UA-118292059-1

Lokboek

Babbelbusiness

Al een tijdje volgen we met verbazing verschillende business-guru’s die in staat zijn volgers aan te trekken en hen duizenden euro’s afhandig te maken door de verkoop van curcussen, coaching en andere diensten. Recent ontdekten we een review-ring waarin deze gurufluentials elkaars babbelbusiness positief bespreken. Om kritiek weg te drukken in de zoekmachines.

Boyd Hoek is een social media marketing master die via Youtube nieuwe aanhangers werft. Zijn typische motivational videos zijn daar makkelijk te vinden. Hoek staat voor een huis op Bali of aan een snelweg in LA en beweert dat iedereen fortuin kan maken met zijn tips. Daarmee spreekt hij menig beginnende ondernemer aan die op kamers woont of bij zijn ouders verblijft.

Boyd HoekEén van de eerste gedachten die deze aanpak opwekt is: het is een scam. Hoek weet te voorkomen dat zo’n associatie postvat, want wie in Google gaat zoeken naar deze svengali komt talloze reviewfuiken tegen. Het eerste zoekresultaat is een Adword zoekvertentie van Hoek zelf. Hij scoort bovendien zes keer in de eerste tien organische zoekresultaten met zijn eigen social media. Zo worden authentieke recensies weggedrukt.

Na die betaalde en onbetaalde zelfpromotie volgen circa twee pagina’s vol recensies van actieve guru-fluentials. Mick van Zadelhoff die een nomadische levensstijl promoot, Corné Marchand die op zijn blog De Geldwolf uitlegt hoe je een eigen imperium bouwt, Rubin Alaie die NLP Colleges geeft over life coaching en online succes, en Jacko Meijaard van de site Geld Groeien. Ze schrijven allemaal een review over hun guru-collega met uiteraard positieve conclusies. Marchand legt als reviewbaas bovendien uit dat de links naar het aanbod van Hoek affiliatelinks zijn.

Babbelbusiness

Die positieve reviews zijn als een ring opgezet, waarbij de uiteenlopende guristen elkaar de bal toespelen en onderling afrekenen via Paypro. We hebben een aantal Jacko Meijard review-vlogs op een rijtje gezet om te laten zien dat hij dezelfde behandeling krijgt. Het is bijna komisch. Zo’n ring is een manier om kritiek de weg te drukken. De deelnemers stellen zichzelf vaak de vraag: hanteert mijn collega een babbeltruc? Om met veel omwegen tot de slotsom te komen: nee, het werkt echt!

Een superfan van Meijard is Robert Jansen, de online rijkdom specialist. We komen ook Boyd Hoek weer tegen, die claimt de leermeester van Jacko te zijn. Baas boven baas. Meijard heeft Hoek echter al ingehaald. Hij is namelijk ook uitgever van de Internet Succesgids die 10K Club-borrels organiseert waar gewone mensen kunnen kennismaken met deze gurufluentials.

Real World

Wat ik graag zou willen weten: zijn er ook raakvlakken met de reële wereld? Deze mensen verdienen overduidelijk aan het verkopen van een droom aan anderen. Join our babbelbubble! Dat heeft een hoog gehalte sucker marketing. Er is altijd een sukkel op een lagere trede van jouw piramide. Maar iemand in die piramide moet echt iets verkopen aan buitenstaanders, anders heeft deze babbelbusiness geen instroom van vers geld.

Wie is dat en wat verkoopt die dan? Of draait deze mallemolen alleen als er steeds weer nieuwe sukkels instappen? Om een idee te krijgen, kijken we naar Boyd Hoek. Zijn bedrijf Digital Presence is gevestigd in Bloemendaal. Dat is nu een train-the-trainer business, want Hoek verdient aan het coachen van coaches. Maar hij is ooit begonnen met social media marketing.

In dezelfde huurwoning in Bloemendaal is ook de New Economy Group gevestigd, de holding van Marga Hoek. Zij heeft leiding gegeven aan de Thunnissen Groep, een projectontwikkelaar, en is nu actief als auteur, motivational speaker en bestuurder. Boyd heeft het inspireren blijkbaar niet van een vreemde. Wie huur aan wie betaalt is niet duidelijk, maar moeder Hoek moet in staat geacht worden om zoon Boyd royaal van zakgeld en reisgeld te voorzien. Zo die guru-lifestyle zo gefinancierd worden?

Club Hug

Club Hug is normaal gesproken een onderneming die voor 35 euro per stuk t-shirts verkoopt waar het clubembleem op staat. Iets voor sukkels die in story-telling geloven.

Onlangs zagen tophuggers Thijs en Joep kans om overtollige rozen op te kopen bij een bloemenhandelaar die door de coronacrisis getroffen was. Ze brengen deze bossen alsnog op de markt met de suggestie: geef eens een bloemetje aan mekaar.

OP1 vond dat spannend nieuws, omdat ze meenden dat de bloemen gratis uitgedeeld werden. De publieke omroep werd op het verkeerde been gezet door Paul Haenen (Betty Asfalt TV) die een andere vlogger nog niet herkent als de camera voor zijn neus staat.

Niet Gratis

Aan de illusie van gratis weggeven maakte de rozenleverancier aan tafel in OP1 snel een einde. Er moet gewoon betaald worden. Hugging is sowieso geen goed idee nu we sociaal afstand moeten houden. Club Hug draagt met deze actie bij aan verdere verspreiding van het coronavirus.

Al met al is het een tamelijk platte commerciële actie van wanabee-enners Thijs en Joep, want het bedrijf van deze voormalige Bucket Boys spekt zijn eigen kas – en tegelijk die van de bloemenhandelaar.

Club Betrug!

Mowbiles

Druiven, mais, olijven, wortels, sperziebonen: als de oogst gespecialiseerde machines vergt, heeft de Ploeger Oxbo Group er waarschijnlijk wel een harvester voor.

Deze onderneming is het resultaat van een fusie in 2011 van het Amerikaanse bedrijf Oxbo en de Nederlandse firma Ploeger. De CEO werkt in de VS, maar het hoofdkantoor staat in Roosendaal. In 2013 werd Bourgoin ingelijfd, een Franse concurrent. In 2018 kreeg het bedrijf een kapitaalinjectie van NPM. Daarna werd de Amerikaanse producent Walker overgenomen.

De naam van de onderneming reflecteert de geschiedenis. Als naam voor de holding op de achtergrond is zo’n compromis prima te doen, maar is het ook een naam die bruikbaar is voor een mondiale speler? Reflecteert het woord leiderschap in specialty harvesters? Is het een naam die lekker bekt en goed oogt op die enorme machines? Does it make farmers proud?

Merk-dilemma’s

De eerste optie is de gevestigde merknamen te continuëren in bestaande markten. Die zijn immers deels geografisch en deels functioneel gescheiden. De een is sterk in druiven en olijven, de ander is beter in maïs en bonen. Maar ze overlappen elkaar ook. En wat doe je in de media, onder welk vaandel sta je op vakbeurzen? Uiteindelijk is één wereldwijde identiteit de betere optie. Dat is echter de meest kostbare keuze, terwijl voortploegen met oude namen lekker zuinig lijkt.

Je kan vaak al zien aan het gedrag van ondernemingen in welke richting de koers leidt. Niet iedereen houdt zich aan de regels (als die al op papier staan) en dus duiken er in uithoeken van het merkrijk uitzonderingen en vernieuwingen op. Maar soms zijn het wel centraal gemaakte keuzes die vroeg zichtbaar worden. Zo lijkt het erop dat de traditionele signaalkleur geel van Oxbo nu langzaam vervangen wordt door een combinatie van oranje met groene strepen, de nieuwe huiskleuren van het bedrijf.

Kijken we naar de introductie van nieuwe machines, dan blijft het bedrijf zijn merknamen vooralsnog apart gebruiken. In de VS lanceert Oxbo nieuwe machines; in Europa neemt Ploeger het voortouw. Op verschillende markten is het overwegend ieder voor zich. Al komt daar stapvoets meer eenheid in.

Merkkeuzes

BourgoinBij Bourgoin was de huiskleur altijd rood, maar daar overheerst nu ook oranje-groen. Hoewel er ook nog even geel gebruikt is. Bourgoin heeft wel zijn eigen website, waar van Ploeger Oxbo alleen terloops sprake is. Zelfs het logo van de groep is niet te zien. In 2009 had Bourgoin al het bedrijf BCMH overgenomen, een Franse firma gespecialiseerd in erwten- en bonendorsers. Die twee zijn in 2014 gefuseerd.

Ook Walker AG Equipment gaat nog even door op de oude voet. Al lijkt dat een goede kandidaat om snel een nieuwe naam te krijgen, want er zijn talloze andere Walker AG’s actief op de markt. Zelfs met agrarische machinerie. Dat merk ontbeert enig onderscheidend vermogen, tenzij je interesse hebt in spuitmachines voor maisvelden. Walker AG is gevestigd in het hart van Amerika’s corn belt en heeft daar een trouwe klantenkring.

Eerdere overnames van Oxbo waren de Amerikaanse bedrijven Korvan en FMC Harvesters. Korvan was een specialist in druiven- en bessenplukkers: huiskleur blauw. Je treft deze machines tevens aan bij de koffie-oogst, dat zijn immers ook bessen. FMC Harvesters daarentegen was gespecialiseerd in erwtjes en bonen. In Europa is FMC actief geworden onder de naam PMC Harvesters. Dat merk is nog steeds in gebruik, met een eigen website, nu echter in de huiskleuren van Ploeger Oxbo.

Centraal of distributed?

Dit soort overnames en fusies gaat met grote organisatorische vraagstukken gepaard. Er zitten ontwikkelaars en constructeurs bij alle zes productiebedrijven; ga je die kennis centraliseren? Of zijn er digitale manieren om aan distributed development te doen? En hoe ga je met andere bedrijfsfuncties om? Marketing en sales: allemaal naar de hoofdkantoren? Of kan dat anno 2019 ook virtueel samenkomen? Wat zijn rationele keuzes en hoe voorkom je dom politiek gedoe? Waarmee ben je future proof?

Vanuit marketingperspectief is één ding evident. Ploeger Oxbo is een perfecte kandidaat voor inbound marketing en account based sales. Met zulke precies te herkennen doelgroepen is het bijna een voorspelbare optelsom. Er zijn X koffieboeren of druiventelers met gronden die geschikt zijn voor machinale oogst, en die zijn over Y jaren aan een nieuwe aankoop toe. Dan moet je als leverancier gewoon klaar zijn voor het moment dat ze zich gaan oriënteren op die onvermijdelijke aanschaf.

Andere aandeelhouders zijn Synergia Capital Partners, VDL Participatie en Bolster Investment Partners, die eerder al de overname van Oxbo mogelijk maakten. NPM is de investeringsmaatschappij van SHV, oftewel de familie Fentener van Vlissingen. VDL Participatie is een investeringsvehikel van de familie Van der Leegte.

Team USA is hefboom voor vrouwenvoetbal

De echte volkssporten in de VS zijn baseball, basketball en american football. Maar het klassieke voetbal dat de rest van de wereld speelt is in opkomst, zeker als vrouwensport. Nike investeert volop in deze groeimarkt, want er is een generatie te winnen.

De VS loopt voorop in de ontwikkeling van het vrouwenvoetbal. Dat heeft te maken met wetgeving rond sport op school, die al sinds 1972 gelijke verdeling van fondsen afdwingt. Gevolg is dat er al bijna vier decennia fanatiek gevoetbald wordt door Amerikaanse meiden.

Dat is een goede voedingsbodem voor een nieuwe volkssport, wat voetbal extra aantrekkelijk maakt voor merken als Nike. Die investeert dan ook flink in Team USA, het elftal dat wederom wereldkampioen werd. Nike maakt er een beweging van, met een fikse dosis womens lib. Woensdag krijgen de spelen hun huldiging in Manhattan. Wordt dat een ticker tape parade?

Voor alle teams actief in het vrouwenvoetbal is de zegetocht van de Amerikanen een blessing in disguise. Als voetbal een grote volkssport wordt in Noord-Amerika dan hebben de vrouwen iets bereikt wat de mannen niet gelukt is. Dat maakt het marktpotentieel van vrouwenvoetbal groter dan dat van het mannenvoetbal. Lubach kreeg navolging: America First, the Netherlands Second. Zo beland je in het kielzog van een grotere natie. De spelers van het Nederlandse team merken dat nu al, want de tweede plek en de kwaliteit van hun spel maakt hen doelwit voor overnamepogingen.

Nike heeft gelijk. This team wins. Everyone wins!