UA-118292059-1

BrandXXI

Daigou

Er bestaan online platforms voor mensen die aan autodelen doen, die gereedschap uitlenen of partnerruil spannend vinden. We kennen AirBnB en Uber als giganten in de deel-economie, maar het Chinese fenomeen Daigou gaat nog een stap verder. Daarbij worden Chinese gemeenschappen in het buitenland ingeschakeld om producten in te kopen voor opdrachtgevers thuis in China.

Het woord daigou betekent letterlijk ‘kopen voor een ander’. Bestelbusjes vol Chinezen storten zich in Australië en Europa op de melkpoeder voor zuigelingen of andere producten die geliefd zijn back home in China.

Daigou by Chinese NavyIn Australië schat men dat meer dan 50.000 Chinese immigranten inkopen voor hun moederland. Volgens de BBC zijn er wereldwijd meer dan een miljoen daigou-inkopers actief, maar die rekent waarschijnlijk ook shoppende toeristen mee. De praktijk is illegaal als de douane omzeild wordt, maar ook de Chinese marine doet eraan mee – zo bleek deze zomer tijdens een tussenstop in Sydney Harbour. Dat zijn de professionele omzeilers.

Belastingheffing

Het verschijnsel zou ontstaan zijn in 2005, nadat de Chinese overheid de belasting op importproducten verhoogde. In 2008 barstte het melkpoederschandaal los – er bleek kunststof toegevoegd te zijn aan Chinese zuigelingenvoeding. Gevolg was dat Chinese ouders bereid waren extra te betalen voor melkpoeder uit ‘veilige’ landen. In 2011 kreeg dit person-to-person systeem een impuls door de lancering van Weibo en WeChat, social networks die grensoverschrijdende  1:1 communicatie vergemakkelijken. Daigou-traders openen onder andere winkeltjes op Weidian, de shop-extensie van WeChat.

Daigou sourcingSinds begin 2019 zijn een aantal productgroepen vrijgesteld van belasting, als die ingekocht worden bij elektronische platforms door middel van van enkelvoudige transacties. Elke Chinees mag jaarlijks voor ruwweg max 3800 dollar in het buitenland bestellen, meldt de website Asia Assist.

Bovendien moeten Daigou-handelaren zich nu registreren en belasting betalen. De douane controleert sinds begin 2019 strenger, want de fysieke invoer wordt doorgaans door reizigers verzorgd. De Chinese overheid probeert de particuliere parallelhandel zo in te perken, want het scheelt miljoenen aan belastinginkomsten.

D2C

Daigou beperkt zich niet alleen tot melkpoeder. Ook luxe-producten, elektronica en bijvoorbeeld wijnen zijn doelwit van daigou-traders, stelt blogger dumbshanghai (so kind to alowe me using her dragon illustration) vast. Een paar jaar geleden werd geschat dat 40% van alle luxegoederen-aankopen in China de daigou-route volgden. Adviesbureau Bain & Co meende dat deze stroom in 2016 een waarde van zes miljard dollar vertegenwoordigde.

Door handelaren wordt het verschijnsel al omschreven als D2C: Daigou-to-Consumer. Dat is een variant op Direct-to-Consumer. Merkleveranciers leren nu langzaam dat deze variant van D2C een goedkope vorm van marktonderzoek oplevert. Er is zelf een zogenaamde daigou-hunter, een online dienst om na te gaan of een specifiek merk te koop wordt aangeboden op Chinese marktplaatsen. En met een webplatform zoals Daigousales (initiatief in Australië) en diensten zoals Luxury Daigou in Londen wordt het fenomeen op inkoopmarkten versterkt.

Knoppers in ChinaWafels

Een voorbeeld van een merkleverancier die op de daigou-train sprong, is de Duitse zoetwarenproducent Storck. Die leverde wafelrepen van het merk Knoppers aan Aldi in Australie, waar opgemerkt werd dat deze producten massaal ingekocht werden door Chinese daigou-traders. Storck levert zijn product nu direct aan Chinese groothandels. Ook Weet-Bix zag de schappen in Australië leeggeroofd nadat het product was verschenen in een Chinese soap-serie.

Misschien een suggestie voor onze peperkoek!

 

Fenty, de startup van Rihanna

Menig popster is tevens stijl-ikoon. Rihanna voegt daar nog een goed oog voor opkomende trends aan toe, en ze heeft business-sense. Dat onderkende de leiding van het Franse luxe-concern LVMH die haar een miljoenenbudget gaf om haar eigen merk Fenty uit te bouwen in beauty en fashion. Als online en pop-up brand!

Het was al geen schuchtere meisje dat in 2008 een wereldhit had met Under my Umbrella, maar Rihanna heeft zich sindsdien ontpopt tot een excuberante verschijning aan het pop-firmament. Een ster die steeds weer opnieuw opvlamt als zangeres, actrice en trendsetter, met een heel eigen gevoel voor humor. Als badgirlriri heeft island girl bijna 76 miljoen volgers op Instagram. Ze weet die fanbase te activeren voor haar beauty-products en haar fashion-lines, variërend van lingerie tot haute couture.

Rihanna had al jong een neusje voor stijl, maar toen ze zich ontwikkelde als popster kwam ze in contact met grote namen in de mode-industrie die maar wat graag inspeelden op haar risque stijlvoorkeuren. Ze begon al vroeg creaties van bekende ontwerpers te dragen. Rihanna zat vooraan bij de grote modeshows in Parijs en  Londen, en wisselde uitbundige outfits af met plain streetwear als ze zich in town liet snappen door paparazzi. Ze heeft er ook geen moeite mee om halfnaakt te verschijnen op het lokale straatcarnaval in Barbados. Petje af voor de bajan beauty queen – ze won daar een schoonheidswedstrijd als vijftienjarige.

Collaboraties

Rihanna RogueHet eerste uitstapje in serieuze fan merchandise was de lancering van een parfum in 2010: Reb’l Fleur. Twee jaar later werd daar Rebelle aan toegevoegd. Later is de lijn uitgebreid met Kiss, Nude, Crush en Rogue aan toegevoegd en diverse varianten onder de naam Riri. Elf labels in totaal, in samenwerking met de parfum-designers van Parlux. Er is zelfs een Rogue Man op de markt.

Eén van haar eerste mode-collaboraties was in 2012 met de Britse mode-retailer River Island. Zo’n samenwerking betekent waarschijnlijk dat een team van ontwerpers een collectie maakt in Rihanna-style, met input van de zangeres zelf. Zo’n samenwerking gaat een stap verder dan een endorsement, waarbij de ster haar goedkeuring en steun geeft aan andermans merk.

Rihanna PumaDe volgende fashion collaboration was in 2014 met Puma. Dat Duitse merk zocht versterking in de markt voor vrouwelijke sportkleding en -schoenen, en zag het potentieel van de bewegelijke Rihanna. Ze werd zelfs benoemd tot creative director voor de nieuwe collecties. In de samenwerking met Puma kwam ook de naam Fenty naar voren, de achternaam van Rihanna.

Fenty Full-on

Rihanna Fenty BeautyEen paar jaar later nam Rihanna zelf het voortouw toen ze samen met LMVH het label Fenty Beauty lanceerde in de vorm van een lijn foundations passend bij veertig (inmiddels vijftig) verschillende huidskleuren. Haar motivatie: ze vond dat bestaande merken onvoldoende aanbod hadden voor de diversiteit aan huidskleuren die de wereld telt. Het assortiment werd onder meer verkocht in 1600 vestigingen van Sephora, een winkelketen van LVMH. De eerste maand was meteen goed voor 72 miljoen dollar omzet.

Niet lang daarna lanceerde Rihanna samen met de TechStyle Fashion Group haar eigen lingerie-label: Savage X Fenty. Het doel is: sexy ondergoed voor vrouwen van verschillende formaten, tinten en vormen. Rihanna gaat door waar andere labels eindigen, tot maat 44DD. In september was er een online modeshow te zien, exclusief voor klanten van Amazon Prime in veertig landen.

Rihanna Fenty labelIn mei 2019 volgde de lancering van Fenty Maison, een volledige samenwerking met LVMH. Oprichter en grootaandeelhouder Bernard Arnault merkte op dat hij zelden zo’n gedreven ondernemer had ontmoet als Rihanna. Bij de lancering werd ook een pop-up store in Parijs ingezet. Fenty doet niet aan collecties, eentje voor de zomer en eentje voor de winter. Fenty werkt met releases die het hele jaar door kunnen plaatsvinden en meteen beschikbaar zijn in de webshop.

Fenty is webshop-first, een D2C-strategie met popup-stores ter versterking. Dit najaar is Fenty on-tour met tijdelijke store-in-stores bij Galleries Lafayette in Parijs en Debenham’s in Londen. Behalve kleding worden op de webshop onder het label Fenty ook schoeisel, zonnebrillen en jewelry op de markt gebracht. De mogelijkheid om ook mannenkleding te verkopen is al voorzien in de plannen.

Koetjesreep

Het is jeugdsentiment voor vijftigers. De Koetjesreep was altijd slap surrogaat voor echte chocolade, en dat is het ook weer nu het merk opduikt in acties. Cacaofantasie, bij Lidl in de aanbieding in het kader van Hollandweek.

KoetjesreepDe Koetjesreep is sinds 1999 een merk van The Belgian Chocolate Group, tevens eigenaar van Perle d’Or en Belgian Harvest. Het bedrijf is ontstaan toen de Kempense ondernemer Marc Pauwel het merk Koetjesreep en de repenmachines overnam van drop- en gumfabrikant Klene Goedhart. Die had het op zijn beurt verworven met de boedelaankoop van Koninklijke Boon in Wormerveer.

Pauwel gebruikt het sentiment rond de Koetjesreep om de distributie op gang te houden. Supermarkten zijn geneigd om dit product uit het onderste schap weg te halen, maar dan (2003/2004) ontstaat er spontaan een actiegroep Red de Koetjesreep! Daarna is de fabrikant zelf herinneringen gaan verzamelen. Op de eigen website deelt de maker nu recepten en kleurplaten.

Alphatauri

De makers van energydrink Red Bull hebben een fashion label opgezet dat indirect verwijst naar hun stier: AlphaTauri. Het label staat voor stijl, doelmatig design en innovatieve textieltechniek. Maar wat heeft een energydrink aan een eigen kledingmerk?

Bij Coca-Cola zijn diverse kledinglijnen ontstaan uit de promotie van frisdrank. Voor Disney is kleding met opdruk van de grote tekenfilmkarakters een extra bron van inkomsten. Voor Pall Mall en andere sigarettenmerken was het een manier om strenge reclameregels te omzeilen. AlphaTauri lijkt te zijn ontstaan als promotionele activiteit, maar doordat de kledinginkopers van Red Bull samenwerkten met leveranciers die textielinnovaties wilden demonstreren, heeft het bedrijf deze activiteit opgeschaald.

Er zijn inmiddels twee flagship stores, eentje in Graz en eentje in Salzburg. Daar zijn jassen en parka’s te koop, alsmede bovenkleding en tassen. Een nieuw materiaal dat Red Bull onder de aandacht brengt is Taurex, ontwikkeld met Schoeller Textil in Zwitserland.

Alphatauri wordt in 2020 ook de naam van het tweede Formule 1-team van Red Bull, dat nu onder de naam Toro Rosso actief is. Red Bull is op zich een vertaling van Krating Daeng – oftewel Rode Stier in Thai, waar de orginele drank vandaan komt.

Samsung? Philips? Anker!

Media-accessories voor computers en mobieltjes zijn een markt apart. Veel gebruikers zoeken extra speakers, koptelefoons, batterijen en opladers. Een succesvolle nieuwkomer is Anker, een Chinese leverancier opgezet door een oud-ontwikkelaar van Google.

In 2011 zei Steven Yang zijn baan als software developer bij Google op om in China een startup in accessories te beginnen. Kabeltjes, opladers en steeds meer media-extensies. Yang begon met batterijen voor laptops, maar geleidelijk groeide de vraag naar accessories voor smartphones. Die gaan een dag mee op één lading, dus extra battery-packs komen van pas. Maar ook nieuwe earphones en bluetooth speakers zijn gevraagd.

Yang verhuisde van Califiornië naar Shenzen om in de buurt van zijn toeleveranciers te zitten. Zijn aanpak verschilde niet wezenlijk van traders die inkopen via Alibaba, maar door dicht bij het vuur te zitten kon Yang de kwaliteit beter bewaken en met leveranciers samenwerken aan verbetering. Sinds 2013 voegt Anker zijn eigen PowerIQ toe aan chargers, een beetje intelligentie op een ingebouwde chip. Bovendien doet Anker aan design, van zowel de producten zelf als hun verpakkingen. Die geschikt zijn voor verzending, maar ook voor gebruik in retail.

Marktleider op Amazon

Sleutel voor het succes is Anker aanwezigheid op Amazon.com. Anker stuurt zwaar op reviews en betrekt suggesties van klanten zelfs in de ontwikkeling van nieuwe producten. Door hoogwaardige producten te leveren voor betaalbare prijzen is Anker marktleider op deze marktplaats in de VS, Duitsland en de UK. Dankzij Amazon kon Anker in no-time uitgroeien tot een wereldmerk. De producten liggen ook bij gevestigde retailers als Expert en MediaMarkt, dus verkoop via Amazon heeft de distributie niet afgeremd.

Anker SpaceViewMet Anker als basis zijn later enkele afgeleide merken toegevoegd. Anker ROAV wordt gebruikt voor oplaadapparatuur in de auto en inmiddels ook dashcams. Anker Soundcoure is het label voor audio-accessories. Eufi wordt gebruikt voor smart homeware. Projectoren worden geleverd onder het label Nebula. En dan zijn er nog wat labels voor smartphone-cases.

Go-conomy

Miljoenen drivers gaan dagelijks op pad voor de bezorgdienst Gojek. Het Indonesische bedrijf is in 2010 opgezet als call-center en vijf jaar nadien omgebouwd tot app-service. De app telt inmiddels maandelijks 25 miljoen gebruikers die samen 100 miljoen transacties verrichten. Google en Tencent zijn investeerders.

Gojek is een voorbeeld van wat wel een super-app genoemd wordt. Een super-app is een service-app die zo populair wordt dat extensies voor nieuwe diensten toegevoegd kunnen worden. Naast diverse bezorgdiensten brengt het bedrijf nu ook onder andere Go-Clean, Go-Glam, Go-Massage en Go-Fix op de markt. Allemaal personal services die de buitenwereld aan huis brengen.

Gojek SuperAppVanuit marketingperspectief is het fascinerend om te zien hoe één goed access-point bij de consument benut kan worden om talloze andere diensten te lanceren. Gojek begon als een bezorgdienst waar talloze afgeleiden aan zijn toegevoegd. Go-Box is een bezorgdienst voor omvangrijke artikelen en Go-Med bezorgt medicijnen. Maar nu expandeert Gojek in de bemiddeling van personal services zoals beauty en cleaning aan huis. Ook financiële diensten passen daarbij: Go-Pay, Go-Bills, Go-Points (loyalty-programma). Tickets zijn te koop bij Go-Tix.

The messenger is the medium

De groei heeft geleid tot een herbezinning op de identiteit van Gojek. De naam wordt inmiddels niet meer met een verbindingsstreepje geschreven: Go-Jek. Eerst was het logo een driver op een scooter, nu is dat een dot in een open cirkel. Nietszeggender, maar beter passend bij de breedte die het beeldmerk moet overbruggen. De toepassingen van deze vorm toont het bedrijf op zijn internationale site.

Gojek driver

Gojek hoeft bovendien niet meer uit te leggen waar het merk voor staat in Indonesië, een markt met miljoenen mobiele internetgebruikers waarvan driekwart aankopen doet via zijn smartphone. De onderneming heeft van al zijn drivers rijdende reclamedragers gemaakt. De helmen, de jacks, de shirts: alles is herkenbaar aan de kleuren en het logo. Deze rondsnorrende bezorgers zijn zeker in grote steden zo omnipresent, dat Gojek de basisboodschap niet meer hoeft over te brengen. Andere media-activiteiten zijn dan ook vooral ondersteunend.

In de publiciteit benadrukt het bedrijf zijn maatschappelijke impact. Gojek biedt behalve aan bezorgers ook werk aan 60.000 zelfstandige dienstverleners waarvan 70% vrouw is. Van de aangesloten leveranciers ziet 93% zijn afzet groeien, terwijl bij 55% de verdiensten toenemen. Een deel moet blijkbaar nog eens goed naar de winstgevendheid kijken. Het totale effect op de economie van Indonesië wordt gewaardeerd op drie miljard dollar.

Expansie

Gojek expandsGojek expandeert in omringende landen via Go-Viet in Vietnam en GET! in Thailand. In Singapore werkt Gojek onder eigen naam. Ook heeft het bedrijf een oogje op de Filipijnen. De management teams in deze landen maken gebruik van centraal ontwikkelde technologie, maar zijn vrij in hun branding- en marketing-keuzes.

Dat leidt tot afwijkende kleuren, logo’s en zelfs namen. De Go-branding in Thailand was klaarblijkelijk niet de beste keuze (naam is al bezet), dus is gekozen voor GET! Altijd een risico met zulke gangbare begrippen als GO. Die zijn inherent merkzwak.

Die ingebouwde merkzwakte kan verklaren waarom de onderneming op zijn thuismarkt overschakelt naar Gojek als één woord. Of dat gevolgen heeft voor het arsenaal aan Go-services gaan we de komende jaren zien. Dat zijn ingewikkelde en kostbare keuzes die tijd vergen, maar met Go-ogle als aandeelhouder kan Gojek zich wel wat veroorloven.

Koud geperst, koel gedronken

Er is een nieuwe superpremium-level ontstaan in de sapjesmarkt. In Engeland wordt de vers-van’t-land vraag onder andere bediend door Innocent; in Nederland komt Natur naar voren. Sap op basis van fruit, groenten en kruiden.

De Nederlandse pers kijkt vooral naar de rol van Nina Storms (voorheen Nina Brink en Aka en daarvoor Vleeschdrager) in het bedrijf. Nina is bestuurder bij Natur en haar dochter Karen Brink heeft aandelen. Maar Natur bestaat vooral dankzij de AMC Group, een Spaans familiebedrijf dat wereldwijd actief is met de hele waardeketen van land naar klant.

Antonio Municz Company is in 1952 opgezet als leverancier van sappen onder het label Ready. In 2000 werd in Spanje een enorme sinaasappelpersfabriek ingericht. De verschillende persfabrieken zijn nu actief onder de naam Fruit Tech Natural. Daaruit kwam AMC Juices voort. In 2013 is er een tweede bottelarij opgezet in Vlissingen, waar sappen uit heel de wereld samengebracht worden. Daar in Zeeland wordt jaarlijks 120 miljoen liter verwerkt. Hier komen ook heel wat smoothies vandaan die in Europese supermarkten staan.

ZüOp de thuismarkt Spanje heeft AMC Juices het premium label La Zümeria ontwikkeld dat producten onder het merk Zü op de markt brengt. Met dat merk expandeert het bedrijf internationaal, met name ook naar het Midden-Oosten en het Verre Oosten.

Value Chain Expansion

De familie Municz beseft bovendien dat greep op de waardeketen belangrijk is, en investeert in boomgaarden en fruitplantages, opgeteld inmiddels meer dan drieduizend hectare samengebracht onder het label AM Fresh. Dat stelt AMC in staat om de claim waar te maken: direct van het land naar de klant. Oftewel: from farm to fresh.

De expansie in landbouw is achterwaardse integratie. Het familiebedrijf doet ook aan voorwaardse integratie door te investeren in boutique brands: kleine merken die zich lokaal opwerpen als kampioenen van de koude persing.

Maar we zien AMC inmiddels ook opduiken in de markt van plantaardige yoghurts en soepen. In Engeland heeft AM in het voorjaar van 2019 een productiefaciliteit geopend voor startups in Londen. Een van die Britse startups is Rebel Kitchen dat zuivelvrije YOG-producten laat maken door AMC. Voor Bolfoods maakt AMC zogenaamde supersoepen.

Beauty Elixer

Beauty&GoEen ander experiment is opgezet samen met Carrefour die sapbars in zijn grote supermarkten heeft opgenomen waar het label El Frutero voor gebruikt wordt. Ook noemenswaardig is de pilot met het cosmetica-merk Natura Bissé die in zijn winkels sapjes verkoopt onder het label Beauty & Go. Deze collectie is nadien opgepikt door de warenhuizen van Selfridges en is nu te koop bij Boots, Ocado en El Corte Inglés.

Verder in de portfolio van AMC vinden we delicious juice shots onder het label Cool&Press dat in Londen ontwikkeld is. Of dat zijn weg naar de markt reeds gevonden heeft, is de vraag. Maar AMC heeft panklare merkconcepten in huis voor ondernemers die lokaal iets met premium sapjes willen doen. Zoals Gingerwald in België, net om de hoek van de grote perserij in Vlissingen.

De betrokkenheid van AMC wordt soms bewust niet genoemd, om het ambachtelijk karakter van zulke sapbars te versterken. Dat zien we ook in de presentatie van Natur in een programma van de Keuringsdienst van Waarde. Geen grote multinational te zien.

Zipper Boots

De ritssluiting is uitgevonden door Elias Howe in 1851. Hij deed niet zoveel met zijn vondst, want Howe had het te druk met een andere project: de naaimachine. Het duurde tot na WWI voordat een verbeterde versie echt toepassing vond. BF Goodrich Company bracht laarzen met rits op de markt. Zippers!

zippsDe laarzen van Goodrich heetten aanvankelijk Mystik Boots, maar in de volksmond werden het al snel zipper boots, naar het geluid dat de rits maakte. Zip up! Goodrich had reeds varianten gemaakt voor het leger en de luchtmacht, waar de rits bij regen en koude ten goede kwam aan de kleedsnelheid. Maar vervolgens werd de sluiting toegepast op modieuze dameslaarsjes.

Pas daarna kwam de ritssluiting ook tevoorschijn in jassen, truien en uiteindelijk ook broeksluitingen.

In 1934 liep het octrooi op de verbeterde versie af en begon een kleine Japanse onderneming met productie: Yoshida Kōgyō Kabushikigaisha. Inmiddels is YKK goed voor de helft van alle ritssluitingen wereldwijd. YKK heeft een fabriek in Sneek en een showroom in Shoreditch, een modieuze wijk in Londen. Door jonge ontwerpers en gevestigde kunstenaars te steunen, draagt YKK bij aan de reputatie van de rits en nieuwe toepassingen. Een voorbeeld is de YKK Prifa, een voorbedrukte rits. Het is oppassen geblazen, want de vermaledijde knoop zint op wraak.

Het woord rits is trouwens nog mooier dan zipp. Wie heeft rits ooit bedacht?

Bakkie doen?

In de Nederlandse horeca steekt de koffie van Douwe Egberts met kop en schouders boven andere merken uit, met een distributie-aandeel van bijna twintig procent. De koploper wordt gevolgd door een peloton van kleinere merken, elk goed voor drie tot vier procent. Opvallend: deze volgers hebben elk een provinciaal zwaartepunt.

Lavazza (4,0%) = Noord-Holland
Smit & Dorlas (3,6%) = Utrecht
Peeze (3,2%) = Gelderland
Mocca d’Or (2,9%) = Zeeland
Segafredo (3,8%) = Groningen
Beukenhorst = Overijssel & Drenthe

Bullboards

Iedere bezoeker van Spanje kent de kenmerkende stier die vanaf heuvels toeziet op het snelwegverkeer. Deze reclamebouwwerken dateren uit de jaren vijftig toen het bedrijf Osborne met een Toro reclame maakte voor zijn Veterano, brandy de jerez.

Aanvankelijk waren het kleinere stieren die langs de weg opgezet waren. Maar toen nieuwe regulering reclame binnen 150 meter van doorgaande wegen verbood, liet Osborne grotere stieren op afstand plaatsen. Op het hoogtepunt van de campagne stonden er een slordige vijfhonderd in Spanje en zelfs Mexico. In 1988 werd echter alle alcoholreclame langs de weg verboden. Dat leidde tot protest van mensen die de karakteristieke Toro wilde behouden. Ze mochten blijven staan, mits ontdaan van verdere merkaanduidingen.

Thans telt Spanje nog een slordige negentig bullboards. Het zijn souvenirs uit een tijd dat reclame schaamteloos dominant durfde te zijn. Vergelijk ze maar met oude muurschilderingen die ook gerestaureerd worden.

Osborne Toro beerHet onderhoud van deze monumentale reclametekens is uitbesteed aan dezelfde kleine familiefirma uit de buurt van de caves van Osborne die ook alle Toro’s geplaatst heeft. De sherry- en brandy-producent speelt in op de populariteit van zijn stier met een assortiment merchandise en afgeleide producten die te koop zijn in de Osborneshop. Zelfs Toro Beer! Het bedrijf in El Puerto de Santa Maria (bij Cadiz) heeft bovendien een klein museum gewijd aan zijn stier, beheerd door de Osborne Foundation.

Ook anderen verkopen producten met de kenmerkende stier. Dat mag van de rechter, want Osborne heeft het exclusieve recht op dit beeld verloren. Vreemd genoeg mag het woord Toro niet door andere drankleveranciers gebruikt worden.