ToiZaak

Missie Max

Jan Slagter heeft zo’n beetje in zijn eentje Omroep Max uit de klei getrokken. Behalve als grote voorman treedt hij ook op als programmamaker, presentator en zendeling die namens de omroep goede doelen aanprijst en oude mensen in verre buitenlanden aan warme soep en onderdak helpt. Dat is allemaal prijzenswaardig op zich, maar Jan maakt er wel een one-man show van.

Recent rond Kerst en Oud & Nieuw zagen we Jan in Missie Max, een programma dat samen met de Land-, Lucht- en Zeemachten wordt gemaakt om uitgezonden militairen onder de aandacht te brengen. Een ander programma dat Jan in zijn eentje presenteert is het Ouderenjournaal, afgelopen voorjaar dagelijks uitgezonden op weekdagen om ouderen te informeren over de corona-maatregels. Ook Max Maakt Mogelijk is een terugkerend programma van Slagter. En tot 2017 presenteerde Jan bovendien nog het programma Geheugentrainer.

Jan-Man-Band

Is er niet genoeg talent in Nederland om Slagter te helpen? Al in 2014 maakte Jan bekend dat hij minder zelf voor de camera wilde verschijnen als presentator, maar dat streven is blijkbaar mislukt. Max is gegroeid, dus Slagter heeft ruimte gemaakt voor nieuw en bekend talent. Er zijn oude formats uit de archieven opgevist, overgenomen van buitenlandse producenten en Max heeft nieuwe formats ontwikkeld. Maar toch kan Jan de knoop niet doorhakken als het zijn eigen stokpaardjes betreft.

Voor het Ouderenjournaal moet Jan op zoek naar een collega die als ouderenkampioen kan fungeren. Er zijn een heleboel oud-presentators en -trices die met pensioen zijn of een onzichtbaar leven leiden op de radio. Waarom zien we Mieke van der Weij niet meer op de buis? Die heeft een hart voor de mensheid en kan nog tien jaar mee op teevee. En als het ook jong talent mag zijn, is Natasja Gibbs een goeie kandidaat om aan die Jan-Man-Band een einde te helpen maken. Die kan luisteren!

Wedden trouwens dat Slagter al eens tegen Peter van der Vorst heeft gezegd: “Houd Max in gedachten als RTL zijn koers weer eens bijstelt. Bij ons is altijd plek voor jou…”

Parfum-Piramide

Piramideverkoop lijkt een beetje op party-selling. Wie kent niet Tupperware, het favoriete merk van een opdringerige buurvrouw die bijklust in network marketing? Elke keer heeft ze weer wat anders om aan familie en vrienden te verkopen. Nu ook al parfum.

Federico Mahora Het perfummerk heet Federico Mahora, kortweg FM. Dat klinkt Spaans of Italiaans, maar FM is een bedenksel van de Poolse ondernemer Artur Trawinski, oprichter van FM World. Artur’s vader Andrzey Trawinski is eigenaar van het parfumproductiebedrijf Perfand. Die bracht al een parfum op de markt onder het label Federico Mahora, maar zoonlief suggereerde om nummergeurtjes te gaan verkopen waarbij via de nummers verband gelegd kon worden met bekende merknamen. Zo kun je klonen van bekende merkparfums op de markt brengen, zonder inbreuk te maken op andermans merkrechten.

Die nummergeurtjes verkopen de Trawinski’s sinds 2004 door middel van netwerkmarketing, en wel de multilevel-variant oftewel MLM. Dan vind je dus een distributeur, die op zijn beurt weer op zoek gaat naar onderdistributeurs, die op hun beurt weer op zoek gaan naar wederverkopers, en zo voort. Een goeie verkoper kan klimmen in de piramide en toegejuicht worden door lagere verkopers die allemaal dromen van hetzelfde succes. Een wereld van nep en klatergoud. Lees bijvoorbeeld eens de blog van Julita Habet die in drie jaar opgeklommen is als Britse distributeur in de piramide van FM en zichzelf nu afficheert als succesverhaal.

FM resellers

Smart & Clean

Het assortiment dat door FM-distributeurs wordt aangeboden, omvat inmiddels ook make-up, huid- en haarverzorgingsproducten, voedingssupplementen van Nutricode, Smart&Clean schoonmaakmiddelen en koffie van het merk Aurile. Dat spul is allesbehalve goedkoop. Een fles witwasmiddel van driekwart liter wordt aangeboden voor €8,99 oftewel twaalf euro per liter. Hetzelfde product van Robijn kost een slordige vier euro per liter. Het lijkt erop dat deze dure producten dienen om binnen het netwerk aan elkaar te verdienen.

Koffie en thee van het merk Aurile kom ik vooral in Nederland tegen. Voor een halfpondspak van zogenaamde energy ground coffee brengt FM Webshop maar liefst €15,50 in rekening. Daar zit dan wel extra guarana-caffeïne in, afkomstig van de guarana-bes. Beter vergelijkbaar is de instantkoffie van Aurile. Een potje van 100 gram kost €12,50. Een vergelijkbare hoeveelheid Nescafé Gold kost bij AH slechts €4,35. Voor een reep chocolade (75% pure) van Aurile rekenen de partysellers €5,60.

Je zal maar uitgenodigd worden voor een avondje uitproberen bij een wederverkoper van FM-MLM en bedolven worden onder producten die zo duur zijn. Dat lijkt me een gegarandeerde manier om familie en vrienden snel van je te vervreemden.

Klatergoud

Dankzij de nijvere resellers van het FM-netwerk leeft de familie Trawinski als miljonairs. Artur Trawinski is een bekende kunstverzamelaar, die zich richt op Oosteuropese kunst. Dat begon ooit met het verzamelen van oude parfumflesjes. Artur heeft de European Art East Foundation opgezet, een Britse non-profit die deze kunst mag promoten. De stichting maakt exposities in musea mogelijk en sponsort studies en publicaties over moderne Oosteuropese kunst.

Like a Bosch

Mag reclame intelligent zijn? Bosch is een Duits elektronica-bedrijf dat ook huishoudelijke apparatuur maakt: wasmachines, stofzuigers, koffiezetters en sapcentrifuges. Doorgaans strak ontwerp in een iets hogere prijsklasse. Desirable design. Met een bijpassende reclamecampagne onder het motto Like a Bosch.

Like a BoschDie campagne verwijst op een intelligente manier naar social media. Like & share! Maar het is ook een mooie concluderende slagzin. Vrij vertaald: zoals een Bosch. Ik vind het knap. En dan ook nog eens gezongen op een manier die aan een Amerikaanse sitcom doet denken. Met ingehouden humor. Vergezeld van beelden waarin de apparaten slim en de mensen onhandig zijn. Knoeiend, prutsend, struikelend. En juist daarom niet de perfecte reclamewereld die we altijd te zien krijgen.

Wie maakt zoiets? Duitse bedrijven hebben wel vaker Duitse reclamebureaus met grensoverschrijdend zelfvertrouwen. Opel heeft jaren met Scholz & Friends uit Hamburg gewerkt, waar ze Duitse teksten in het Engels gingen vertalen. Hornbach daarentegen heeft in Heimat uit Berlijn een Duits bureau gevonden dat humoristische reclame maakt met een sterk absurdistische benadering. Zou zomaar Frans kunnen zijn. Sommige mensen ergeren zich dood, ik lach me suf.

Internet of Things

Like a BoschBij Bosch bespeur ik een Amerikaanse benadering, en dan zou ik naar Boston of New York neigen. Het werk blijkt echter afkomstig van Jung von Matt uit Hamburg. De eerste commercial werd begin 2019 gemaakt om Bosch in de Verenigde Staten te presenteren als een merk dat zich met de Internet of Things associeert. Like a Bosch knipoogt naar Like a Boss (zie ook de gelijknamige rap). Er werden bovendien versies gemaakt voor de maak-industrie (Manufacture like a Bosch), voor de verwarmingsindustrie (Heat like a Bosch) en voor automotive (Park like a Bosch). Kijk ook eens naar alle merchandise die rond dit thema gemaakt is.

Het thema is inmiddels geëvolueerd in nieuwe campagnes voor Bosch Huishoudelijk. De verwijzing naar het Internet of Things is verdwenen, maar like a Bosch bleef. Nu echter wat minder stelling. De commercials zijn relativerend. Knap werk!

Deliso: Dropshipscam?

De webshop Deliso heeft een supertelescoop in de aanbieding via Facebook, een zoomlens die op smartphones bevestigd kan worden. Voor maar 29,99 eurootjes. Het lijkt een mooi aanbod, maar de adverteerder is een zekere ByDanique en uit de reacties op haar pagina is op te maken dat het een dubieuze dropship-adverteerder betreft. 

Aanleiding om de aanbieding eens onder het vergrootglas te leggen. Wat meteen opvalt, is dat er op de site van Deliso geen KvK-nummer genoemd wordt. Ook neemt het bedrijf geen verantwoordelijkheid voor de producten die via de webshop verkocht worden. Bij de Algemene Voorwaarden staat dat er een overeenkomst ontstaat tussen de koper en de verkoper; de website zelf is geen partij in deze deal. Dat is een onhoudbare stelling. Bol.com en Amazon.com bieden ook ruimte aan third party sales, maar dat wil niet zeggen dat deze platforms geen eigen verantwoordelijkheid hebben.

We zien bovendien dat het woordje SuperTelescope uitgerust is met een TM-tekentje. Een rechtmatig trademark is dat niet, want bij de BOIP weten ze van niks. Het is dus geen geregistreerd trademark. De webshop staat vol met valse trademark-tekentjes. Listige kunstgrepen zijn het.

Feleroshop

Wie is Deliso? In het handelsregister staat deze handelsnaam op naam van K&L e-Com VOF in Dordrecht, daar gevestigd sinds augustus 2020. Op hetzelfde flatje zitten ook K&L Branding en Van der Linde e-Commerce. De onderneming houdt zich inderdaad bezig met misleidende verkoop, mogelijk zelfs bedrog en oplichting, omdat niet voldoende duidelijk wordt gemaakt dat de firma zich slechts als bemiddelaar opstelt en er belangrijke zaken verzwegen worden.

Bij Tros-Opgelicht vertelt iemand die een kerstboom kocht bij Deliso dat er een sticker van een kerstboom geleverd werd. Andere klanten hebben vergelijkbare ervaringen bij websites van Felero en Feleroshop, die inderdaad dezelfde registratiegegevens hebben. Felero noteerde binnen enkele maanden al 135 negatieve reviews bij Trustpilot. Andere gedupeerden melden bij Tros Opgelicht dat Jordy Kanters en Lars van der Linde de verantwoordelijke ondernemers zijn.

De Nederlandse webshops van Felero en Deliso lijken eind december leeg, maar in de Duitse versies gaat de verkoop van de MiniTree (met nep-trademark) gewoon door. Deliso verkoopt eind december bovendien in Nederland nog steeds door middel van Facebook-advertenties, dus dat is de eerste plek om een klacht in te dienen. Het bedrijf heeft sinds het najaar van 2020 tientallen advertenties voor dropship-producten geplaatst op Facebook, allemaal beginnend met dezelfde openingszin: Iedereen heeft het over onze

Deliso rekent af via de payment service provider Mollie, dus dat is een tweede partij waar gedupeerden kunnen klagen. Een voorganger van Deliso en Felero is Brendos (met 151 negatieve reviews op Trustpilot) dat na twee maanden al verdampte. Via Mollie moet na te gaan zijn of het dezelfde ondernemers zijn.

Zie ook eerdere artikels over Dropshipscams.

Joe’s Geheimtipp

In de speciale kersteditie van Volkskrant Magazine pakt truienleverancier Joe Merino uit met een paginagrote advertentie. Man in trui (de doelgroep) en wat vage plaatjes over weefpatronen en sterrenhemels. Alles onder de kopregel: The Interesting Colour. In hoofdletters nog wel. Het woord interesting is op zich een interessante keuze. Deze kwalificatie betekent immers meestal het omgekeerde. Het enthousiasme druipt er bepaald niet van af. Wanneer er eigenlijk weinig positiefs te vertellen valt, is interesting altijd een veilige vluchtstrook. Parkeer ‘m daar maar even…

De uitstraling van de Joe Merino-reclame is die van een online D2C-startup, vergelijkbaar met de diverse underpants-aanbieders, gespecialiseerde shorts-shops en subscription sokverkopers die de afgelopen jaren opgedoken zijn. Dat klopt, want het bedrijf is in 2011 opgezet als web-first onderneming door twee old boys van Nyenrode en opereert vanuit Amsterdam. Marc Sijstra heeft een marketing-achtergrond (Effectory) en Ron Beckers (Bellissima) liet al voetsporen na in de textiel. Alle tussenhandel is gepasseerd, dus de inkoop kan gedoseerd worden om te voorkomen dat grote voorraden in het aanvoerkanaal tot uitverkoop dwingen. Het kostenvoordeel dat zo ontstaat wordt benut om betere kwaliteit te bieden. Bijkomend voordeel: basics als truien zijn minder modegevoelig, dus het risico op onverwachte overschotten is beperkt.

Vorig jaar verkocht Joe Merino een slordige zestigduizend truien in één jaar: drie-vijfde via de webshop en twee-vijfde via eigen winkels in Amsterdam, Antwerpen en Düsseldorf. Een puur D2C model dus. Het merk werft via social media, maar een advertentie in de zaterdagbijlage van een grote krant scoort altijd extreem goed. De doelgroep wil met een no-nonsense aanbod benaderd worden. Opdringerige verkooppraatjes en andere poeha werken averechts.

Geen poeha

Of Joe Merino daar in slaagt met The Interesting Colour valt te betwijfelen. Waarom een Engelse kop boven een Nederlandse advertentie? Dat verraadt al meteen een gebrek aan zelfvertrouwen. In de broodtekst zanikt de tekstschrijver door over de bijzonderheid van deze kleurencombinatie: fascinerend, bijna magisch… Wake-up ti-ta-tovenaar! Je mikt op volwassen klanten. Zou bijna denken dat het door een vrouw geschreven is. Leg dan liever uit dat waarom een spikkeltapijt praktischer is. En hoe jullie door de sterrenhemel geïnspireerd worden. Dan snappen we meteen waarom de melkweg in de advertentie is afgebeeld.

Joe Merino heeft tot overmaat van ergernis dat interesting nog verder uitgewerkt als sleepboot voor een hele lijn truien in sterrenhemelontwerp. Noem het voor mijn part Night Skies, die collectie. En betrek een aantal kunstenaars en ambachtslieden (terazzowerker, kok) bij je campagne en laat elk een kleurenpallet samenstellen. Maar ga niet creatief knutselen met beeld en tekst. Wie is bijvoorbeeld de je die in de tekst drie keer terugkeert? En sinds wanneer kun je een kleur aantrekken? Merino morst met onze taal.

Er is nog iets vreemds aan de hand met de tekst. Ergens halverwege is sprake van Joe’s Geheimtipp. Is dat Duits? Is dat humor? Dan is het Duitse humor. Wie zet er nou Geheimtipp in een advertentie die mikt op nuchtere Nederlandse mannen? Zou de tekst gemaakt zijn door degene die ook de Duitse teksten web-optimalisiert? God bewaar ons.

Toegift

Joe Merino staat bekend om het enorme aanbod aan kleuren. Als je dan een kleur interesting noemt moet dat wel een hele bijzondere kleur zijn. En dat klopt. Het is een fascinerende kleur met vele schakeringen, van grijs tot mauve tot blauw. Bijna magisch, want afhankelijk van wie ‘m aantrekt verandert de kleur van accent. Het is ook zo’n kleur die je zelf niet meteen zou kiezen, maar verrassend goed staat. Joe’s Geheimtipp. Niet voor niets staat interesting steevast in onze Top 5 van meest verkochte kleuren. Verkrijgbaar in maar liefst 17 modellen. Zoek er een uit voor jezelf of geef ‘m als interessant cadeau.

 

Richard Corben

Begin december 2020 is de Amerikaanse striptekenaar Richard Corben (1940-20202) naar de eeuwige jachtvelden vertrokken. Zijn werk werd in Europa bekend eind jaren zeventig dankzij het Franse stripblad Metal Hurlant. Onwaarschijnlijk gespierde dommekrachten die voluptueuze dames uit een zeer kleurrijke penarie haalden. En gitzwarte horror. Het eerste werk van Corben dateert uit de jaren zestig, maar hij is zijn hele leven blijven tekenen. Hij is bekend van het fantasiekarakter Hellboy, maar ook Batman, Conan en de Hulk zoals die in recente films zijn afgebeeld zijn Corbenesque,

Richard CorbenDe artist heeft een eigen website die nu door de familie voortgezet wordt. Ik hoop dat fans actief blijven zodat weduwe Dona Corben een rol kan blijven spelen in de presentatie van zijn werk. Op de site is ook een pagina te vinden waar originele art en eigen producties te koop zijn, zoals het album Odds and Ends met restmaterialen. Werk van Corben wordt ook geveild bij Heritage Auctions. Een origineel van zijn kleurrijke omslag-illustraties brengt als snel vele tienduizenden dollars op.

Peulvruchten

Erwten, bonen, linzen, maïs en zelfs pinda’s: het zijn allemaal peulvruchten. De groep is aangemerkt als betaalbaar superfood. Internationaal worden deze boonachtigen legumes of pulses genoemd, in India spreken ze over dal. Peulgroenten zijn enorm gezond, en de teelt is bovendien een goede manier om stikstof uit de lucht te halen. Een doorsnee Nederlandse consument eet drie gram per dag, en dat zou tien keer zoveel moeten zijn. Meer linzen, minder gehakt! Zelfs soja is positief, mits die peulvrucht niet voor dierenvoer wordt geteeld.

Eén van de grotere peulvruchtenverwerkers in Nederland is het familiebedrijf Jonas in Strijen, onder de rook van Rotterdam. Eigenlijk zijn het herverpakkers, de Jonas-broeders. Ze krijgen peulvruchten uit de hele wereld aangeleverd in containers en verpakken die vervolgens in dozen en zakken die naar de winkel gaan. Later zijn daar ook noten, rijst, pasta, snoepjes en koekjes bijgekomen. Droge en korrelige producten. Maar peulvruchten staan voorop.

De peulvruchten-business is op het eerste gezicht bulkhandel. Ook in de supermarkt zijn peulvruchten niet bepaald premium-producten. Maar de vooruitzichten voor deze categorie zijn goed. Er zijn talloze productgroepen die enkele jaren geleden nog als goedkope bulk verkocht werden, waar sindsdien dure specialties uit ontstegen zijn. Denk aan koffie, ook een boon die verbijzonderd is. De marketing van bonen dient gewoon verbeterd te worden, met een langetermijnvisie op het premium-segment.

The Bean Hunter

De gebroeders Jonas hebben zelf een peulvruchtpromotie-site opgezet, met bijpassende Facebook-pages. Dat is leidersgedrag: own the category! Daarmee toon je aan handelspartners (toeleveranciers en afnemers) dat je initiatief neemt, en het heeft uitstraling naar de omgeving (politiek en pers) die je soms ook nodig hebt. De site is in het Nederlands, maar een Europese versie (pulses.eu) staat al in de steigers.

Op de site wordt aangekondigd dat Martin en Jan-Willem Jonas de wereld afreizen om bij bonentelers op bezoek te gaan, maar de video’s ontbreken helaas. Het idee is prijzenswaardig. Breng bonen onder de aandacht door vloggers de wereld rond te sturen. Maar dan huur je toch een jonge televisiekok in die ter plekke een gerecht bereidt? The Bean Hunter! In plaats daarvan sturen de Jonassen een tekstschrijver naar de lancering van een Nederlandse edamame (Japanse sojaboon) in de Flevopolder.

Premium Label

Jonas verpakt peulvruchten doorgaans voor derden, zoals de huismerken van grote supermarkten. Maar ik zie ook Hak voorbijkomen op de site van het bedrijf. Blijkbaar is Jonas contractverpakker voor de droge lijn van Hak. Daarnaast brengt de onderneming peulvruchten op de markt onder het eigen label Jonas.

Een poging tot zo’n premium label is Rabda van het bedrijf Ouchan International in Rotterdam. De ondernemer is van Marokkaanse afkomst en hij heeft zijn peulvruchten-assortiment genoemd naar zijn moeder Rabda. De lijn wordt verpakt bij Jonas. Kijk wel uit waar je zulke producten bestelt. Bij Bol.com vraagt Ouchan €13,95 voor een kilo couscous; bij Asian Foodlovers betaalt de klant €3,49.

Werklaarzen

Dit had een stukje over Hevea moeten worden. Dit oude rubbermerk leeft nog voort als een dorpje aan de Rijn en als fabriek in Raalte, maar banden en laarzen van dit mark zijn alleen vintage nog te vinden. De oude fabriek in Salland is echter wel de thuisbasis geworden van de wereldmarktleider in werklaarzen: Dunlop Protective Footwear. Dat merk is ooit gekocht uit de boedel van de Schotse bandenfabrikant, maar Dunlop is toch ietwat mondainer dan Hevea of Vredestein.

De huidige marktpositie van Dunlop is het gevolg van enkele strategische keuzes in de jaren zeventig en tachtig, toen de laarzenproductie nog een activiteit was van het bandenbedrijf Vredestein. De laarzenmakers investeerden in innovatie, door een kunststof te ontwikkelen die licht draagbaar, sterk en goed bestand tegen vocht en koude. Toen ze hun grondstof hadden, kochten ze de internationale labels en marktposities in het buitenland die nodig waren om een wereldspeler te worden. Na een management-buyout met hulp van Gilde in 2004 heeft Dunlop die visie nu gerealiseerd. Voor de komende jaren staat het opbouwen van een digitale direct-sales organisatie voorop.

Van Hevea naar Vredestein

Hevea sandalenToch maar even bij Hevea beginnen. In de slechte jaren van de rubberfabriek werd de afkorting vertaald als Hevige Ellende Voor Elke Arbeider. De werknemers woonden toen in verwaarloosde huisjes met rieten dak, ergens in de bossen onderaan de heuvelruggen van Oosterbeek bij Arnhem. De fabrikant had deze cottages laten bouwen met uitzicht op de Rijn, die als aan- en afvoerkanaal van ruwe materialen en eindproducten diende. Op zich een mooie plek voor Heveadorp, maar de fabriek maakte lawaai en de werkgever was veeleisend.

De eerste Hevea-fabriek stond in Hoogezand, waar in 1908 de productie van fietsbanden begon. In 1915 verhuisde productie naar de nieuwe lokatie aan de Rijn, waar meer ruimte was voor uitbreiding. Na de oorlog nam de vraag naar rubberproducten zo snel toe dat Hevea de productie van laarzen naar een nieuwe fabriek in Raalte verplaatste. Die laarzenfabriek ging vervolgens ook schoenen en sandalen maken, maar die verbreding was geen groot succes.

Tot in de jaren zestig was Heveadorp de plek waar banden gemaakt werden. Toen volgde een overname door Vredestein, met als gevolg dat de bandenproductie naar Enschede verhuisde. Vredestein werd op zijn beurt begin jaren zeventig door het Amerikaanse bedrijf BF Goodrich overgenomen, maar enkele jaren later kwamen de aandelen in bezit van de Nederlandse staat en de Stichting tot Behoud van Vredestein. In 2009 werd het bedrijf gekocht door Apollo Tyres uit India. Sindsdien is de naam Apollo Vredestein. Inmiddels wordt de productie overgeheveld naar Hongarije en zit het hoofdkantoor in Amsterdam.

Werklaarzen

Als dochterbedrijf van Vredestein begon de rubber laarzenfabriek van Hevea in de jaren negentig met de overname van andere laarzenmerken. Zo kocht de onderneming Planeta Plasticos in Portugal, en later een licentie om de naam Dunlop te gebruiken uit de boedel van het failliete Schotse bedrijf. Een licentie voor boots. Begin 21e eeuw had het bedrijf  fabrieken in Raalte, Cork (Ierland) en Leiria (Portugal). Er vond in 2004 met hulp van Gilde Investment een management buyout plaats, waarbij de bedrijfsleiding de laarzendivisie van Vredestein overnam.

Met de boedel kwamen een aantal oude merken mee. Zulke oude labels zijn desgewenst inzetbaar voor niches, of om speciale aanbiedingen te doen aan grote retailers. Maar het bedrijf besloot zich te richten op bedrijfsmatig aangekochte laarzen met extra functionaliteit. Begin 2007 verkocht Hevea daarom de afdelingen die consumentenlaarzen maakte aan het Noorse familiebedrijf Bertel O. Steen. Hevea richt zich sindsdien helemaal op werklaarzen, met Dunlop als A-merk. Het bedrijf presenteert zich nu als Dunlop Protective Footwear, hoewel het formeel nog steeds Hevea heet. In 2016 is het merk ONGUARD in de Verenigde Staten overgenomen van de Bata Shoe Company, zodat nu ook Noord-Amerika een thuismarkt is. Op de dozen waar de laarzen in verpakt worden staat ‘Made in USA’. In het segment werklaarzen is Dunlop nu wereldmarktleider.

Ingrediënt Brands

Aan de basis van dit succes ligt Purofort, een kunststof die begin jaren tachtig bij Hevea is uitgevonden. Dit materiaal geeft het bedrijf een strategische voorsprong op concurrenten, want het is sterk, licht en isolerend. Later is daar nog een andere van PVC afgeleide kunststof aan toegevoegd die goed tegen chemicaliën beschermt: Acifort. Beide materialen zijn uitgebreid gepatenteerd en vormen het geheime ingrediënt van diverse Dunlop laarzen. In de VS maakt ONGUARD ook reclame met materialen waarvan de laarzen gemaakt zijn, maar voorspelbaar is dat er één wereldwijde aanpak doorgevoerd wordt waarin één label centraal staat.

Dunlop DesignDie labeling is wel ironisch. Op de buitenkant van deze kunststof werklaarzen zitten labels met een lange historie, maar het echte merk zijn de ingredient brands waarmee de producent zich onderscheidt van concurrenten. De oude labels verwijzen naar een roemrucht verleden, maar de ingredient brands hebben toekomstkracht. Daarmee kan het bedrijf verschillende industrieën een aangepaste propositie bieden die rekening houdt met werkomstandigheden. Standing Firm! Bij die positionering past ook direct sales, eventueel via dedicated partners. Er is al een webwinkel, maar account management ligt meer voor de hand. Denk aan Tupperware met zijn party-selling, maar dan op industriële schaal.

En Hevea dan? Het lijkt erop dat deze naam aan de vestiging van het bedrijf in Raalte voorbehouden blijft. Het bedrijf heeft meer nostalgiemerken in de portfolio. De Portugese laarzenfabriek was vroeger een bekende leverancier van plastic huishoudartikelen en speelgoedauto’s onder het label Plasticos Edmar. De kans dat die oude merken ooit weer een rol te spelen krijgen, is klein.

Lifestyle?

Lord WellingtonKomen er straks beschermende jassen, helmen en overalls van Dunlop? De nadruk ligt nu nog op internationale expansie, positie innemen in diverse verticals (farming, petrol, food industry, construction etc) en de ontwikkeling van direct digital channels. Expansie in verwante domeinen als beschermende werkkleding, handschoenen en helmen is denkbaar als zich een goede kans voordoet. Maar dat zal niet de eerste prioriteit hebben. Is dan de sprong naar een lifestyle positionering denkbaar? Niet als dat betekent dat Dunlop posh stores in dure winkelstraten moet openen. Je wordt dan een speelbal van op- en neergaande mode-waves. Het merk biedt nu wel al productlijnen aan die zijn toegespitst op boeren en jagers (country life), maar een hoge prioriteit heeft dat niet.

Een strategie die mikt op een plek als mode-merk leidt tot hoge pieken en diepe dalen, terwijl leiderschap als functionele laars een mooie geleidelijke groeikans biedt. Kijk maar naar de historie van de grote rubberlaars-merken. Het model van deze laars is bedacht door Arthur Wellesley, de eerste Duke of Wellington die zijn schoenmaker instructie gaf om een strakke laars zonder voering te maken. Dat waren toen nog leren laarzen: wellies.

De eerste rubber uitvoering werd gemaakt door een Hiram Hutchinson die de vulcaniseer-techniek kocht van Goodyear en in 1853 het bedrijf A l’Aigle begon in Frankrijk, nu Aigle genaamd. In Engeland werd Hunter een grote naam; in Scandinavië was Nokia enkele decennia een bekend merk in werklaarzen. Aigle en Hunter zetten sterk in op het lifestyle traject, met complete kledinglijnen en accessoires. Hunter scoort enorm als festivallaars! Dan is de keuze van Dunlop voor een workstyle strategie toch te verkiezen.

kerstkonijn

Na Nijntje van Dick Bruna heeft nu ook Flappie van Youp van ’t Hek een internationaal podium gevonden. Singer-songwriter Todd Rundgren heeft de tekst laten vertalen en op 1 december een Amerikaanse versie online gezet. De muziek is vrijwel volledig van de originele versie overgenomen, op basis van het pingelpiano-arrangement van Jan Kokken. De song is ook als plaat te koop, een limited edition op vinyl in stemmige kerstkleuren.

Flappie limited editionRundgren vertelt vanuit Hawaï aan Rolling Stone dat zijn platenmaatschappij suggereerde een kerstlied uit te brengen. De gepassioneerde vegetariër koos voor het lied van Van ’t Hek omdat het verhaal hem aansprak. Hij veranderde ook de naam niet: Flappie. Rundgren is bekend als voorloper in progressive rock en electronic music. Hij maakte bovendien naam als producer van Meat Loaf, Grand Funk Railroad en New York Dolls. Een eigenzinnig muziekmaker die soms andermans songteksten verbeterde en daar geen credits voor wilde.

FlappieGrappig detail is dat Youp aan het Parool en de Volkskrant vertelt dat Todd het verhaal niet goed begrepen heeft, omdat de Amerikaan zou suggereren dat het een Nederlandse traditie is om kinderen een konijn te laten vetmesten dat vervolgens met Kerst de hoofddis vormt. Lees Rolling Stone nog eens rustig na, dan zie je dat Rundgren iets anders zegt: “I found a song that was a hit in Holland (where apparently having a rabbit for Christmas dinner is a fairly commonplace thing) where the kid raises the rabbit until Christmas and then it magically disappears.” Ik heb de tangconstructie versterkt met haakjes, dan is het misverstand duidelijker. Todd’s kennis van het Nederlands is beter dan Youp’s kennis van het Amerikaans.

De traditie is bovendien sterker in Frankrijk en België waar de grote supermarkten (halve) konijnen verkopen met de kop er nog aan. Je zou spontaan vegetariër worden.

Niet genoeg gecommuniceerd?

Volgens hoogleraar gezondheidscommmunicatie Bas van den Putte gaan mensen massaal shoppen ondanks het verzoek om drukte te vermijden, omdat het risico van corona onvoldoende gecommuniceerd is. Dat beweerde hij in een debat met burgemeester Jorritsma bij OP1. Waar heeft Van den Putte de afgelopen negen maanden geleefd? We worden doodgegooid met corona-nieuws en -beschouwingen. Communicatie is uitgewerkt. Wie oud of kwetsbaar is, gaat sowieso niet shoppen rond black friday. Om deze koopjesjagers thuis te houden heb je doodsangst nodig. Black death!