UA-118292059-1

Lokboek

Dropship Lifestyle

Don’t sell the steak, sell the sizzle… Een oude leerregel voor reclamemakers die in deze digital dagen nog steeds geldt. Daarom verkopen veel online goeroes vooral hun lifestyle. Waarom bij je ouders blijven wonen als je ook een digital nomad kan zijn? Een passief inkomen kan verdienen op een tropisch eiland met je eigen dropshipbrand. 

Breng eens een bezoekje aan Phatstuff.net, een nieuwe webshop waar de eerste digital nomad producten te zien zijn die zijn bijeengebracht door de Oostenrijkse ondernemer Tobias R. Koehler.

Tobias is eigenlijk niet zo’n geslaagde webwinkelier. Hij heeft een paar webshops en daar is het een rommeltje. Kijk maar eens op Nomadgear.org en klik eens op een willekeurige product. Dan kom je vrijwel altijd op Amazon.com uit en niet zelden op een lege pagina.

Nomad Gear is Tobias’ eerste proeftuin, een shop gebaseerd op affiliatelinks. Maar in de loop der tijd zijn zo te zien zijn interessen veranderd en nu staat daar zo’n halve ruïne van een onderneminkje. Terwijl Tobias zich vermaakt in Thailand, ter illustratie van de nomad lifestyle.

Imperial Fool

dropship lifestyleZelf vertelt de Oostenrijkse nomade dat hij ooit begonnen is als reisblogger Imperial Fool, maar dat bleek niet voldoende inkomsten op te leveren. Sindsdien experimeert Tobias met webshops, gekoppeld aan online consultancy voor sitebouw, social media marketing, affiliatemarketing en dropship connecties.

Zijn bedrijven zijn zo te zien (deels) gevestigd in Hongkong. Dat heeft als voordeel dat Koehler de Europese regels niet van toepassing kan verklaren op zijn aanbod. “We zijn niet bereid en niet verplicht om deel te nemen aan een geschillenbeslechtingsprocedure voor een arbitragecommissie van consumenten”. Toch heeft de digital nomad nog steeds een adres thuis in Laakirchen, Oostenrijk. Daar is hij actief als webbouwer en marketingadviseur. Bovendien is hij te bereiken bij Blickwert in Graz.

Nomad Gear

Die expertise wordt ook uitgevent via de nomad-shop. In de etalage (homepage) zien we geen gear, maar vooral ankeilers van blogs over How To Make Money Online en de Dropship Lifestyle. Koehler waarschuwt netjes: zij  blogs bevatten affiliatelinks. Dat is in overeenstemming met internationale regels voor reclame: je moet transparant zijn. Netjes dus.

Een doorverwijzing is naar Alidropship.com, waar wanabee webwinkeliers voor $89- een plugin kunnen kopen om hun (WordPress + Woocommerce) blog aan de dropship-leveranciers van Alibaba te koppelen.

Koehler waarschuwt bovendien voor dropship-gurus. “In my opinion, a dropshipping course is for lazy people. If you are one, then go on and buy a dropship course. But if you are lazy, you won’t be able to live a Dropship Lifestyle anyway. You probably finish the dropshipping course and then never start building your dropshipping empire.”

Phatstuff

Die lazy aanpak herkennen we in Nomad Gear. Koehler heeft zijn aandacht nu gevestigd op Phatstuff.net, een nieuwe webshop met dropship-producten. Minimalistische horloges voor €25,99 (die kosten een euro of drie bij AliExpress), nepleren hoesjes voor iPhones, chargers en earphones. Maar veel Phat Stuff is daar nog niet te vinden. Koehler heeft het waarschijnlijk te druk met duikvakanties op de Thaise eilanden.

#dropshiplifestyle
#babbelbusiness

Er is ook een Nederlandse webshop met de naam Nomad Gear. Die verkoopt ook producten via affiliate links. En inderdaad: een aantal van die links loopt dood. De shop wordt niet goed bijgehouden.

Bali, dropshippers hub

Bali is een hoofdkwartier van passieve inkomenstrekkers. Op dit Indonesische eiland strijken al die internet-ondernemers neer die geld verdienen aan argeloze consumenten. Of aan elkaar. 

Een populaire manier om een passief inkomen te verdienen is de verkoop van dropshipramsh. De ondernemer selecteert een product op AliExpress, bouwt daar een verkoopverhaal omheen en biedt het voor een fiks hogere prijs aan op Amazon, Bol.com of via een eigen webshop, al dan niet gesteund met advertenties op social media. Veel verkopers plakken daar een fantasienaam op: het zogenaamde private labelen.

Op zich is daar niets mis mee. Zeeman, Wibra, Blokker en HEMA: die kopen allemaal al generaties in in China om hun spulletjes vervolgens met flinke winst op de thuismarkt te verkopen. Maar als verkoper heb je op je thuismarkt wel een paar verantwoordelijkheden. Je moet bijvoorbeeld eerlijk zijn over de kwaliteit en het materiaalgebruik, en het is wel verstandig om een reëel beeld te geven van de maten.

Dat is zeker voor een webshop van belang, want anders krijg je veel klachten en kostbare retouren. Als er sprake is van misleidende reclame, de klachten vervolgens genegeerd worden en de vergoeding van retouren moeizaam verloopt, kunnen we spreken van dropshipscammers. Dat lijkt een toepasselijke beschrijving van Oslo Brands (DIV Brands) maar ook van Sable Services uit de UK.

Babbelbusiness

Andere ondernemers op Bali lopen binnen door wannabees het trucwerk aan te leren. Deze babbelbusiness is misschien nog lucratiever. Aan de top van de piramide staan de passief inkomen goeroes zoals Mike Vestil, de babbel-bosses.

Maar volgens Wired is het einde van deze winstgevende opzet nabij. Ervaren dropshippers zijn het beu nagejaagd to worden door boze klanten, dus een deel koopt nou serieuzer in, houdt zelf voorraad en doet aan klantenservice. De aanwas van onderen is ook een probleem, want er zijn teveel starters voor een markt met een afnemend appeal.

Vroeger of later lopen de coaches die anderen de trucs aanleren zelf ook vast. Voorlopers zoals Thomas Despin zijn al iets anders gaan doen, iets nuttigs. Hij legt uit waarom in TechinAsia.

#babbelbusiness
#dropshipscam

babbelkoeler

De dropshipscams begonnen druppelgewijs, maar inmiddels regent het oplichtersaanbiedingen. Op Youtube loopt sinds kort een reclamespotje voor Polaire, ook wel Air Cube genaamd. Het zou een uitvinding zijn van twee Nederlanders: John van Aalst en Marco Jansen. Die werkten zogenaamd voor een gerenommeerde airco-fabrikant, waar ze geleerd zouden hebben dat we allemaal genept worden. Koeling kan veel goedkoper met hun uitvinding Hydro Chill.

Het is één breiwerk van leugens. Wie iets bestelt op de website GetPolaire wordt bedrogen. Dan ontvang je een goedkoop Chinees apparaat dat elders voor een paar tientjes te krijg is. Een babbelkoeler.

Trap er niet in. Jansen en Van Aalst bestaan niet. De site wordt gerund door Sable Services LP in Schotland, een bedrijf op naam van een Ricardo Jose Santos Diogo. Maar dat kan ook een zetbaas zijn.

Sable Services runt ook een webshop onder de naam Shopwala, te vinden via MyShopwala.

Een Duitse klant die via Paypal betaald had, kreeg uiteindelijk haar geld terug van de betaaldienst.

[in bewerking]

#babbelweb

Oslo Brands: dropshipscam?

Broeken, shirts, sandalen en behaas: het wemelt plotseling van webwinkels die gespecialiseerd zijn in één product. Allemaal onder de hoede van Oslo Brands, een vaag bedrijfje dat geregistreerd is in Delaware. Het regent klachten over de service en producten die vrijwel allemaal uit China afkomstig lijken. Een dropshipscam? Pas op, want ze doen nu ook zogenaamd Nordic Design.

Advies nodig? Forum Consumentenbond!

Keo Speetjens: zegt die naam u iets? Joëy Mevissen? Mansour Jongeneelen? Het zijn allemaal zogenaamde ‘geverifieerde klanten’ van Swat Pants, een webshop die toegewijd is aan combat trousers. Maar geen van die namen komt elders voor op het wereldwijde web.

Swat Pants adverteert op Nederlandse sites via het Google Ad-netwerk. Het zijn sticky ads, want als je ooit geklikt hebt blijven ze achtervolgen op alle websites die gebruik maken van Google Ads. En er komen vergelijkbare banners bij. Dat komt omdat Swat Pants slechts één etalage is van een bedrijf dat zich onder andere Oslo Brands (te bereiken in Zweden via +46406922390) noemt.

In de Algemene Voorwaarden is te zien dat het een Delaware company betreft: Digital Advice LLC, sinds oktober 2015. Als we zoeken op de combinatie van Oslo Brands en Digital Advice, krijgen we meer dan 450 hits. We hebben dan ook een (onvolledige) lijst toegevoegd aan het einde van dit bericht.

Prijsverschillen

We snuffelen een beetje rond in het aanbod van Oslo Brands en stellen vast dat vrijwel alle spullen veel goedkoper elders te koop zijn. Een voorbeeld zijn Strider Shoes: zogenaamde vegan leren schoenen, nu afgeprijsd van €99- naar €59,99. Bij AliExpress kosten dezelfde schoenen $19-. Nota bene gemaakt van echt splitleer.

Vegan Leer?

In de zomer promoten deze mannen Crossjack sneakers, nu tijdelijk van €99- voor €59,95. Op AliExpress heten deze schoenen Moshu of Wenkouban en zijn ze te koop voor prijzen tussen $9- en $16,44 oftewel een euro of tien/vijftien.

Vegan?

Onder het label Batumi Shoes verkoopt Oslo Brands zogenaamde handgemaakte lederen schoenen van veganistisch leer, afgeprijsd van €149,95 voor €59.95. Bij Amazon in de VS zijn dezelfde schoenen voor prijzen tussen $5.89 en $15.69 te koop via een handelsaccount van Aoukey. In Frankrijk kosten deze schoenen op Amazon €23,95 en heet de merchant Jiuzhou Sportswear naar een havenstad in China.

Met vegan heeft dat niets te maken. Oslo Brands is een verkooporganisatie van goedkope dropship-spullen uit China. Ze creëren Europese etalage-sites die vol misleidende informatie staan (leugens en bedrog) en laten de afhandeling van orders aan derden over. De kwaliteit van veel producten valt tegen en de maatvoering is Chinees – te klein. De omgang met klachten en retouren verloopt bovendien allesbehalve vlekkeloos – zo is af te leiden uit diverse klachten online.

Oslo Brands is vanwege misleidende teksten over Swat Pants door de Reclame Code Commissie veroordeeld in december 2019. Gezien de teksten over vegan leren schoenen en vegan leren tassen liggen er meer veroordelingen in het verschiet.

Digital Advice (Sao Paulo)

Zoeken we op een Zwitsers nummer van de zogenaamde klantenservice, dan komen we weer bij verwante sites uit. Een andere verzamelsite is bijvoorbeeld Swat React, met hetzelfde contactnummer als N for Nicole. Maar er zijn ook sites met namen zoals Northern Rules, Nordisches Design, Nordic Designs en La Via Nordica in gebruik. Zoek even op klachten en je ziet: weer dezelfde problemen bij overwegend Nederlandse klanten die hun geld kwijt zijn.

Zoekend op Oslo Brands en Digital Advice is vrij snel een CEO te vinden: Lourenço Maciel (CEO @ Digital Advice LLC + Marketing Manager @ Maciel-Spitka Global Solutions s.r.o. + Marketing Consultant @ US Social Consulting ltda) met adressen in Sao Paulo en Delaware. Lourenço Maciel blijkt van Braziliaanse afkomst (uit Sao Paulo), maar hij heeft in Bratislava gestudeerd – zo legt zijn Linkedin-profiel uit. Maciel presenteert zich daar tevens als managing partner bij Divbrands.

Divbrands* is een ambitieus bedrijf dat in Zwitserland belastingaangifte lijkt te doen – zo blijkt uit de personeelsadvertentie voor een controller. At DIV Brands we build amazing direct-to-consumer luxury and lifestyle products that match the modern consumer’s need for convenience and novel experiences.

Wide Ally

Maciel runt het bedrijf samen met een Jonathan Aeschlimann (oftewel Jonathan Schwartz) uit Rio de Janeiro, die volgens zijn Linkedin-profiel ook betrokken is bij Digital Advice en in Zürich woont. Ook zijn moeder Marcia Aeschlimann wordt genoemd in verband met de misleidende verkooppraktijken van Wideally (reviews) de voorganger van DIV; zij woont in Zurich. Jonathan is eigenaar van Divbrands en Lourenço is eigenaar van Oslo Brands.

Wellicht waren hun bedoelingen ooit goed. Ook in Nederland worden nu enthousiaste jongelingen klaargestoomd om snel rijk te worden met een dropship-startup, onder andere door Joshua Kaats met zijn Dropship Academy. Dat is eigenlijk een piramidespel. Dit soort coaches verdient vooral aan andere wannabee ondernemers. Veel volume zetten ze nog niet weg via hun dropshipbedrijfjes.

Maar wie wel veel verkoopt aan consumenten moet ook service leveren. Reageren op klachten, retouren verwerken en terugbetaling verzorgen. Daar schieten deze jonge starters vaak tekort. DIV-Brands zoekt nu een Nederlandstalige customer support agent die van huis uit wil werken. Leuke job voor een jonge onderzoeksjournalist.

Lourenço Maciel meldt dat hij per 2020 aangesloten is bij Antler, een early-stage venture capital firm in Amsterdam.

Dropshipscams

Het televisieprogramma 1Vandaag besteedde op zaterdag 27 juni aandacht aan dropshipscams omdat Maxime Meiland kleding van AliExpress doorverkoopt met de suggestie dat het eigen ontwerpen zijn. Vergelijkbaar bedrog komt vaak voor bij dropshipscammers.

Labels van Oslo Brands

Evelyn Bags
Banbury Bag
Bourbon Boots
Hypersoft Sneakers
Strider Shoes
Batumi Shoes
Silvereen Sneakers
Kylie Sandals
Shape Sleeves
Swat Jacket
Swat Shorts
Ashley boots
Lotus Breeze
Narlook
Alora Lift
Hypersoft Sneakers
Lina Lift
Polyshave X
Flexdress Pants
Therapistol
Woodglow Wax
Raine Pants
Igni Fit
Wide Ally
The Lucy Bra
Invisibliss Bra
Lucy Breeze

[in bewerking]

DIV Brands veranderde zijn schrijfwijze in Divbrands na de eerste publicatie in Zakenkrant.

#babbelweb #oslobrands #dropshipscam

Dyson corona-filter?

Stofzuigerfabrikant Dyson maakt de laatste dagen veel reclame voor zijn air purifier, een luchtververser die uitgerust is met hepa-filter. Zo’n hepa-filter is wellicht in staat om dwarrelend corona-virus uit de lucht te halen. Met dat excuus worden nu ook vliegtuigen weer geladen met passagiers. Maar experts hebben uiteenlopende meningen.

Dyson claimt daarom wijselijk niets. Maar maakt wel luidruchtig kenbaar dat zijn topmodel een hepa-filter heeft. Opmerkelijk, want Dyson was juist zo trots op zijn in eigen huis ontwikkelde Cryptomic filter dat 99,95% van alle ultrafijne deeltjes opvangt. Die merknaam wordt nu even niet gebruikt. Dyson zoekt aansluiting bij de gangbare term HEPA, want die vertegenwoordigt een hoge waarde.

Het topmodel van Dyson kost normaal €599- (nu tijdelijk €549-) maar de slimme consument kijkt uit naar de kleinere Pure Cool Me (inclusief hepa-filter) voor €329-

Bij Amazon kost een merkloze luchtzuiveraar met hepa-filter (99,97%) een kleine 89-, terwijl er al een simpele autofilter is voor €96-.

[nog in bewerking]

Babbelmelk

Een paar jaar geleden zag je ineens allerlei puberende geeks actief worden met proteïneshakes. Overgewaaid uit het bodybuilding-wereldje waarschijnlijk. Maar ook een manier om snel rijk te worden. Er zat destijds in Engeland een bedrijf dat resellers zocht voor zijn whitelabel-shakes. Daar zijn heel wat pubers ingestonken. De garages van hun ouders staan nog vol voorraden onder huismerk.

YFoodNu zie ik ineens tv-reclame voor YFood. Vijf drinkmaaltijden in een doos voor €9,99 ter kennismaking. Dat is twee euro per flesje van een halve liter, niet eens zo duur. Het product zou een bedenksel zijn van YFood Labs in München, een startup uit 2017 die ook repen en poeders verkoopt. Jongstleden april heeft deze firma een kapitaalinjectie van 15M euro gekregen van Felix Capital. Het zuivelbedrijf Fonterra uit Nieuw-Zeeland is ook investeerder.

De basisgrondstof van deze drinks is halfvolle melk. In de smaak Smooth Vanilla zit geen vanille; Alpine Chocolat bevat geen chocolade. Maar er zit wel 5% suiker in. Melkunie verkoopt vergelijkbare proteïneshakes in flesjes van 250 gram, en daar zit 7% suiker in.

In de geschiedschrijving van YFood staan een Ben en Noël centraal. Die mannen hebben geen achternaam op hun eigen website. Maar op de site EU-Startups blijken ze Ben Kremer en Noël Bollmann te heten, beiden afkomstig uit de financiële wereld (inderdaad investment bankers). Ze zouden het recept hebben laten ontwikkelen door een Duitse hoogleraar en de productie is vervolgens uitbesteed aan een leidende fabrikant van verrijkte drankjes in Oostenrijk. Een voorbeeld van zo’n fabrikant is de Dairy Food Group in België die precies dezelfde smaken in precies dezelfde flesjes produceert.

Klinkt als babbelmelk!

#babbelweb

Babbelbusiness

Al een tijdje volgen we met verbazing verschillende business-guru’s die in staat zijn volgers aan te trekken en hen duizenden euro’s afhandig te maken door de verkoop van curcussen, coaching en andere diensten. Recent ontdekten we een review-ring waarin deze gurufluentials elkaars babbelbusiness positief bespreken. Om kritiek weg te drukken in de zoekmachines.

Boyd Hoek is een social media marketing master die via Youtube nieuwe aanhangers werft. Een babbelgoeroe. Zijn typische motivational videos zijn daar makkelijk te vinden. Hoek staat voor een huis op Bali of aan een snelweg in LA en beweert dat iedereen fortuin kan maken met zijn tips. Daarmee spreekt hij menig beginnende ondernemer aan die op kamers woont of bij zijn ouders verblijft.

Boyd HoekEén van de eerste gedachten die deze aanpak opwekt is: het is een scam. Hoek weet te voorkomen dat zo’n associatie postvat, want wie in Google gaat zoeken naar deze svengali komt talloze reviewfuiken tegen. Het eerste zoekresultaat is een Adword zoekvertentie van Hoek zelf. Hij scoort bovendien zes keer in de eerste tien organische zoekresultaten* met zijn eigen social media. Zo worden authentieke recensies weggedrukt.

Na die betaalde en onbetaalde zelfpromotie volgen circa twee pagina’s vol recensies van actieve guru-fluentials. Mick van Zadelhoff die een nomadische levensstijl promoot, Corné Marchand die op zijn blog De Geldwolf uitlegt hoe je een eigen imperium bouwt, Rubin Alaie die NLP Colleges geeft over life coaching en online succes, en Jacko Meijaard van de site Geld Groeien. Ze schrijven allemaal een review over hun guru-collega met uiteraard positieve conclusies. Marchand legt als reviewbaas bovendien uit dat de links naar het aanbod van Hoek affiliatelinks zijn. Het is betaalde aandacht!

Babbelbusiness

Die positieve reviews zijn als een ring opgezet, waarbij de uiteenlopende guristen elkaar de bal toespelen en onderling afrekenen via Paypro. We hebben een aantal Jacko Meijard review-vlogs op een rijtje gezet om te laten zien dat hij dezelfde behandeling krijgt. Het is bijna komisch. Zo’n ring is een manier om kritiek de weg te drukken. De deelnemers stellen zichzelf vaak de vraag: hanteert mijn collega een babbeltruc? Om met veel omwegen tot de slotsom te komen: nee, het werkt echt!

Een superfan van Meijard is Robert Jansen, de online rijkdom specialist. We komen ook Boyd Hoek weer tegen, die claimt de leermeester van Jacko te zijn. Baas boven baas. Meijard heeft Hoek echter al ingehaald. Hij is namelijk ook uitgever van de Internet Succesgids die 10K Club-borrels organiseert waar gewone mensen kunnen kennismaken met deze gurufluentials.

Real World

Wat ik graag zou willen weten: zijn er ook raakvlakken met de reële wereld? Deze mensen verdienen overduidelijk aan het verkopen van een droom aan anderen. Join our babbelbubbel! Dat heeft een hoog gehalte sucker marketing. Er is altijd een sukkel op een lagere trede van jouw piramide. Maar iemand in die piramide moet echt iets verkopen aan buitenstaanders, anders heeft deze babbelbusiness geen instroom van vers geld.

Wie is dat en wat verkoopt die dan? Of draait deze mallemolen alleen als er steeds weer nieuwe sukkels instappen? Om een idee te krijgen, kijken we naar Boyd Hoek. Zijn bedrijf Digital Presence is gevestigd in Bloemendaal. Dat is nu een train-the-trainer business, want Hoek verdient aan het coachen van coaches. Maar hij is ooit begonnen met social media marketing.

In dezelfde huurwoning in Bloemendaal is ook de New Economy Group gevestigd, de holding van Marga Hoek. Zij heeft leiding gegeven aan de Thunnissen Groep, een projectontwikkelaar, en is nu actief als auteur, motivational speaker en bestuurder. Boyd heeft het inspireren blijkbaar niet van een vreemde. Wie huur aan wie betaalt is niet duidelijk, maar moeder Hoek moet in staat geacht worden om zoon Boyd royaal van zakgeld en reisgeld te voorzien. Zo die guru-lifestyle zo gefinancierd worden?

  • De organische zoekresultaten zijn inmiddels veranderd, doordat collega’s en klanten van babbelgoeroes belangstelling hebben voor dit onderwerp.
  • Ook Marketingfacts plaatst inmiddels kritische kanttekeningen bij deze gurufluentials. Let op de reacties van de fanboys.

#babbelweb

Club Hug

Club Hug is normaal gesproken een onderneming die voor 35 euro per stuk t-shirts verkoopt waar het clubembleem op staat. Iets voor sukkels die in story-telling geloven.

Onlangs zagen tophuggers Thijs en Joep kans om overtollige rozen op te kopen bij een bloemenhandelaar die door de coronacrisis getroffen was. Ze brengen deze bossen alsnog op de markt met de suggestie: geef eens een bloemetje aan mekaar.

OP1 vond dat spannend nieuws, omdat ze meenden dat de bloemen gratis uitgedeeld werden. De publieke omroep werd op het verkeerde been gezet door Paul Haenen (Betty Asfalt TV) die een andere vlogger nog niet herkent als de camera voor zijn neus staat.

Niet Gratis

Aan de illusie van gratis weggeven maakte de rozenleverancier aan tafel in OP1 snel een einde. Er moet gewoon betaald worden. Hugging is sowieso geen goed idee nu we sociaal afstand moeten houden. Club Hug draagt met deze actie bij aan verdere verspreiding van het coronavirus.

Al met al is het een tamelijk platte commerciële actie van wanabee-enners Thijs en Joep, want het bedrijf van deze voormalige Bucket Boys spekt zijn eigen kas – en tegelijk die van de bloemenhandelaar.

Club Betrug!

Mowbiles

Druiven, mais, olijven, wortels, sperziebonen: als de oogst gespecialiseerde machines vergt, heeft de Ploeger Oxbo Group er waarschijnlijk wel een harvester voor.

Deze onderneming is het resultaat van een fusie in 2011 van het Amerikaanse bedrijf Oxbo en de Nederlandse firma Ploeger. De CEO werkt in de VS, maar het hoofdkantoor staat in Roosendaal. In 2013 werd Bourgoin ingelijfd, een Franse concurrent. In 2018 kreeg het bedrijf een kapitaalinjectie van NPM. Daarna werd de Amerikaanse producent Walker overgenomen.

De naam van de onderneming reflecteert de geschiedenis. Als naam voor de holding op de achtergrond is zo’n compromis prima te doen, maar is het ook een naam die bruikbaar is voor een mondiale speler? Reflecteert het woord leiderschap in specialty harvesters? Is het een naam die lekker bekt en goed oogt op die enorme machines? Does it make farmers proud?

Merk-dilemma’s

De eerste optie is de gevestigde merknamen te continuëren in bestaande markten. Die zijn immers deels geografisch en deels functioneel gescheiden. De een is sterk in druiven en olijven, de ander is beter in maïs en bonen. Maar ze overlappen elkaar ook. En wat doe je in de media, onder welk vaandel sta je op vakbeurzen? Uiteindelijk is één wereldwijde identiteit de betere optie. Dat is echter de meest kostbare keuze, terwijl voortploegen met oude namen lekker zuinig lijkt.

Je kan vaak al zien aan het gedrag van ondernemingen in welke richting de koers leidt. Niet iedereen houdt zich aan de regels (als die al op papier staan) en dus duiken er in uithoeken van het merkrijk uitzonderingen en vernieuwingen op. Maar soms zijn het wel centraal gemaakte keuzes die vroeg zichtbaar worden. Zo lijkt het erop dat de traditionele signaalkleur geel van Oxbo nu langzaam vervangen wordt door een combinatie van oranje met groene strepen, de nieuwe huiskleuren van het bedrijf.

Kijken we naar de introductie van nieuwe machines, dan blijft het bedrijf zijn merknamen vooralsnog apart gebruiken. In de VS lanceert Oxbo nieuwe machines; in Europa neemt Ploeger het voortouw. Op verschillende markten is het overwegend ieder voor zich. Al komt daar stapvoets meer eenheid in.

Merkkeuzes

BourgoinBij Bourgoin was de huiskleur altijd rood, maar daar overheerst nu ook oranje-groen. Hoewel er ook nog even geel gebruikt is. Bourgoin heeft wel zijn eigen website, waar van Ploeger Oxbo alleen terloops sprake is. Zelfs het logo van de groep is niet te zien. In 2009 had Bourgoin al het bedrijf BCMH overgenomen, een Franse firma gespecialiseerd in erwten- en bonendorsers. Die twee zijn in 2014 gefuseerd.

Ook Walker AG Equipment gaat nog even door op de oude voet. Al lijkt dat een goede kandidaat om snel een nieuwe naam te krijgen, want er zijn talloze andere Walker AG’s actief op de markt. Zelfs met agrarische machinerie. Dat merk ontbeert enig onderscheidend vermogen, tenzij je interesse hebt in spuitmachines voor maisvelden. Walker AG is gevestigd in het hart van Amerika’s corn belt en heeft daar een trouwe klantenkring.

Eerdere overnames van Oxbo waren de Amerikaanse bedrijven Korvan en FMC Harvesters. Korvan was een specialist in druiven- en bessenplukkers: huiskleur blauw. Je treft deze machines tevens aan bij de koffie-oogst, dat zijn immers ook bessen. FMC Harvesters daarentegen was gespecialiseerd in erwtjes en bonen. In Europa is FMC actief geworden onder de naam PMC Harvesters. Dat merk is nog steeds in gebruik, met een eigen website, nu echter in de huiskleuren van Ploeger Oxbo.

Centraal of distributed?

Dit soort overnames en fusies gaat met grote organisatorische vraagstukken gepaard. Er zitten ontwikkelaars en constructeurs bij alle zes productiebedrijven; ga je die kennis centraliseren? Of zijn er digitale manieren om aan distributed development te doen? En hoe ga je met andere bedrijfsfuncties om? Marketing en sales: allemaal naar de hoofdkantoren? Of kan dat anno 2019 ook virtueel samenkomen? Wat zijn rationele keuzes en hoe voorkom je dom politiek gedoe? Waarmee ben je future proof?

Vanuit marketingperspectief is één ding evident. Ploeger Oxbo is een perfecte kandidaat voor inbound marketing en account based sales. Met zulke precies te herkennen doelgroepen is het bijna een voorspelbare optelsom. Er zijn X koffieboeren of druiventelers met gronden die geschikt zijn voor machinale oogst, en die zijn over Y jaren aan een nieuwe aankoop toe. Dan moet je als leverancier gewoon klaar zijn voor het moment dat ze zich gaan oriënteren op die onvermijdelijke aanschaf.

Andere aandeelhouders zijn Synergia Capital Partners, VDL Participatie en Bolster Investment Partners, die eerder al de overname van Oxbo mogelijk maakten. NPM is de investeringsmaatschappij van SHV, oftewel de familie Fentener van Vlissingen. VDL Participatie is een investeringsvehikel van de familie Van der Leegte.

Team USA is hefboom voor vrouwenvoetbal

De echte volkssporten in de VS zijn baseball, basketball en american football. Maar het klassieke voetbal dat de rest van de wereld speelt is in opkomst, zeker als vrouwensport. Nike investeert volop in deze groeimarkt, want er is een generatie te winnen.

De VS loopt voorop in de ontwikkeling van het vrouwenvoetbal. Dat heeft te maken met wetgeving rond sport op school, die al sinds 1972 gelijke verdeling van fondsen afdwingt. Gevolg is dat er al bijna vier decennia fanatiek gevoetbald wordt door Amerikaanse meiden.

Dat is een goede voedingsbodem voor een nieuwe volkssport, wat voetbal extra aantrekkelijk maakt voor merken als Nike. Die investeert dan ook flink in Team USA, het elftal dat wederom wereldkampioen werd. Nike maakt er een beweging van, met een fikse dosis womens lib. Woensdag krijgen de spelen hun huldiging in Manhattan. Wordt dat een ticker tape parade?

Voor alle teams actief in het vrouwenvoetbal is de zegetocht van de Amerikanen een blessing in disguise. Als voetbal een grote volkssport wordt in Noord-Amerika dan hebben de vrouwen iets bereikt wat de mannen niet gelukt is. Dat maakt het marktpotentieel van vrouwenvoetbal groter dan dat van het mannenvoetbal. Lubach kreeg navolging: America First, the Netherlands Second. Zo beland je in het kielzog van een grotere natie. De spelers van het Nederlandse team merken dat nu al, want de tweede plek en de kwaliteit van hun spel maakt hen doelwit voor overnamepogingen.

Nike heeft gelijk. This team wins. Everyone wins!