UA-118292059-1

Monthly Archives: oktober 2019

Daigou

Er bestaan online platforms voor mensen die aan autodelen doen, die gereedschap uitlenen of partnerruil spannend vinden. We kennen AirBnB en Uber als giganten in de deel-economie, maar het Chinese fenomeen Daigou gaat nog een stap verder. Daarbij worden Chinese gemeenschappen in het buitenland ingeschakeld om producten in te kopen voor opdrachtgevers thuis in China.

Het woord daigou betekent letterlijk ‘kopen voor een ander’. Bestelbusjes vol Chinezen storten zich in Australië en Europa op de melkpoeder voor zuigelingen of andere producten die geliefd zijn back home in China.

Daigou by Chinese NavyIn Australië schat men dat meer dan 50.000 Chinese immigranten inkopen voor hun moederland. Volgens de BBC zijn er wereldwijd meer dan een miljoen daigou-inkopers actief, maar die rekent waarschijnlijk ook shoppende toeristen mee. De praktijk is illegaal als de douane omzeild wordt, maar ook de Chinese marine doet eraan mee – zo bleek deze zomer tijdens een tussenstop in Sydney Harbour. Dat zijn de professionele omzeilers.

Belastingheffing

Het verschijnsel zou ontstaan zijn in 2005, nadat de Chinese overheid de belasting op importproducten verhoogde. In 2008 barstte het melkpoederschandaal los – er bleek kunststof toegevoegd te zijn aan Chinese zuigelingenvoeding. Gevolg was dat Chinese ouders bereid waren extra te betalen voor melkpoeder uit ‘veilige’ landen. In 2011 kreeg dit person-to-person systeem een impuls door de lancering van Weibo en WeChat, social networks die grensoverschrijdende  1:1 communicatie vergemakkelijken. Daigou-traders openen onder andere winkeltjes op Weidian, de shop-extensie van WeChat.

Daigou sourcingSinds begin 2019 zijn een aantal productgroepen vrijgesteld van belasting, als die ingekocht worden bij elektronische platforms door middel van van enkelvoudige transacties. Elke Chinees mag jaarlijks voor ruwweg max 3800 dollar in het buitenland bestellen, meldt de website Asia Assist.

Bovendien moeten Daigou-handelaren zich nu registreren en belasting betalen. De douane controleert sinds begin 2019 strenger, want de fysieke invoer wordt doorgaans door reizigers verzorgd. De Chinese overheid probeert de particuliere parallelhandel zo in te perken, want het scheelt miljoenen aan belastinginkomsten.

D2C

Daigou beperkt zich niet alleen tot melkpoeder. Ook luxe-producten, elektronica en bijvoorbeeld wijnen zijn doelwit van daigou-traders, stelt blogger dumbshanghai (so kind to alowe me using her dragon illustration) vast. Een paar jaar geleden werd geschat dat 40% van alle luxegoederen-aankopen in China de daigou-route volgden. Adviesbureau Bain & Co meende dat deze stroom in 2016 een waarde van zes miljard dollar vertegenwoordigde.

Door handelaren wordt het verschijnsel al omschreven als D2C: Daigou-to-Consumer. Dat is een variant op Direct-to-Consumer. Merkleveranciers leren nu langzaam dat deze variant van D2C een goedkope vorm van marktonderzoek oplevert. Er is zelf een zogenaamde daigou-hunter, een online dienst om na te gaan of een specifiek merk te koop wordt aangeboden op Chinese marktplaatsen. En met een webplatform zoals Daigousales (initiatief in Australië) en diensten zoals Luxury Daigou in Londen wordt het fenomeen op inkoopmarkten versterkt.

Knoppers in ChinaWafels

Een voorbeeld van een merkleverancier die op de daigou-train sprong, is de Duitse zoetwarenproducent Storck. Die leverde wafelrepen van het merk Knoppers aan Aldi in Australie, waar opgemerkt werd dat deze producten massaal ingekocht werden door Chinese daigou-traders. Storck levert zijn product nu direct aan Chinese groothandels. Ook Weet-Bix zag de schappen in Australië leeggeroofd nadat het product was verschenen in een Chinese soap-serie.

Misschien een suggestie voor onze peperkoek!

 

Notre Dame

Is dat de Notre Dame? Van de voorkant bezien, op een besneeuwde avond. Vastgelegd op linnen aan het begin van de 20e eeuw, oude trams en heren met hoeden in beeld. Of is het een cartooneske kopie van later datum?

De aanbieder op de online veiling stelt dat de maker onbekend is. Het schilderij heeft geen signatuur. De expert (het is altijd dezelfde) kan het werk niet goed plaatsen en plakt er een waarde van een paar honderd euro op. Dat is waarschijnlijk de standaard adviesprijs voor een decoratief stuk in een mooie lijst. Kan je niet op stuk gaan.

De Notre Dame is al lang een geliefd schildersobject. Het zicht op de voorzijde is door meer schilders gekozen, ergens op de Quai de Montebello aan de Seine. Waar les bouquinistes staan, met hun boekenstalletjes langs het muurtje. De winteravond met sneeuw en lichtjes maakt het tafereel sprookjesachtig. Eind 19e eeuw met paarden en koetsjes. Een paar jaar later ook klassieke auto’s, die eigenlijk naar koetsen geboetseerd zijn.

Schilders

Notre Dame Georges_SteinHet was ook een favoriet stekje voor Georges Stein (1870-1955), schilder van de Belle Epoque. Stein vertoefde graag in grote steden. Ze maakte vergelijkbare taferelen in Londen. Liefst nam ze nog even een bloemenkraam mee. Haar werk heeft vaak een illustratieve kracht, alsof het een verhaal begeleidt. Stein heeft honderden stadsgezichten gemaakt, die nog steeds goed verkopen. In haar eigen tijd werd ze niet als meester erkend, misschien juist vanwege dat illustratieve. Volgens sommige bronnen was Georges een man.

Notre Dame Childe_HassamOok Frederick Childe Hassam (1859-1935) zat graag aan de Seine met zicht op de Notre Dame. Childe Hassam was een Amerikaan die in 1886 vanuit Boston naar Parijs reisde om zich daar als schilder verder te bekwamen in de omgeving van roemruchte impressionisten en de Barbizon-traditie. Hij had twee jaar eerder ook al enkele maanden in Holland doorgebracht, om de oude meesters te bekijken. Zijn achternaam suggereert een oosterse afkomst, maar het was simpelweg een spelfout in het burgerlijk register toen zijn grootvader Horsham in de VS arriveerde. Childe hanteerde het als een geuzennaam en tekende een halve maan in zijn signatuur. Hassam was gefascineerd door regen, mist en sneeuw.

Notre Dame Edouard_Cortes

De Franse schilder met Spaanse ouders Edouard Léon Cortès (1882-1969) verdient zeker ook genoemd te worden als schilder van de Notre Dame. Al op zijn 17e werd Cortes erkend als een talent, maar de echte waardering ontstond pas in 1945 na een tentoonstelling in Amerika. Werk van deze schilder duikt nog steeds op in kringloopwinkels en nu ook online veilingen. Cortes maakte veel decoratieve stadstaferelen van Parijs.

Copycats

Notre Dame Jean_SalabetJean Salabet (1900-?) is van later datum. Deze Franse kunstschilder beeldt koetsen en klassieke auto’s af die hij alleen in zijn kindertijd heeft zien rijden. Een navolger dus. Maar een vaardige navolger. Hij tekende met Salabet Paris, net zoals HEMA in het buitenland Amsterdam aan zijn naam heeft toegevoegd. Een goede Salabet hang je in huis voor een paar duizend euro.

Een andere kunstenaar die veel gekopieerd lijkt te hebben van voornoemde schilders is Antoine Blanchard (1910-1988), een pseudoniem van de schilder Marcel Masson. Deze bekwame kunstenaar gebruikte ook oude ansichtkaarten als inspiratiebron om het verleden nieuw leven in te blazen. Op zijn werk zien we het Parijs van de eeuwwisseling afgebeeld. Ook hier weer veel regen, sneeuw en mist.

Notre Dame veilingHet schilderij op de veiling doet denken aan het werk van Antoine Blanchard. Die kopieerde immers elementen uit schilderijen van de reeds genoemde Edouard Cortes, maar ook van Eugène Galien-Laloue (1854-1941), een schilder met Italiaanse voorvaders.

Notre Dame Galien-LaloueEn verrek. We hebben het origineel gevonden: Notre Dame sous la Neige, inderdaad een werk van Galien-Laloue. Meteen valt op hoe ontzettend veel beter de eerste echte versie is. Meer detail, meer verfijning, meer beleving. De kopie wordt ineens een plat aftreksel. De beunhaas heeft het tafereel bovendien versimpeld. De kopie toont geen officier. Er lopen andere mensen op de stoep. De kathedraal is minder goed afgebeeld. Op de online veiling bracht het 160 euro op. Toch niet veel geld voor zo’n wanddecoratie.

Nou was Galien-Lalou (J. Lievin, E. Galiany, L. Dupuy) zelf ook niet vies van enig kopieerwerk. Hij heeft zijn eigen Notre Dames talloze keren opnieuw gemaakt, met dezelfde trammetjes maar in verschillende seizoenen. We zetten ze even op een rijtje. Kan zijn dat er een enkele vervalsing tussen zit. Daarna volgt een rijtje van Cortes, een stuk of tien vanuit ongeveer dezelfde hoek.

Notre Dame Laloue Notre Dame Galien-Laloue

En dan de serie van Cortes vanuit een iets andere hoek. Allemaal even indrukwekkend.

Notre Dame by Edouard CortesNotre Dame by Edouard CortesNotre Dame by Edouard CortesNotre Dame by Edouard CortesNotre Dame by Edouard CortesNotre Dame by Edouard CortesNotre Dame by Edouard CortesNotre Dame by Edouard Cortes

Do the demo!

Google, eBay en nu ook Facebook: ze experimenteren allemaal met workshops in het land. Do the demo! Blijkbaar zijn events op lokatie een effectieve toevoeging aan online masterclasses.

Onder het motto Boost with Facebook vindt op 11 en 12 november in Eindhoven een workshop plaats waar iedereen kan kennismaken met Facebook en verwante platforms zoals Instagram en Whatsapp om zijn eigen loopbaan of onderneming een duwtje te geven. Facebook werkt voor deze demo samen met lokale partners, in dit geval INretail en MKB Nederland.

Boost is de naam van een wereldwijd programma van Facebook om ondernemend gebruik van het platform te bevorderen, met name gericht op het MKB. Dit najaar opent Facebook de deuren van 17 grote kantoren (ook in Berlijn, Parijs en Londen) om kleine ondernemers in eigen huis te ontvangen en laten zien wat er zoals mogelijk is met zijn social platforms.

Facebook promoot zijn event gebruik makend van Splashthat, een event marketing platform dat zich makkelijk laat koppelen aan Salesforce, Marketo en Hubspot.

Google en eBay

De eigenaar van Marktplaats in Nederland (eBay) heeft een vergelijkbaar programma waarbij lokale winkeliers wegwijs worden gemaakt op het veilingplatform. Met de slogan Retail Revival opent eBay zelfs popup offices waar eBay adviseurs samen met lokale ondernemingsbevorderaars nieuwe verkoopmethoden opzetten voor winkeliers.

Google maakt gebruik van een mobiel schooltje om te demonstreren wat de zoekmachine en verwante platforms (Skype, Youtube) kunnen doen voor kleine ondernemers. Deze mobiele demo Digitale Werkplaats doet de komende maanden Den Bosch, Utrecht, Leeuwarden, Middelburg, Rotterdam en Lelystad aan.

 

Borstvertorial

Het Ministerie van VWS voert campagne om vrouwen te attenderen op de risico’s van implantaten. Opvallend: de hele campagne bestaat uit advertorials. 

In de Telegraaf verschenen in de bijlage Vrouw de afgelopen weken twee artikels over siliconenborsten. Vrouwen met borstimplantaten: wees alert! Met uitroepteken. “Ik kreeg ineens veel appjes; het ging over mijn borsten”, nu zonder uitroepteken. De Telegraaf meldt dat het partnercontent is die buiten verantwoordelijkheid van de redactie valt. De artikels eindigen met een link naar een pagina op de website van de Borstkankervereniging Nederland, een professionele patiëntenvereniging.

Ironie is dat deze campagne een reactie is op een wereldwijd onderzoek dat zijn oorsprong vond bij Tros Radar en het dagblad Trouw: The Implant Files. Trouw werkt samen met het International Consortium of Investigative Journalists (ICIJ) waar de Telegraaf geen onderdeel van uit maakt. Trouw spendeert geld aan het onderzoek naar implantaten waarvan het dagblad journalistiek verslag doet; de Telegraaf incasseert de sponsorbijdragen van het ministerie dat betaalt om partner-content te mogen plaatsen.

Tamboeren

Het oog wordt meteen getrokken door het sterke beeld van een trommelaar mijn zijn hangende drum en een uniform dat kreukelig meeplooit. Weer zo’n schilderij op een online veiling dat nader onderzoek verdient.

de tamboerDe expert van de veiling vindt deze tamboer een paar honderd euro waard. De lijst om het schilderij kan genegeerd worden, maar het paneel suggereert toch enige leeftijd. De afbeelding is gemaakt met rake, wilde streken van penseel en paletmes. Het schilderij is zeker decoratief, maar is het niet een kopie van een veel sterker origineel?

Le Tambour Isaac IsrealsDe ervaring leert dat zo’n werk op een online veiling meestal lukrake namaak is van een beter schilderij. En inderdaad, een beetje zoeken levert een treffer op bij kunsthandel Ivo Bouwman, nu in particulier bezit: Le Tambour van Isaac Israels. Gemaakt in 1882 toen de schilder 17 was. Als studie voor het latere werk Transport de Kolonialen. Ook olieverf op een paneel. Zelfs de maten komen ruwweg overeen. Alleen voor de schaduw had de namaker geen geduld. De trom ontbeert glans. Vergelijk ook eens de stand van de voeten. Desondanks geen onverdienstelijke kopie.

Heeft de expert van de veiling dit niet gezien? De verkoper Artpoint Amsterdam doet alsof hij van niks weet. “Heeft de kwaliteit van een schilder als Isaac Israels.” Als die dacht dat het een echte Israels zou kunnen zijn, werd het niet voor 1 euro startprijs aangeboden. Het schilderij vond een nieuwe eigenaar voor 180 euro.

Kröller Müller

Het meesterwerk Transport de Kolonialen van wonderkind Isaac hangt in het Kröller Müller museum, een enorme lap van 3 bij 1,60 meter groot. De tamboer op dat werk is veel gedetailleerder. Dat schilderij is onderdeel van een serie, want ook in Museum Rotterdam hangt een afbeelding van de vertrekkende KNIL-soldaten, onder begeleiding van de marechaussee.

Israels zou pas later een impressionistische stijl ontwikkeld hebben, maar deze studie suggereert dat hij ook als zeventienjarige al een trefzekere kwast had. Of waren het toch meerdere studies?

Direct duidelijk brigade

Burgers zijn gediend met klare taal. Van de overheid, van grote instellingen en van bedrijven. De landelijke overheid start daarom een campagne die gericht is op alle overheidsdiensten, ook provinciaal, lokaal en aanverwant. In deze campagne worden taalsoldaten ingezet die op pad gaan om ambtenaren te helpen met heldere teksten. De Direct Duidelijk Brigade.

Direct Duidelijk is het motto van een aantal activiteiten van het Netwerk Begrijpelijke Overheid, een samenwerking van de Taalunie, het Ministerie van Binnenlandse Zaken, VNG en meer dan zeventig andere organisatie in België en Nederland. In Vlaanderen loopt een gelijkaardige campagne met als thema Heerlijk Helder. Dat zou in Nederland wat al veel associaties met bier oproepen.

De Direct Duidelijk Brigade bestaat uit medewerkers van ambtelijke organisaties die zich hebben aangemeld om collega’s te helpen. Het afgelopen jaar is een honderdtal teksten verbeterd. Volgend jaar moet dat een duizendtal zijn. De brigade draagt ook bij aan taalbewustzijn van collega-ambtenaren.

Belangstellenden kunnen zich abonneren op een nieuwsbrief.

Verruim je blik

Sommige reclameteksten zijn zo tenenkrommend banaal dat ze ingelijst mogen worden en vereeuwigd in de gal-le-rij van marketingdieptepunten. Deze week, het blikspotje van visconserven-handelaar Princes, gemaakt door Edelman in Amsterdam.

Heb je er ooit weleens over nagedacht waarom vis in blik zit?
Met één blik kun je smaken van over de hele wereld ontdekken,
en oneindig veel combinaties maken.
Daarom blikken wij altijd vooruit.
Zodat we nog heel lang van vis kunnen genieten.
Wat je blik op vis ook is,
bij ons kun je die verruimen!
Princes, verruim je blik.

Princes wordt op het Europese vasteland geleverd door een groothandel in Rotterdam. Het merk uit Liverpool zou in ons land zelfs marktleider zijn met visconserven. In Rotterdam hebben ze schijnbaar een beunhaas ingehuurd die alle spreekwoorden en gezegden met blik erin heeft verwerkt tot een nieuwe campagne. Waarschijnlijk in de veronderstelling dat de consument zo blij is met al die spitsvondigheid dat er voortaan alleen nog vis uit blik verorberd wordt. Wat een armoede. Ze zijn zo trots op hun vondsten dat ze de commercial eindeloos herhalen.

Blikvangers

blikvangersKijken we naar het beeld, dan lijkt het alsof de lokale groothandel een bestaande commercial van nieuw commentaar heeft voorzien. We zien een familie ergens aan de kust genieten van de zee en de gezamenlijk maaltijd. Met veel vis. Een slice of life, uitmondend in een packshot van een blad vol blikjes. En daar mocht een neefje teksten bij bedenken.

Maar het is toch echt een Nederlandse productie, want ergens aan die warme kust staat een strandverkoper vis te venten onder een bordje Verruim je blik. Dat heeft een paar centen gekost. Het spotje is waarschijnlijk gemaakt nadat eerder online cartoons zijn gemaakt over de duurzaamheid van de visvangst en -verwerking bij Princess. Daar was Verruim je blik wel een toepasselijke slogan. In de commercial is er echter een mallemolen van gemaakt.

Zul je zien dat bij zo’n nieuwe campagne ook een trotse klant en een bescheiden bureau past. Inderdaad, in Marketingtribune (vrijwel 100% gekopieerd door vakblad Vismagazine) en bij Fonkonline etaleren ze hun nieuwe strategie. Het verantwoordelijke reclamebureau is Edelman in Amsterdam. Alles ontwikkeld in eigen huis, vertelt de creatief directeur terugblikkend op de samenwerking. Edelman was tot vorig jaar vooral een pr-bureau, maar ze doen nu aan geïntegreerde campagnes.

Rampenrestaurant

De Spaanse celebrity chef José Andrés (eigenaar van diverse restaurants in de USA) droomde tien jaar geleden over oplossingen voor het voedingstekort in ontwikkelingslanden. Hij wilde een vliegende gaarkeuken opzetten die maaltijden kon distribueren in arme gebieden ten behoeve van hongerige mensen. De aardbeving in Haïti in 2010 was aanleiding om dat plan uit te voeren, met steun van donateurs en vrijwilligers. Nu voedt World Central Kitchen wereldwijd talloze slachtoffers van natuurrampen.

World Central Kitchen is vaak bij de eerste hulpverleners die in storm- en overstromingsgebieden arriveren. Deze NGO van celebrity chef José Andrés werkt samen met restaurants ter plekke en maakt gebruik van ingevlogen mobiele keukens om zo snel mogelijk maaltijdvoorzieningen op te zetten voor de gedupeerden en hulpverleners. In 2018 waren de keukenbouwers van WCK actief in dertien rampenzones om hulp te bieden. In de speciale paella-pannen van Andrés kunnen 75.000 maaltijden per dag gemaakt worden. Bovendien is WCK betrokken bij de wederopbouw van voedselketens in rampgebieden en de opleiding van koks in probleemlanden.

Food Relief

Binnen vijf weken nadat de Bahama’s getroffen waren door hurikaan Dorian hebben de koks van World Central Kitchen meer dan een miljoen maaltijden verstrekt. Daarbij was ook de inzet van helikopters en amfibievoertuigen noodzakelijk. In Tuijana deelde de vrijwilligers van WCK maaltijden uit aan migranten uit Midden-Amerika die hoopten op een toekomst aan de Verenigde Staten. José Andrés is een uitgesproken tegenstander van het beleid van Trump. Hij heeft zelfs afgezien van een restaurant in één van de Trump Towers toen de president zijn de anti-immigratiebeleid bekend maakte.

Ook bij recente natuurrampen in Indonesië (tsunami), Guatemala (vulkaanuitbarsting), Puerto Rico (hurikaan) en Californië (bosbranden) waren de flying chefs van WCK actief. Incidenteel wordt de mobiele keuken ook ingezet om protesten of stakingen te steunen. Zo deelde Andés en zijn team 100.000 maaltijden uit aan ambtenaren in Washington tijdens de government shutdown.

Ecole des ChefsWCK is inmiddels bovendien betrokken bij projecten met een langere horizon. In Puerto Rico doet de instelling mee aan Plow to Plate waarmee kleine boertjes gesteund worden bij de duurzame productie van groenten en fruit: 55 ondernemingen in totaal. In Sink to Stove projecten wordt les gegeven aan jonge koks om goede hygiëne in acht te nemen. Op de Ecole des Chefs in Port-au-Prince (Haïti) worden nieuwe koks opgeleid. Het resultaat: 40 chefs per jaar, waarvan 100% een stageplaats vind en daarna 60% meteen een werkplek heeft.

HEMA terug naar 100!

Ondernemingen moeten groeien. Meer van hetzelfde werkt echter niet als je bijzonder wil zijn. HEMA is de normaalste zaak van de wereld, maar HEMA is ook uniek. Vrijwel alles bij de HEMA is nergens anders te koop. Doordat de formule in Nederland echter meer dan 500 winkels heeft, wordt het alsnog alledaags goed. Daarom moet HEMA flink krimpen. Terug naar 100!

HEMA_pollepelsAmerikaanse vrienden op bezoek in Nederland willen altijd even naar de HEMA. Niet voor de rookworst, maar voor kleinigheden die uniek zijn. In geen enkel ander warenhuis te koop. HEMA is voor hen een cultstore, net zoals MUJI uit Japan dat is.

MUJI en HEMA laten hun aanbod exlusief ontwerpen en maken, een aanpak die is afgekeken van Marks & Spencer. M&S heeft in Engeland echter hetzelfde probleem als HEMA: zo groot gegroeid dat klanten het aanbod normaal zijn gaan vinden. Ondergoedleverancier van de natie. Een geschenk van HEMA, daar kun je niet mee aankomen. Te alledaags. Terwijl de winkel vol staat met cadeau-potentieel.

Ruim twintig jaar geleden maakte ik een portret van de HEMA waarin me uitgelegd werd dat naast de warenhuizen in de stadscentra ook buurtwinkels geopend zouden worden. Voor het dagelijks brood en huishoudelijke artikelen. HEMA, Huismerk van Nederland.

Die ver-alledaagsing is het tegenovergestelde van de ver-bijzondering die HEMA historisch onderscheidt van andere warenhuizen. De formule heeft in Nederland meer dan 500 vestigingen. Breng de schaal terug, of maak onderscheid tussen HEMA Alledaags in de buurt en HEMA Uniek in de stad. Dan biedt de laatste een springplank voor HEMA Amsterdam in het buitenland. Maak alledaags weer buitengewoon.

Hoe heeft IKEA dat overigens opgelost? Door sneller nieuwe collecties uit te brengen?

Delpy’s Klaprozen

Klaprozen hebben voor Britten een belangrijke betekenis. Het zijn de bloemen die bloeien op de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog. Wanneer die herdacht wordt, draagt het hele koninkrijk plastic poppies als teken van rouw en herinnering.

Die slagvelden liggen in Vlaanderen. De Franse schilder Henry-Jacques Delpy heeft enkele fraaie stillevens gemaakt van klaprozen in een gouden vaas. Een aantal daarvan is in Engeland terecht gekomen.

Delpy is vooral bekend van zijn landschappen in stijl van de Barbizon school, een voorloper van het impressionisme. Veel werk en plein air, in de buitenlucht. In de landschappen van Delpy is al een impressionistische kijk zichtbaar in de bomen, de luchten en het water. Een mooi landschap van Delpy is een paar duizend euro waard.

Klaprozen

Dat werd in het jaar 2000 ook betaald voor een stilleven met klaprozen dat geveild werd bij Christies in Londen. Nadien zijn er meer vergelijkbare stukken aangeboden op de kunstmarkt. Een tweede op een onbekende veiling in 2013. De derde uit Frankrijk online voor een paar honderd euro; de vierde uit Engeland online nu voor enkele tientjes. Deze laatste wordt snel doorverkocht, want het schilderij is enkele weken eerder geveild via eBay voor vijftig pond. De eerste drie schilderijen zijn relatief groot; de vierde meet 14×18 cm. Een liefhebber betaalde deze keer 149 euro.

Het tafereel zelf vertoont veel overeenkomsten. De bloemen, hun schikking, het groen, de vaas, de tafel. In het eerste twee schilderijen ligt een klaproos op tafel. Dat hebben de andere twee niet. De vaas verschilt sterk op elk schilderij. Ook het groen ziet er telkens anders uit. De schilderijen lijken niet van dezelfde hand. Maar welke zijn dan namaak? En wat denken de namakers te bereiken? Zijn die paar honderd euro opbrengst nou echt die moeite waard? In Luxemburg zit een copycat die meent van wel.

Of zijn ze alle vier echt? Varianten op één thema. Een studie en drie werken voor de verkoop? Ze hebben allemaal een zekere charme.

En toen kwam ik de vijfde variant tegen op een veiling in Cannes, verkocht in 2013. Nou vind ik ze ineens allemaal nepperig

Delpy Pavots 1poppies 2Delpy Pavots 2Delpy Pavots 3coquelicots 5