilderij van een oosterse man die bijna-naakte westerse slavin te koop aanbiedt. Wat staat haar te wachten?

Een conversation piece van jewelste. Niet geschikt voor puberdochters bovendien. Er werden destijds honderden van dergelijke afbeeldingen gemaakt, allemaal in het kader van het Orientalisme. Kunstenaars reisden naar Noord-Afrika en het Midden-Oosten om zich te laten inspireren door het licht, de mensen en vertelsels uit duizend-en-één nacht.

Deze schilderijen zijn nog steeds gewild. Op een online veiling trof ik er eentje aan die vanuit een vaardige losse pols gemaakt leek. Volgens de verkoper een stuk in de Macchiaioli-traditie. Dat was een groep Italiaanse schilders die in eigen land een nieuwe stroming in de kunst vertegenwoordigde. Geen fotografische precisie, maar trefzekere vegen kenmerken hun werk. Wilde luchten, levende landschappen, opgetekend in de frisse buitenlucht all’apperto. Eigenlijk ging hun werk aan de Franse impressionisten vooraf.

Kopie

slavenhandelaarIk heb geboden en werd ingehaald door bieders met meer koopkracht. Dat was maar goed ook. Mijn schilderij was waarschijnlijk een recent gemaakte kopie. Het origineel is namelijk allesbehalve impressionistisch. Dat is gemaakt door Gyula Asztalos (1900-1972), een Hongaarse schilder die graag naakte dames in beeld bracht en ook een fraai portret van Adolf Hitler vervaardigde. Asztalos was een gezien schilder in de jaren twintig en dertig, maar zijn werk wordt nu voor tamelijk lage bedragen verkocht. Zijn slavenhandelaar is waarschijnlijk in de jaren vijftig op het doek gezet. In klassieke stijl.

slave traderEr is nog een vergelijkbaar schilderij bekend, dat op veilingen aangeboden wordt als een vroeg 20e eeuws werk. Zelfde slavenhandelaar, zelfde vrouw, op de achtergrond een divan en een urn. Alleen een andere divan en een andere urn.

Dan moet mijn kopie van later datum zijn. Niks geen Macchiaioli uit de 19e eeuw, maar een 20e eeuwse navolger die een sterk idee overneemt. De afbeelding is waarschijnlijk gekopieerd uit een boek over Orientalisme. Desalniettemin vind ik deze kopie beter dan het origineel. Gewoon als decoratief schilderij aan de muur. Als pinup! Het is weliswaar sentimentele kitsch, maar die trader en zijn slave-on-sale zijn erg vaardig op het doek gezet.

Morgenstjerne Munthe

Om verwarring met een bekende oom te voorkomen, voegde kunstschilder Gerhard Munthe het tussenvoegsel Morgenstjerne aan zijn naam toe. Geboren in Düsseldorf (1875) uit een Noorse vader en een Nederlandse moeder. Het gezin Munthe reisden elke zomer naar de Nederlandse kust zodat vader en zoon het strand, de zee en de vissers vast konden leggen in olieverf.

In 1901 vestigde Morgenstjerne Munthe zich in Katwijk. Onder invloed van de Haagse School en de schilder Mesdag maakte hij een eindeloze serie strandgezichten in zachte pastels en parelmoer. Later werd zijn penseel dunner en zijn kleurkeuze donkerder. In Katwijk stond de schilder bekend als een drinker. In 1927 overleed hij aan een keelaandoening.

Een mooie Morgenstjerne Munthe gaat van de hand voor bedragen tussen de tien- en twintigduizend euro, maar hij heeft zoveel strandgezichten gemaakt dat er soms schilderijen opduiken op online veilingen voor lage vraagprijzen. En daarbij komt ook weleens een ongebruikelijk molen- of stadsgezicht voorbij.

Schilderijen van Morgenstjerne Munthe zijn te zien bij Kröller-Müller en het Katwijks Museum. Zijn werk is onder andere te koop bij Simonis & Buunk, Mark Smit, Galerie Wijdemeren, Enghel, maar ook op online veilingen (1)(2)(3)(4) – al is af te vragen hoe echt die soms zijn.

Morgenstjerne MuntheMorgenstjerne MuntheMorgenstjerne MuntheMorgenstjerne MuntheMorgenstjerne MuntheMorgenstjerne MuntheMorgenstjerne MuntheMorgenstjerne Munthe

Charles Verbrugghe

Charles Verbrugghe is een schoenmakerszoon uit Brugge die in 1905 naar Parijs verhuisde om zich daar verder te ontwikkelen als kunstschilder. Hij vestigde zich in Montmartre waar hij bevriend raakte met Kees van Dongen en kennis maakte met Monet, Renoir, Degas, Picasso en Utrillo. Zomers keerde hij terug naar familie in zijn geboorteplaats Brugge. Dan zocht hij ook de Vlaamse kust op.

Verbrugghe (1877-1974) wordt gezien als een impressionist met een briljant kleurpalet en gevoel voor licht. In zijn vroege werk is hij nog precies en voorzichtig. Later durft hij met trefzekere streken landschappen en stadsgezichten neer te zetten. Aan de Zuid-Franse kust en in Italië vindt hij het licht en de kleuren die zijn schilderijen feestelijk maken, zoals vaker bij schilders uit de lage landen. In een enkel stilleven of portret wordt de kundige hand van een meester zichtbaar.

Tentoonstellingen en veilingen

Werk van Verbrugghe is nog betaalbaar dus wellicht verzamelbaar. Enkele schilderijen hebben op veilingen tot twintigduizend dollar opgebracht, maar het meeste werk gaat voor een paar honderd euro van de hand. Impressionisten zijn niet meer zo gevraagd. Koopbaar dus. Alleen al voor de heb.

Verbrugghe_Lier Verbrugghe_Menton

Er zijn tentoonstellingen geweest in Brugge en Parijs. Er worden thans twee stadsgezichten geveild die eigenlijk bij elkaar moeten blijven, vanwege de kenmerkende boog die het beeld kadert.

CharlesVerbrugghe_HarbourMediteranneeCharlesVerbrugghe_NiceCharlesVerbrugghe_ViewonCapriVerbrugghe_OostendeVerbrugghe_SanRemoVerbrugghe_garnalenvissersVerbrugghe_terras

Oil on canvas

Het is een categorie met eigen liefhebbers: vintage racecar paintings. Een grote naam in dit genre is Frederick Gordon Crosby. Crosby was een specialist in wat later de exploded view genoemd zou worden. Het perspectief is zeer dichtbij, explodeert als-het-ware op het doek. Zijn naam staat doorgaans voluit als signatuur onder tekeningen, aquarellen en een enkele olieverf. Maar nu duiken er ook schilderijen op met kortweg Crosby als waarmerk. Wie heeft die gemaakt?

Ze zijn te vinden bij de veilingen van Catawiki en Proantic, verbeeldingsrijke autoschilderijen van ene Crosby. Volgens de verkopers is dat Frederick Gordon Crosby, maar heeft deze illustrator van auto’s voor tijdschriften als Autocar en de fabrikanten wel zoveel schilderijen in olieverf gemaakt?

Voor persoonlijk genoegen maakte Crosby inderdaad olieverfschilderijen over andere thema’s: stillevens en landschappen. Vooral zijn illustraties van de eerste generatie racewagens spreken tot de verbeelding. Die zijn zeer verzamelbaar. Maar ze zijn ook veel gekopieerd en nagemaakt. Deze illustraties zijn doorgaans uitgevoerd in potlood of krijt, technieken die langs de weg meteen tot resultaat leidden. Dus die olieverf-schilderijen van Crosby zijn een tikkeltje verdacht.

Zoek de verschillen…

CrosbyCrosby?Crosby?Crosby?CrosbyCrosby